Οι παιδικές φωνές των μαθητών της Δ’ τάξης έγιναν ψίθυροι, έγιναν κραυγές .
Τα παιδιά μας, με ποιήματα και τραγούδια, έφεραν ξανά στο φως εκείνη τη νύχτα που η νεολαία ύψωσε το ανάστημά της απέναντι στο σκοτάδι.
Και μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει τόσο γρήγορα, μέσα σε ανησυχίες, πολέμους, αβεβαιότητα, η γιορτή μας σήμερα θύμισε σε όλους πως η ελευθερία δεν είναι δεδομένη, η δημοκρατία κερδίζεται κάθε μέρα.
Μια φωνή που ταξιδεύει από το 1973 ως το σήμερα και μας υπενθυμίζει πως “το Πολυτεχνείο ζει” σε κάθε παιδί που μαθαίνει να λέει «Όχι στον φόβο» και «Ναι στο φως».
Το μήνυμα του Πολυτεχνείου παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ: η δύναμη βρίσκεται στη συλλογικότητα, στη φωνή που ενώνεται, στον άνθρωπο που δεν μένει αμέτοχος.
Ε.Κ
