ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Τα μάθατε τα νέα;

Αυτές τις ημέρες μάθαμε στο σχολείο ότι υπάρχει ένας καταπληκτικός πλανήτης!!!

Είναι πολύ κοντά στο δικό μας πλανήτη και μάλιστα είναι ο πιο ξεκούραστος πλανήτης που πρέπει να υπάρχει στο σύμπαν!!!

Όποιος ζει εκεί δε χρειάζεται καθόλου να σκάει για τις αποστάσεις γιατί έχουν κάνει την πιο έξυπνη εφεύρεση που θα μπορούσε να σκεφτεί άνθρωπος…..

Έχουν ένα κυλιόμενο πεζοδρόμιο!!!!!

Μάλιστα, όπως ακούσατε και όταν θέλουν να πάνε κάπου, απλά ανεβαίνουν πάνω στο πεζοδρόμιο και …… τσούπ! μέχρι να πεις σκουληκομερμυγκότρυπα έχουν φτάσει στον προορισμό τους και κάθονται και σε παγκάκια παρακαλώ. Α! δεν σας είπαμε ότι έχει και ένα περίεργο όνομα, τον λένε ο Πλανήτης Μπεχ.

Μας τα διάβαζε αυτά ο δάσκαλος από το βιβλίο της Γλώσσας, ξέρετε αυτό που έχουμε στη Δευτέρα Τάξη κι εμείς δεν χορταίναμε να φανταζόμαστε πως θα ήταν πραγματικά αυτός ο πλανήτης αν μπορούσαμε να τον επισκεφτούμε.

Τότε κάποιοι από εμάς, δειλά – δειλά τον ρωτήσαμε αν όντως υπάρχει αυτός ο πλανήτης….

Ο κύριος αφού μας κοίταξε καλά καλά μέσα από τα γυαλιά του, έμεινε για λίγο σιωπηλός -να σας πούμε την αλήθεια μάλλον τον δυσκόλεψε η ερώτησή μας….- και τότε ξαφνικά γυρίζει στην Ε’ και στην Στ΄τάξη που κάνουν μαζί μας μάθημα και ρωτάει αυτούς!!!!

Τα μεγάλα, αφού το σκέφτηκαν λίγο αποφάσισαν ότι !ναι! (χαρήκαμε λίγο) υπάρχει ένας τέτοιος πλανήτης και μάλιστα όχι μόνο αυτός αλλά και πολλοί άλλοι που ο καθένας μπορεί να έχει τα δικά του ξεχωριστά γνωρίσματα.

-είδατε τελικά που η συνδιδασκαλία, δηλαδή να κάνεις μάθημα σε πολλές τάξεις ταυτόχρονα, έχει και τα καλά της; αν κολλήσεις κάπου όλο και κάποιο από τα μεγάλα παιδιά θα σε βοηθήσει… 🙂 –

Έτσι λοιπόν, αποφάσισαν να φτιάξουν ένα μικρό κείμενο για άλλους, παράξενους πλανήτες και να μας το παρουσιάσουν μέσα στην τάξη.

Τα κείμενα όλων των παιδιών ήταν καταπληκτικά. Για παράδειγμα κοιτάξτε το παρακάτω:

“Μια μέρα είδα ένα όνειρο. Καθώς περπατούσα, βγήκα σε μία πόλη. Μα αυτή δεν ήταν μία συνηθισμένη πόλη, ήταν η Πόλη των Γλυκών.

Ο δρόμος που περπατούσα ήταν στρωμένος με σαντιγί και το οδόστρωμα του πεζοδρομίου από παχιά τρούφα.

Οι πλατείες ήταν τεράστιες τούρτες ανάμεικτες με σαντιγί και σοκολάτα και από πάνω γεμισμένες με σιρόπι βύσσινο.

Οι ουρανοξύστες έμοιαζαν με τεράστιες γαμήλιες τούρτες και μέσα είχαν τραγανά μπισκότα.

Τα δέντρα ήταν τεράστιοι κορμοί σοκολάτας και από πάνω είχαν μαλλί της γριάς που κι από κει κρέμονταν σοκολατάκια.

Σε κάθε πλατεία υπήρχαν συντριβάνια που έβγαζαν ζεστή σοκολάτα.

Μέσα σε γλάστρες ήταν φυτεμένες φράουλες με κοτσάνια κανταϊφιού.

Τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από παγωτό και γαλακτομπούρεκο ώστε να μπορούν να αντέχουν σε όποια θερμοκρασία ή σε ό,τι καιρό κι αν είχε. Για σκεπές φυσικά είχαν τεράστιους μπακλαβάδες.

Ήταν τόσο ωραία αυτή η πόλη που δεν ήξερα αν θα ήθελα να μείνω ή να την φάω….”

Γ. Ν. μαθητής Ε τάξης

(οι ζωγραφιές έγιναν μέσα στο μάθημα των Εικαστικών που αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε ότι είχε σκεφτεί κάθε παιδί να γράψει)

Αυτά για σήμερα, σας ευχόμαστε καλή όρεξη……. εεεεε   συνέχεια θέλαμε να πούμε και θα τα ξαναπούμε σύντομα

Τα διαμαντάκια της Β τάξης του σχολείου μας.

Γιατί ενώ διαβάζει με τις ώρες δεν αποδίδει την επόμενη μέρα μέσα στην τάξη; Και ενώ έχει γίνει ένα με το γραφειάκι του, γιατί η δασκάλα, σας παραπονιέται ότι είναι αδιάβαστο; Πού κάνετε λάθος και ποιες παγίδες πρέπει να ξεπεράσετε στο κεφάλαιο «μελέτη»;

Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι πολύωρες μελέτες μπορεί να μην είναι αποδοτικές στην περίπτωση που δεν έχουν γίνει με το σωστό τρόπο. Για αυτό, οι μικροί μαθητές χρειάζεται να υιοθετήσουν κάποιες αναγκαίες δεξιότητες στη μελέτη τους. Προσοχή όμως! Δεν υπάρχει καμιά δεσμευτική συνταγή γύρω από αυτό το θέμα παρά μονάχα βασικές αρχές, καθώς κάθε παιδί ως μαθητής έχει διαφορετικές ανάγκες και κάθε γονιός έχει διαφορετικές δυνατότητες για να του συμπαρασταθεί.

Αυτονομία, ναι μεν αλλά…
Μια βασική αρχή, στα πρώτα τουλάχιστον χρόνια της μαθητικής σταδιοδρομίας του παιδιού σας, είναι να νιώθει πως σε ένα τόσο σπουδαίο εγχείρημα έχει για συμπαραστάτες τους γονείς του. Η άποψη «αφήνω το γιο μου να διαβάσει μόνος του για να αυτονομηθεί» δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί αυτόματα αλλά προοδευτικά. Αυτό σημαίνει πως βοηθάμε το παιδί στην πρώτη δημοτικού, σίγουρα όμως δεν στεκόμαστε με τον ίδιο τρόπο κοντά του στην τρίτη δημοτικού. Αντίθετα, προσπαθούμε να του μάθουμε να έχει συνειδητή στάση απέναντι στη μάθηση, βοηθώντας πλέον περιστασιακά, όταν δηλαδή του δημιουργείται κάποιο αξεπέραστο πρόβλημα με μια άσκηση. Αλίμονο αν το παιδί αντιληφθεί πως σε κάθε δυσκολία που του παρουσιάζεται θα έχει δεδομένη την «πατερίτσα» της μαμάς. Γρήγορα θα το συνηθίσει χάνοντας έτσι το αίσθημα της αυτονομίας. Εννοείται πως υπάρχουν παιδιά που αυτονομούνται γρήγορα κι άλλα με μεγαλύτερη εξάρτηση, που χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να βρουν το δρόμο τους. Το σίγουρο είναι πως όταν μάθουν να διαβάζουν σωστά, εκτός από την απόδοσή τους στα μαθήματα, θα αποκτήσουν παράλληλα αυτοπεποίθηση και υψηλή αυτοεκτίμηση.

Υπομονή, υπομονή και πάλι υπομονή
Όταν το παιδί διαβάζει, ο γονιός θα πρέπει να φροντίζει ώστε να υπάρχει γύρω του ένα ήρεμο περιβάλλον με καλή ενδοοικογενειακή επικοινωνία. Αλίμονο αν χρειάζεται κάθε μεσημέρι μετά το φαγητό να στήνεται ένα μικρό σκηνικό με καβγά για να ξεκινήσει το διάβασμα. Τα επικριτικά επίσης σχόλια και ο εξουσιαστικός ρόλος των γονιών κάνουν απεχθή στο παιδί την προετοιμασία του για το σχολείο. Αντίθετα, το θετικό κλίμα επικοινωνίας ανάμεσα σε γονιό και παιδί είναι απαραίτητο για να μην υπονομεύεται το παραγωγικό του διάβασμα. Δεν είναι λίγοι όμως οι γονείς που έχοντας απίστευτες εκκρεμότητες να προλάβουν μέσα στην ημέρα, δεν έχουν την υπομονή να ασχοληθούν όπως πρέπει με το διάβασμα του παιδιού τους. Έτσι εκνευρίζονται όταν ακούν από τον μικρό φράσεις όπως: «μαμά, άσε με μισό λεπτό να σκεφτώ», «αν διαβάσω το κείμενο πιο αργά, ίσως καταλάβω πού έχω κάνει λάθος» ή «ξέρω τη θεωρία αλλά έχω πρόβλημα στην άσκηση». Στην πραγματικότητα, αντί να το αποθαρρύνουν θα έπρεπε να χαίρονται καθώς με αυτή τη στάση του το παιδί αναζητεί στρατηγικές διαβάσματος. Το χειρότερο είναι πως πολλοί γονείς συχνά καλόπιστα ή και από συμπόνια απαντούν οι ίδιοι στις σχολικές ασκήσεις ή υπαγορεύουν τη λύση στα παιδιά. Λανθασμένη κίνηση που μπορεί να οδηγήσει το μαθητή να λειτουργεί πλέον με αυτό και μόνο τον τρόπο, που σημαίνει «μαμά, γράψε μου εσύ τις ασκήσεις που κάνεις και καλύτερα γράμματα!».

Εξοστρακίστε την παπαγαλία
Ο πιο λανθασμένος τρόπος διαβάσματος, στον οποίο όμως καταφεύγουν συχνά τα περισσότερα παιδιά, είναι η παπαγαλία. Μια κακοδαιμονία, σύμφωνα με τους δασκάλους, που παράγεται στο σχολείο και αναπαράγεται πιο έντονα στο σπίτι, όπου τα παιδιά μαθαίνουν το μάθημά τους «νεράκι» χωρίς να καταλαβαίνουν το νόημά του – για αυτό άλλωστε την επομένη ελάχιστα θυμούνται από αυτό. Δυστυχώς, στην παγίδα της παπαγαλίας πέφτουν οι περισσότεροι γονείς καθώς είναι πιο μπελαλίδικο και χρονοβόρο να εξηγήσουν στο παιδί κάτι που δεν καταλαβαίνει, από το να το ακούσουν να τους λέει το μάθημα απέξω.
Η παπαγαλία, όμως, είναι καλή στα ποιήματα, αντίθετα στα υπόλοιπα μαθήματα χρειάζεται να χρησιμοποιούμε το μυαλό.

Πάρτε τα ηνία και οργανωθείτε
Για να μην φαίνονται στον μικρό μαθητή τα σχολικά μαθήματα βουνό θα πρέπει να μάθει να οργανώνει το διάβασμά του αλλά και το χρόνο του, θα πρέπει δηλαδή να βρει πόση ώρα χρειάζεται να αφιερώνει σε κάθε μάθημα και ποια βήματα θα ακολουθεί στη μελέτη του. Όλα αυτά αφού γυρνώντας από το σχολείο, φάει για μεσημέρι, σας διηγηθεί τα νέα του και ξεκουραστεί λιγάκι παίζοντας. Από εκεί και πέρα, αυτό που πρέπει να καταλάβει είναι πως το σωστό διάβασμα χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση και σύστημα. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει με μελέτη της τελευταίας στιγμής ή όταν μας απασχολεί παράλληλα και κάτι άλλο.
Μια καλή αρχή είναι να ξεκινήσει ο μικρός μαθητής τον προγραμματισμό στη σχολική του ζωή από την πρώτη δημοτικού. Σε αυτό το σημείο, οι μπαμπάδες/ μαμάδες θα πρέπει να πάρουν με γλυκύτητα και ηρεμία τα ηνία στο χέρι εφαρμόζοντας μια από τις πιο αποτελεσματικές μεθόδους διαβάσματος.
• Πρώτα σημειώνουν σε ένα χαρτί τις εργασίες που έχει το παιδί να κάνει για την επόμενη μέρα, εξηγώντας του ότι κάθε μάθημα πρέπει να το τελειώνει μέσα σε ορισμένο χρονικό διάστημα.
• Στη συνέχεια, αφού η μαμά/ ο μπαμπάς βεβαιωθεί πως το παιδί έχει καταλάβει τι ακριβώς πρέπει να κάνει ή πώς να λύσει μια άσκηση, του εξηγεί πως θα βρίσκεται στο διπλανό δωμάτιο για να ασχοληθεί με τις δικές της δουλειές και πως σε λιγάκι θα επιστρέψει κοντά του για να διαπιστώσει πόσο έχει προχωρήσει με τις εργασίες του.
• Κάθε μάθημα που τελειώνει, από αντιγραφή μέχρι ορθογραφία και αριθμητική, η μαμά φροντίζει να το διαγράφει από τη λίστα, έτσι ώστε και το παιδί να αντιλαμβάνεται πως σιγά-σιγά οι υποχρεώσεις του φτάνουν στο τέλος τους.
• Όταν ολοκληρωθεί το διάβασμα σε όλα τα μαθήματα, τσεκάρετε το αποτέλεσμα μαζί με το παιδί. Αν διαπιστώσετε πως κάπου έχει κάνει λάθη, μην τα διορθώσετε αλλά προτρέψτε το να ξανακοιτάξει προσεκτικά τα κείμενα και τις ασκήσεις του.
• Εννοείται πως αν δεν κάνει καλά γράμματα ή γράφει με λάθος τρόπο για δέκατη φορά, δεν σκίζετε τις σελίδες ούτε σβήνετε με μανία. Μπορείτε όμως να ρωτήσετε το παιδί αν είναι ικανοποιημένο από τη δουλειά του, τονίζοντάς του πως έχει τη δυνατότητα να προσφέρει πολύ περισσότερα.
• Θυμηθείτε πως για να αξιοποιηθεί ο χρόνος μελέτης του παιδιού χρειάζεται σταθερός ρυθμός στο διάβασμα και απόλυτη αυτοσυγκέντρωση, με ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα κάθε μισή ώρα για τα παιδιά του δημοτικού και κάθε μία ώρα για τα παιδιά του γυμνασίου-λυκείου.

Ενεργό διάβασμα για σούπερ απόδοση
Ένα διάβασμα παθητικό, κοιμισμένο, βαρετό δεν έχει κανένα αποτέλεσμα – είναι σαν να μην έγινε. Τα παιδιά λοιπόν πρέπει να προτιμούν το ενεργό διάβασμα, που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον τους. Για να το πετύχουν πρέπει:
• Να υπογραμμίζουν στο κείμενο τα κύρια σημεία του μαθήματος, τις λέξεις-κλειδιά, αλλά και να κρατούν σημειώσεις στο περιθώριο του βιβλίου, καθώς έτσι ενισχύεται η οπτική τους μνήμη ώστε να συγκρατεί μεγαλύτερο εύρος πληροφόρησης.
• Αρχή τις μαθήσεως είναι επίσης οι επαναλήψεις, ενώ οι απορίες και η κριτική ματιά απέναντι στο κείμενο βοηθάει στην απομνημόνευσή του. Επίσης μαθαίνουμε στο παιδί μας κάθε τόσο να σταματάει το διάβασμα, να σηκώνει το κεφάλι του από το βιβλίο και να ρωτάει «τι έχω διαβάσει μέχρι τώρα;». Μια ανακεφαλαίωση θα αποδείξει πως έχει καταλάβει την ύλη, την έχει συνδυάσει με προηγούμενα μαθήματα και έτσι έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να θυμηθεί το μάθημα αν τύχει και εξεταστεί την επόμενη μέρα.
• Όταν τα παιδιά ολοκληρώσουν το διάβασμα θα πρέπει να παρουσιάσουν το μάθημα στον εαυτό τους φωναχτά, σαν να παίζουν θέατρο. Στη συνέχεια θα πρέπει να προχωρήσουν στην αυτοαξιολόγηση. Ακούγοντας τη χροιά της φωνής τους, θα καταλάβουν τον τόνο που πρέπει να έχουν για να κερδίσουν τις εντυπώσεις αν χρειαστεί να σηκωθούν την επομένη στον πίνακα. Όσο περισσότερο ένας μαθητής δουλεύει μόνος του τόσο πιο γρήγορα ανακαλύπτει τις δεξιότητές του.
• Σίγουρα πάντως κάποιες φορές η βοήθεια των γονιών σε αυτό το σημείο μπορεί να είναι σημαντική. Ειδικά στις πρώτες τάξεις του δημοτικού η μαμά θα πρέπει να κρατάει το βιβλίο ώστε το παιδί να της πει το μάθημα όχι παπαγαλιστί, αλλά με τα δικά του λόγια. Κάποιες ερωτήσεις γύρω από το κείμενο θα αποκαλύψουν αν έχει καταλάβει το νόημά του ή όχι.
• Θυμηθείτε πως η αναζήτηση πληροφοριών σε άλλα βιβλία, λεξικά ή εγκυκλοπαίδειες βοηθάει το παιδί να διευρύνει το λεξιλόγιό του. Θα πρέπει άλλωστε από πολύ νωρίς να καταλάβει πως η γνώση είναι μία και πως όλα τα μαθήματα συνδέονται μεταξύ τους.
• Να υπογραμμίσουμε πως τα δύσκολα μαθήματα διαβάζονται τις πρώτες απογευματινές ώρες όπου ο βαθμός συγκέντρωσης της προσοχής είναι καλύτερος και μεγαλύτερος.
• Επίσης, πως μια στις τόσες, αξίζει να αφήνουμε το παιδί μας να διαβάζει μαζί με άλλα παιδιά. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνες, η ομαδική μελέτη είναι πιο αποτελεσματική.
• Θα πρέπει να προσέξουμε, ώστε το παιδί να μελετάει σε έναν περιποιημένο, καθαρό και σταθερό χώρο που δεν θα αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι και που θα εμπνέει τη μελέτη. Αυτός ο χώρος δεν πρέπει να βρίσκεται στην κουζίνα την ώρα που η μαμά μαγειρεύει, στο καθιστικό την ώρα που η υπόλοιπη οικογένεια βλέπει τηλεόραση, πάνω στο κρεβάτι ή στο πάτωμα.
• Το διάβασμα αμέσως μετά το φαγητό θα πρέπει να αποφεύγεται όπως και το φαγητό την ώρα του διαβάσματος. Σεβόμαστε τη «μαθητική δουλειά» αντιμετωπίζοντάς τη σαν κάτι σπουδαίο σαν μια πολύ σοβαρή εργασία για να την εκλάβει έτσι και το παιδί.
• Αμέσως μετά το διάβασμα μπορούμε να του επιτρέψουμε να παίξει με τους φίλους του ή με το αγαπημένο του παιχνίδι φροντίζοντας πάντα ώστε το παιδί μας να μην χάσει το γέλιο και το κέφι του εξαιτίας της ψυχικής έντασης, που μπορεί να προκαλούν καμιά φορά τα μαθήματα, αλλά και των δικών μας υψηλών απαιτήσεων.

Της Κατερίνας Παπαγεωργίου, με τη συνεργασία των εκπαιδευτικών Νίκου Νούλα και Δήμου Σφακιανάκη.

Βιβλίο: All I Really Need to Know I Learned in Kindergarten

Του Robert Fulghum

Μουσική: Comptine d’ une autre été (Amelie)

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα παιδί που θύµωνε µε το παραµικρό και είχε πολύ κακούς τρόπους. Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακούλι µε καρφιά και του είπε ότι κάθε φορά που θα φέρεται άσχηµα θα πρέπει να καρφώνει ένα καρφί στο φράχτη. Την πρώτη µέρα το παιδί κάρφωσε δεκαέξι καρφιά. Όµως, καθώς περνούσαν οι εβδοµάδες, όλο και κατάφερνε να χαλιναγωγεί τη συµπεριφορά του και τα καρφιά ολοένα λιγόστευαν.
Είχε καταλάβει ότι του ήταν προτιµότερο να ελέγχει τις τάσεις του παρά να τρέχει να καρφώνει καρφιά στο φράχτη. Και τελικά έφτασε η µέρα που το παιδί δεν έχασε καθόλου την ψυχραιµία του. Το είπε λοιπόν στον πατέρα του και τότε εκείνος του είπε ότι τώρα θα έπρεπε να ξεκαρφώνει ένα καρφί για κάθε µέρα που δεν θα ξεσπούσε σε οργή. Οι µέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά είπε στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλες τις πρόκες. Τότε ο πατέρας πήρε το γιο του απ’ το χέρι και τον πήγε κοντά στο φράχτη, κι εκεί του είπε:
«Πολύ καλά τα κατάφερες γιε µου, για δες όµως τις τρύπες στο φράχτη. Ποτέ πια ο φράχτης µας δεν θα είναι όπως πριν.
Όταν είσαι θυµωµένος και λες άσχημα λόγια, αυτά αφήνουν πληγές. Μπορείς να µαχαιρώσεις κάποιον, και µετά να τραβήξεις το µαχαίρι, αλλά, όσες φορές κι αν θα ζητήσεις συγγνώµη, η πληγή θα µείνει εκεί. Κι ένα τραύµα µε λόγια είναι τόσο κακό όσο κι ένα τραύµα στο σώµα.»
Ο καθένας μπορεί να θυμώσει, είναι εύκολο. Αλλά να θυμώσεις με το σωστό άνθρωπο, στο σωστό βαθμό, για το σωστό λόγο, τη σωστή στιγμή και με το σωστό τρόπο, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο.
Μπορείς να μαντέψεις το μέγεθος ενός ανθρώπου από το μέγεθος των πραγμάτων που τον κάνουν να θυμώνει….

• Διαβάζω πάντα στο δωμάτιό μου και όχι στο σαλόνι ή την κουζίνα
• Προσπαθώ να διαβάζω τις ίδιες ώρες κάθε ημέρα, αφού βεβαιωθώ πως έχω ξεκουραστεί από το σχολείο
• Φτιάχνω ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα με όλα τα μαθήματα της κάθε ημέρας, αλλά και τις εξωσχολικές μου δραστηριότητες
• Συμβουλεύομαι το πρόγραμμά μου πριν ξεκινήσω τη μελέτη μου και βγάζω τα βιβλία με τα αντίστοιχα τετράδια για τα μαθήματα της επόμενης μέρας
• Αδειάζω και καθαρίζω το γραφείο μου, αφήνοντας μόνο δύο καλά ξυσμένα μολύβια και γόμα.
• Ξεκινάω με τα πιο δύσκολα και κουραστικά μαθήματα για να έχω περισσότερη ενέργεια και πιο καθαρό μυαλό
• Βάζω πάνω στο γραφείο μου μόνο το βιβλίο, τετράδιο ή φυλλάδιο, του μαθήματος που έχω επιλέξει να μελετήσω
• Αφού ολοκληρώσω τις ασκήσεις μου, διαγράφω από το πρόγραμμα το μάθημα αυτό για να ξέρω πως το τελείωσα, αλλά και για να βλέπω την πρόοδο μου. Εάν έχω απορίες, κυκλώνω με έντονο χρώμα τις ασκήσεις για να μην τις ξεχάσω και ζητάω τη βοήθεια των γονιών μου και του δασκάλου μου.

Παναγιωτουνάκου Ελπίδα, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Ήρθε ο καιρός να ξεκινήσουμε κι εμείς το ταξίδι μας στο χώρο του διαδικτύου…
Με όρεξη και χαρά ελπίζουμε να σας προσφέρουμε μια κλεφτή ματιά στις δραστηριότητες, στα συμβάντα και στις αταξίες που συμβαίνουν στο σχολείο μας….
και γιατί όχι μερικά χαμόγελα!!!
Καλώς ήρθατε λοιπόν στο σχολείο μας….