Επειδή στο σχολείο μας, μας αρέσει πολύ ο κόσμος των παραμυθιών σήμερα θα σας διηγηθούμε μία ακόμη ιστορία και στην συνέχεια θα παίξουμε μαζί σας ένα διαδραστικό παιχνίδι.

Σε μια μικρή γωνιά του κόσμου, εκεί όπου κάποτε τα γέλια των παιδιών γέμιζαν τον αέρα, ήρθε μια μέρα που η σιωπή έγινε βαριά. Οι δρόμοι άδειασαν από παιχνίδια και τα παραμύθια έμειναν μισά, σαν να φοβόντουσαν κι αυτά να συνεχιστούν. Τα παιδιά δεν ζητούσαν πολλά, μόνο να τρέξουν ξυπόλυτα στην αυλή, να γελάσουν χωρίς φόβο, να κοιμηθούν χωρίς να αγκαλιάζουν την ανησυχία.

Μα η ελπίδα, σαν μικρό φως μέσα στην καρδιά τους, δεν έσβησε ποτέ.

Κι ύστερα, μια μέρα, όλα άλλαξαν. Ο πόλεμος έφυγε όπως έρχεται μια καταιγίδα που τελικά κοπάζει. Σιγά-σιγά, οι πόρτες άνοιξαν, τα παράθυρα γέμισαν φως και οι φωνές των παιδιών ξαναβγήκαν στους δρόμους. Το γέλιο τους έγινε πιο δυνατό από πριν, σαν να ήθελε να καλύψει κάθε στιγμή σιωπής που προηγήθηκε.

Τα βιβλία άνοιξαν ξανά, και μέσα από τις σελίδες τους ξεπήδησαν όνειρα. Τα παραμύθια δεν είχαν πια δράκους και φόβο, αλλά φίλους, αγκαλιές και ταξίδια σε κόσμους ειρηνικούς. Γιατί τα παιδιά, όταν ζουν σε ειρήνη, δεν μαθαίνουν μόνο να διαβάζουν λέξεις, μαθαίνουν να διαβάζουν τη ζωή με καλοσύνη.

Και τότε, όλα γύρω τους άρχισαν να ανθίζουν. Τα δέντρα έγιναν πιο πράσινα, ο ουρανός πιο καθαρός, και οι καρδιές πιο ζεστές. Γιατί όταν ένα παιδί νιώθει ασφαλές, μπορεί να ονειρευτεί. Κι όταν ονειρεύεται, ο κόσμος γίνεται λίγο πιο όμορφος για όλους.

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, αυτό το φως ζωντανό. Γιατί κάθε παιδί αξίζει ένα παραμύθι χωρίς φόβο, ένα παραμύθι που να μιλά για ειρήνη, αγάπη και ένα αύριο γεμάτο ελπίδα.