Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή
σε γνωρίζω από την όψη
που με βια μετράει τη Γη
Η τρομακτική αλήθεια των ιερών στίχων του Εθνικού μας ύμνου ανασύρει από το υποθηκοφυλακείο της μνήμης μας τα γεγονότα της ιστορίας που καταδεικνύουν αυτήν την αλήθεια.
28η Οκτωβρίου 1940 ένα ιστορικό ΟΧΙ που υπογράφτηκε και σφραγίστηκε από το αίμα του ελληνικού λαού.
Ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 ο πρεσβευτής της φασιστικής κυβέρνησης του Μουσολίνι απαιτεί από τον Ιω. Μεταξά την εκχώρηση στρατηγικών σημείων του ελληνικού εδάφους ως εγγύηση της ουδετερότητας της Χώρας μας. Με άλλα λόγια ζητά τα λιμάνια,τους σταθμούς, τα αεροδρόμια, όλα τα εδάφη που θα διευκολύνουν τα σχέδια της επεκτατικής του πολιτικής.
Η απάντηση είναι : ΟΧΙ
τι σημαίνει όμως στην πράξη αυτό το ΟΧΙ;
Σημαίνει χιλιάδες νέους ανθρώπους που φεύγουν από τα σπίτια τους που αφήνουν πίσω μανάδες, συντρόφους, παιδιά, μπαίνουν στα τρένα και φτάνουν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου με τον ήλιο στα μάτια κι ένα λουλούδι στην καρδιά… και πολλοί απ’ αυτούς αφήνουν εκεί στο χιόνι το σώμα το νου και την ψυχή τους…
Αυτό το ΟΧΙ ,όπως και κάθε τέτοιο όχι αποδεικνύει τα λόγια του Εθνικού μας ύμνου. Η Ελευθερία δε χαρίζεται, κερδίζεται με αγώνα και όσοι πολέμησαν γι’ αυτήν δεν είναι ήρωες ενός παραμυθιού, είναι άπαρτα βουνά, είναι αθάνατοι!
Το Σχολείο μας αποτίει το δικό του φόρο τιμής.
