Μιας και διανύουμε τούτες τις μέρες ενθυμούμενοι τα κατορθώματα του λαού μας ένα εξαιρετικό ποίημα που λατρεύει ο κ. Στέλιος.

Ο Λαός

Τούτος ο λαός, αφέντη μου, δεν ξέρει πολλά λόγια,
σωπαίνει, ακούει, κι όσα του λες τα δένει κομπολόγια.

Και κάποιο βράδυ – πες σαν χτες – υψώνει το κεφάλι
κι αστράφτουνε τα μάτια του κι αστράφτει ο νους του πάλι.
Κι όπως περνάν κι όπως βροντάν, μαδάει ο αγέρας ρόδα
κι από τη λάσπη ξεκολλά της Ιστορίας η ρόδα.
Και τούτο το περήφανο, τ’ άμετρο ψυχομέτρι,
μόνη σημαία το φως κρατεί, μόνο σπαθί το αλέτρι.
Κι από τους τάφους ξεκινάν όλοι οι νεκροί του Αγώνα
και μπαίνουν πάλι στη σειρά με σιδερένιο γόνα.
Και φέγγουνε τα μάτια τους σ’ όλο το μέγα βάθος
σάμπως Ανάστασης κεριά μετά από τ’ Άγιο Πάθος.
Νάτος, περνάει ο αδούλωτος στρατός της δικαιοσύνης
και πάει να σπείρει όλη τη γης με στάρι κι άστρα ειρήνης.
Κι ως πάνω τους η Λευτεριά πάλλοντας ανατέλλει
φουσκώνει η άκρατη καρδιά του ανθρώπου σαν καρβέλι.

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280 – 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ. ή (το πιο πιθανό) το 306 μ.Χ.
Ο Δημήτριος κατάγονταν από  αριστοκρατική οικογένεια της Θεσσαλονίκης. Σύντομα ανέβηκε  στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Σαν  αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303 μ.Χ., γιατί αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού».
Στη φυλακή ήταν και ένας νεαρός χριστιανός ο Νέστορας , ο οποίος θα αντιμετώπιζε σε μονομαχία τον φοβερό μονομάχο της εποχής Λυαίο. Ο νεαρός χριστιανός πριν τη μονομαχία επισκέφθηκε τον Δημήτριο και ζήτησε τη βοήθειά του. Ο Άγιος Δημήτριος του έδωσε την ευχή του και το αποτέλεσμα ήταν ο Νέστορας να νικήσει το Λυαίο και να προκαλέσει την οργή του αυτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε να θανατωθούν και οι δύο, Νέστορας και Δημήτριος.

Θαύματα Ἁγίου Δημητρίου

   Ἴσως πρέπει νὰ γράψω καὶ νὰ πῶ πὼς εἶδα ζωντανὸ
πάνω στὸ κόκκινο ἄλογο τὸν Ἅγιο καβαλάρη.
Δόρυ κρατοῦσε καὶ φοροῦσε ὁλόσωμο σκουτάρι,
ὅταν βγῆκε ἀπ᾿ τὴν εἰκόνα του κι ἔφυγε στὸ βουνό,
κι ἀπ᾿ τὸν Χορτιάτη ροβολοῦσε σείοντας τὸ κοντάρι,
τὸν Σλάβο νὰ σκοτώσει, τὸ ἀνήμερο θεριό,
ποὺ μὲ τὸν Ἄβαρο ἦρθε τὴν πόλη μας νὰ πάρει.

Μ᾿ αὐτὰ λογαρίαζε ὁ σεμνὸς γερομητροπολίτης,
μπρὸς στὸν ἐχθρὸ τὸ φρόνημα τοῦ ποιμνίου νὰ ὑψώσει.
Εἶπε λοιπὸν πὼς κεφαλὴ θὰ εἶναι ὁ Μυροβλύτης
ἀντὶ τοῦ στρατηγοῦ μας ποὺ εἶχε ἤδη ἐνδώσει,
καὶ κλαίγοντας γονατιστὸς ἐζήταγε τὴ χάρη,
εἰρηνικὰ κι ἀσκητικὰ τὸν βίο νὰ τελειώσει…

Αὐτὸς ποὺ εἶχε κάποτε στὸν βασιλιὰ ὀμώσει
ὅτι νεκρὸ θὰ τοῦ ἔφερνε τὸν ξένο μακελάρη…

Ἑλένη Ἀρβελέρ, Τὸ Ἄγνωστο Βυζάντιο, Ἑρμῆς 2006
(Ὑπάρχει καὶ στὴ συλλογὴ Ἔνδοξος Ἑλλάς, Ἑρμῆς 2004)

Στις 26 Οκτωβρίου είναι η γιορτή  του Αγίου Δημητρίου .

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ!

Λίγα αγιοδημητριάτικα σ΄ αυτούς που γιορτάζουν!

(ευχαριστούμε πολύ το 2ο Δημοτικό Σχολείο Ναυπλίου για το υλικό)

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
αυτογνωσία
Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Καθώς με την Ε’ και ΣΤ’ τάξη ανοίξαμε το υπέροχο κεφάλαιο που ονομάζεται “Ποίηση” θεωρούμε ότι καλό θα είναι να παρουσιαστούν αυτό το χρόνο και κάποια ποιήματα που έχουν χαραχτεί στις καρδιές μας.

Θα περιμένουμε και δικές σας προτάσεις μικροί μας αναγνώστες…….

Κωστής Παλαμάς “Στον Δάσκαλο”


Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!

για όλους τους δασκάλους και δασκάλες που παλεύουν καθημερινά μέσα στην τάξη, να το έχουν στην καρδιά τους για τις δύσκολες ώρες.

Όπως είχαμε υποσχεθεί παρουσιάζουμε τα 3 τραγούδια που θα ακουστούν στην εορτή για περισσότερη εξάσκηση στο σπίτι….

Μικροί μου χορωδοί καλή επιτυχία!!!!!

 

 

Στο μάθημα της ευέλικτης ζώνης είχαμε μία συζήτηση με τον δάσκαλο για τα υλικά που μπορείς να δημιουργήσεις.

Αφού ακούστηκαν τα πιο γνωστά προσπαθήσαμε να φανταστούμε και με τι άλλο θα μπορούσε ο άνθρωπος να εκφραστεί καλλιτεχνικά.

Τότε, ο δάσκαλός μας είπε κάτι που δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε με τίποτα! Έργο τέχνης με άμμο που όμως να μην είναι σαν τα πυργάκια που φτιάχνουμε κι εμείς στην παραλία.

Μας είπε ότι κάποιος μπορεί να ζωγραφίσει και να διηγηθεί μία ιστορία ρίχνοντας μόνο άμμο πάνω σε μία λεία επιφάνεια.

Εμείς δεν τον πιστέψαμε και του ζητήσαμε να μας το αποδείξει.

Η απόδειξη βρίσκεται στο βίντεο που ακολουθεί.

Απλά μαγευτικό!!!!!!!

Στο βίντεο αυτό παρακολουθούμε το πασίγνωστο βιβλίο του Σ. Σιλβερστάιν:

“Το δέντρο που έδινε”.

Πρόκειται για την εισαγωγή στο περιβαλλοντικό πρόγραμμα που θα πραγματοποιήσει το σχολείο μας με θέμα:

“Ο Κήπος του Σχολείου μας”

Η κατασκευή του δικού μας κήπου με ανακυκλώσιμα υλικά θα πραγματοποιηθεί τις επόμενες ημέρες. (σσσσσσ… έκπληξη).

 

Τα μάθατε τα νέα;

Αυτές τις ημέρες μάθαμε στο σχολείο ότι υπάρχει ένας καταπληκτικός πλανήτης!!!

Είναι πολύ κοντά στο δικό μας πλανήτη και μάλιστα είναι ο πιο ξεκούραστος πλανήτης που πρέπει να υπάρχει στο σύμπαν!!!

Όποιος ζει εκεί δε χρειάζεται καθόλου να σκάει για τις αποστάσεις γιατί έχουν κάνει την πιο έξυπνη εφεύρεση που θα μπορούσε να σκεφτεί άνθρωπος…..

Έχουν ένα κυλιόμενο πεζοδρόμιο!!!!!

Μάλιστα, όπως ακούσατε και όταν θέλουν να πάνε κάπου, απλά ανεβαίνουν πάνω στο πεζοδρόμιο και …… τσούπ! μέχρι να πεις σκουληκομερμυγκότρυπα έχουν φτάσει στον προορισμό τους και κάθονται και σε παγκάκια παρακαλώ. Α! δεν σας είπαμε ότι έχει και ένα περίεργο όνομα, τον λένε ο Πλανήτης Μπεχ.

Μας τα διάβαζε αυτά ο δάσκαλος από το βιβλίο της Γλώσσας, ξέρετε αυτό που έχουμε στη Δευτέρα Τάξη κι εμείς δεν χορταίναμε να φανταζόμαστε πως θα ήταν πραγματικά αυτός ο πλανήτης αν μπορούσαμε να τον επισκεφτούμε.

Τότε κάποιοι από εμάς, δειλά – δειλά τον ρωτήσαμε αν όντως υπάρχει αυτός ο πλανήτης….

Ο κύριος αφού μας κοίταξε καλά καλά μέσα από τα γυαλιά του, έμεινε για λίγο σιωπηλός -να σας πούμε την αλήθεια μάλλον τον δυσκόλεψε η ερώτησή μας….- και τότε ξαφνικά γυρίζει στην Ε’ και στην Στ΄τάξη που κάνουν μαζί μας μάθημα και ρωτάει αυτούς!!!!

Τα μεγάλα, αφού το σκέφτηκαν λίγο αποφάσισαν ότι !ναι! (χαρήκαμε λίγο) υπάρχει ένας τέτοιος πλανήτης και μάλιστα όχι μόνο αυτός αλλά και πολλοί άλλοι που ο καθένας μπορεί να έχει τα δικά του ξεχωριστά γνωρίσματα.

-είδατε τελικά που η συνδιδασκαλία, δηλαδή να κάνεις μάθημα σε πολλές τάξεις ταυτόχρονα, έχει και τα καλά της; αν κολλήσεις κάπου όλο και κάποιο από τα μεγάλα παιδιά θα σε βοηθήσει… 🙂 –

Έτσι λοιπόν, αποφάσισαν να φτιάξουν ένα μικρό κείμενο για άλλους, παράξενους πλανήτες και να μας το παρουσιάσουν μέσα στην τάξη.

Τα κείμενα όλων των παιδιών ήταν καταπληκτικά. Για παράδειγμα κοιτάξτε το παρακάτω:

σάρωσ

“Μια μέρα είδα ένα όνειρο. Καθώς περπατούσα, βγήκα σε μία πόλη. Μα αυτή δεν ήταν μία συνηθισμένη πόλη, ήταν η Πόλη των Γλυκών.

Ο δρόμος που περπατούσα ήταν στρωμένος με σαντιγί και το οδόστρωμα του πεζοδρομίου από παχιά τρούφα.

Οι πλατείες ήταν τεράστιες τούρτες ανάμεικτες με σαντιγί και σοκολάτα και από πάνω γεμισμένες με σιρόπι βύσσινο.

Οι ουρανοξύστες έμοιαζαν με τεράστιες γαμήλιες τούρτες και μέσα είχαν τραγανά μπισκότα.

Τα δέντρα ήταν τεράστιοι κορμοί σοκολάτας και από πάνω είχαν μαλλί της γριάς που κι από κει κρέμονταν σοκολατάκια.

Σε κάθε πλατεία υπήρχαν συντριβάνια που έβγαζαν ζεστή σοκολάτα.

Μέσα σε γλάστρες ήταν φυτεμένες φράουλες με κοτσάνια κανταϊφιού.

Τα σπίτια ήταν φτιαγμένα από παγωτό και γαλακτομπούρεκο ώστε να μπορούν να αντέχουν σε όποια θερμοκρασία ή σε ό,τι καιρό κι αν είχε. Για σκεπές φυσικά είχαν τεράστιους μπακλαβάδες.

Ήταν τόσο ωραία αυτή η πόλη που δεν ήξερα αν θα ήθελα να μείνω ή να την φάω….”

Γ. Ν. μαθητής Ε τάξης

σάρωση0002

(οι ζωγραφιές έγιναν μέσα στο μάθημα των Εικαστικών που αποφασίσαμε να ζωγραφίσουμε ότι είχε σκεφτεί κάθε παιδί να γράψει)

Αυτά για σήμερα, σας ευχόμαστε καλή όρεξη……. εεεεε   συνέχεια θέλαμε να πούμε και θα τα ξαναπούμε σύντομα

Τα διαμαντάκια της Β τάξης του σχολείου μας.

« Προηγούμενη ΣελίδαΕπόμενη σελίδα: »

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση