Είμαστε ενθουσιασμένοι που παρακολουθήσαμε την παιδική παράσταση “Οικογένεια Νώε” από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης!
Πρόκειται για μια εξαιρετική παράσταση της Ξένιας Καλογεροπούλου και του Θωμά Μοσχόπουλου, η οποία αποτελεί μια ιδανική επιλογή για παιδιά. Συνδυάζει με μοναδικό τρόπο την ψυχαγωγία με τη μάθηση, προσφέροντας μια αξέχαστη εμπειρία.
Η Υπόθεση
Ο παππούς Νώε μένει σε ένα σπίτι μαζί με τον γιό του Σίμο, τη γυναίκα του Λία και το παιδί τους Ζαχαρία. Ο Νώε αναστατώνει τους πάντες με το αλλόκοτο τεράστιο πράγμα, σαν καράβι, που κατασκευάζει στην ταράτσα, και τα λόγια του για έναν επικείμενο κίνδυνο, κάνοντας τους να ανησυχούν για τη διανοητική του κατάσταση.
Ωστόσο, όταν ο κατακλυσμός ξεκινάει, ο Νώε αποδεικνύεται προφητικός. Οι τέσσερις τους, μαζί με τον άλλον γιο του Νώε, τον Χαμ, τη γυναίκα του Ρουθ και την κόρη τους Εύα, επιβιβάζονται τελευταία στιγμή στην Κιβωτό. Στο ταξίδι αυτό είναι συνεπιβάτες και όλα τα ζώα του καταφυγίου προστασίας ζώων στο οποίο εργαζόταν ο Χαμ. Όλοι μαζί θα πρέπει να συμβιώσουν στην κιβωτό ωσότου σταματήσει ο κατακλυσμός και υποχωρήσουν τα νερά.
Το έργο
Πρόκειται για ένα έργο με σπάνια ευαισθησία που γράφτηκε πριν σχεδόν 30 χρόνια, αλλά παραμείνει εξαιρετικά επίκαιρο. Η κλιματική αλλαγή και η προστασία της φύσης, οι νόμοι της και τα μυστήριά της, η αρχή και το τέλος της ζωής, οι σχέσεις ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, ανθρώπους και ζώα, νέους και γέρους, μικρά και μεγαλύτερα αδέρφια. Οι συγγραφείς σημειώνουν: «Γράφοντας τη μυθική αλλά και πολύ καθημερινή ιστορία της “Οικογένειας Νώε”, βρεθήκαμε αντιμέτωποι με πολύ γνώριμα προβλήματα, αλλά και παιδικές απορίες: Γιατί οι άνθρωποι να καταστρέφουν τη φύση; Γιατί το ένα ζώο να κινδυνεύει από το άλλο και, πολύ περισσότερο, τα ζώα από τους ανθρώπους;…… Στην προσπάθειά τους να επιβιώσουν, οι ήρωές μας ανακαλύπτουν τη δύναμή τους και τις αδυναμίες τους, προπαντός όμως ανακαλύπτουν ότι όλα αυτά που ζήσανε, και τα καλά και τα κακά, ήταν εξίσου πολύτιμα και μοναδικά. Κι ότι στο τέλος του ταξιδιού τους θα τα θυμούνται όλα με τρυφερότητα και χιούμορ, ακόμη και με νοσταλγία»…
