Ποιος είπε ότι τα Μαθηματικά είναι μόνο νούμερα και πράξεις στο χαρτί; Στη Β’ Τάξη, το μάθημα της πρόσθεσης με κρατούμενο μεταμορφώθηκε σε μια συναρπαστική ιστορία δικαιοσύνης, εμπνευσμένη από την καταπληκτική ιδέα της «Τάξης Αστεράτης». Μετατρέψαμε την αίθουσά μας σε ένα αληθινό δικαστήριο και ετοιμαστήκαμε να επιβάλουμε τον Νόμο των Αριθμών!
Η προετοιμασία ήταν το ίδιο διασκεδαστική με το μάθημα! Η δασκάλα σχεδίασε μια εντυπωσιακή δικαστική περούκα, την οποία φορέσαμε με καμάρι, ενώ το σφυρί περνούσε από χέρι σε χέρι. Με κάθε χτύπημα του σφυριού στο θρανίο, η ησυχία απλωνόταν στην τάξη και οι μικροί δικαστές έπαιρναν τις πιο σοβαρές αποφάσεις για την τύχη των ψηφίων.
Όλα ξεκίνησαν όταν γνωρίσαμε τον βασικό νόμο που διέπει τη γειτονιά των Μονάδων: «Κανένα άθροισμα μεγαλύτερο του 9 δεν μπορεί να κατοικεί εδώ!». Όταν οι αριθμοί ενώνονταν και το αποτέλεσμα γινόταν διψήφιο, ο νόμος παραβιαζόταν. Οι Μονάδες στενάζανε, ο χώρος δεν τους χωρούσε και η αταξία κυριάρχησε. Τότε ήταν που οι δικαστές μας, με την περούκα τους και το σφυρί ανά χείρας, ανέλαβαν δράση!
Με βλέμμα δίκαιο, εντοπίσαμε τα ψηφία που «παρανομούσαν». Κάθε φορά που μια πρόσθεση έβγαζε διψήφιο αριθμό, ο «ένοχος» (το κρατούμενο) ερχόταν αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη. «Φυλακίσαμε» προσωρινά τα ψηφία που προσπαθούσαν να τρυπώσουν στη στήλη των Μονάδων, εξηγώντας τους ότι εκεί υπάρχει τάξη και πειθαρχία. Το σφυρί χτυπούσε δυνατά: «Ένοχος για υπερπληθυσμό στη γειτονιά των Μονάδων!».
Όμως, ένας καλός δικαστής είναι και συμπονετικός. Δεν θέλαμε να κρατήσουμε τους αριθμούς δέσμιους. Έτσι, συνάψαμε μαζί τους μια σπουδαία συμφωνία. Τους προσφέραμε την ελευθερία τους με έναν όρο: να μεταμορφωθούν! Το ψηφίο που περίσσευε δέχτηκε να αλλάξει μορφή, να γίνει μια λαμπερή Δεκάδα και να μετακομίσει στη διπλανή γειτονιά, εκεί όπου η θέση του τον περίμενε με τιμές. Βέβαια, υπήρχαν και οι στιγμές που οι μαθητές, μέχρι να κατακτήσουν πλήρως τη διαδικασία, ξεχνούσα να απελευθερώσουν το κρατούμενο. Έτσι με παιγνιώδη τρόπο λέγοντας ότι επιτέλους το κρατούμενο πρέπει να πάει στο σπίτι του να φάει τα γιουβαρλάκια της μαμάς του, που τόσο πολύ του έλειψαν στη φυλακή, κατάφεραν και θυμήθηκαν να το απελευθερώσουν.
Μέσα από αυτό το παιχνίδι ρόλων, η πρόσθεση με κρατούμενο έγινε μια πράξη ευθύνης και οργάνωσης. Τα παιδιά δεν έλυσαν απλώς ασκήσεις· έγιναν πρωταγωνιστές σε ένα μαθηματικό παραμύθι. Η Β΄ τάξη απέδειξε ότι, όταν επιστρατεύουμε τη φαντασία, τις κατασκευές και το χιούμορ, η γνώση γίνεται η πιο όμορφη περιπέτεια!
