Το προάστιο του Πλατανέ
Ο Πλατανές είναι το ανατολικότερο προάστιο του Ρεθύμνου σε απόσταση 5 χιλιομέτρων από την πόλη. Γεωγραφικά ορίζεται ανατολικά από τον ποταμό Ξεροκάμαρο και δυτικά από τον πλατανιανό ποταμό, απ’ όπου και πήρε το όνομά του. Ο ποταμός του Πλατανέ εμφανίζεται από την περίοδο της Βενετοκρατίας με το όνομα PLATANEAS. Χαρακτηριστικό του η πέτρινη γέφυρα, γνωστή και ως «Μέσα Καμάρα», που κατασκευάστηκε το 1618 και εμφανίζεται στους βενετικούς χάρτες.
Η βενετσιάνικη γέφυρα.
Σαν οικισμός ο Πλατανές δημιουργήθηκε μετά το 1922 που κατοικήθηκε από πρόσφυγες της Μικρασιατικής καταστροφής. Σε αυτούς η πολιτεία έδωσε ανταλλάξιμα κομμάτια γης να καλλιεργήσουν. Σταδιακά δημιουργήθηκε κι ένας μεγαλύτερος οικισμός ο Τσεσμές, νοτιότερα του παραλιακού αρχικού οικισμού, που πήρε το όνομά του από τις αλησμόνητες πατρίδες.
Σήμερα η περιοχή του Πλατανέ είναι μια αμιγώς τουριστική περιοχή με πολλά μεγάλα ξενοδοχεία και τουριστικά καταστήματα και κέντρα εστίασης. Ένα αρκετά μεγάλο τμήμα όμως της πλατανιανής γης, ακόμα και σήμερα, συνεχίζει να καλλιεργείται, αφού το έδαφος είναι εξαιρετικά γόνιμο.
Προπολεμική περίοδος
Το Μονοτάξιο Δημοτικό σχολείο Πλατανέ Ρεθύμνης ιδρύθηκε το έτος 1923, μετά την αποκατάσταση στην περιοχή των προσφύγων που είχαν έρθει από τη Μικρά Ασία, μετά την καταστροφή του 1922 και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Μέχρι τότε δεν λειτουργούσε σχολείο, αφού μόνο δύο οικογένειες κατοικούσαν στην περιοχή.
Το σχολείο στεγαζόταν σε ένα ανταλλάξιμο κτίσμα που βρισκόταν εκεί που παλιότερα βρισκόταν το περίπτερο της περιοχής, στη συμβολή της Παλιάς Εθνικής Οδού με τον δρόμο που οδηγεί στον ΒΟΑΚ. Ήταν ισόγειο, με μια μικρή αυλή και ένα πηγάδι.
Πρώτος δάσκαλος του σχολείου ήταν ο Γεώργιος Βενετάς, πρόσφυγας κι αυτός από τη Μικρά Ασία. Αυτός φύτεψε και μια ακακία έξω από το σχολείο για να υπάρχει σκιά τους καλοκαιρινούς μήνες. Ο Βενετάς ήταν μεν εγγράματος, αλλά όχι πτυχιούχος δάσκαλος, ενώ ήταν και καλός ψάλτης. Υπηρέτησε στο σχολείο για πέντε χρόνια, μέχρι το 1928. Εκείνα τα πρώτα χρόνια οι μαθητές δεν ξεπερνούσαν τους τριάντα, πρόσφυγες, σχεδόν, στο σύνολό τους, μαζί με τους μαθητές από το γειτονικό Γιαννούδι.
Επόμενος δάσκαλος ήταν ο Παντελής Κασιμάτης, που υπηρέτησε από το 1928-1932. Ήταν πτυχιούχος δάσκαλος, καλοκάγαθος και λάτρης του πρασίνου. Επί των ημερών του παραχωρήθηκε ο χώρος που είναι σήμερα χτισμένο το σχολείο, για να χρησιμοποιηθεί ως σχολικός κήπος. Σε αυτόν τον κατάξερο λόφο, που δεν φύτρωνε χόρτο, φύτεψε πεύκα, ευκαλύπτους, φοίνικες ο Κασιμάτης και με σταμνάκι ο ίδιος και τα παιδιά τα επότιζε.
Το 1936, διορίστηκε στο σχολείο η Ειρήνη Κουφάκη, η οποία ήταν παντρεμένη με τον δάσκαλο Ευάγγελο Βερνάρδο. Ήταν αγαπητή και συμπαθής από την τοπική κοινωνία. Επί των ημερών της, το 1939, χτίστηκε το νέο σχολείο, στον χώρο του σημερινού σχολείου. Διέθετε μία αίθουσα διδασκαλίας κι ένα γραφείο. Η Κουφάκη παρέμεινε στο σχολείο μέχρι την έλευση των Γερμανών στην Κρήτη.
Γερμανική Κατοχή
Κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, το σχολείο επιτάχθηκε από τους κατακτητές και χρησιμοποιήθηκε ως φυλάκιο λόγω της θέσης του που επόπτευε όλη την περιοχή. Οι Γερμανοί κατασκεύασαν και πολυβολείο στη βόρεια πλευρά του σχολείου, απομεινάρια του οποίου σώζονται και σήμερα. Δυστυχώς, οι Γερμανοί κατέστρεψαν όλο το έως τότε αρχείο του σχολείου. Έτσι δεν σώζεται τίποτε μέχρι εκείνη την περίοδο. Τότε οι μαθητές επέστρεψαν στο αρχικό κτίσμα.
Το πρώτο μαθητολόγιο του σχολείου μετά την κατοχή.
Η εσωτερική σελίδα του μαθητολογίου.
Μεταπολεμική περίοδος
Μετά την απελευθέρωση το σχολείο επανήλθε στο αρχικό του κτήριο. Το παλιό διδακτήριο, στο κέντρο του Πλατανέ, εκμισθώθηκε σε κάτοικο της περιοχής και τα χρήματα πήγαιναν στη σχολική εφορεία του σχολείου.
Το 1944 τοποθετήθηκε ως δάσκαλος ο Ιωάννης Πατσουράκης, ο οποίος έμεινε στο σχολείο μέχρι το 1950. Οι μαθητές που φοιτούσαν εκείνη τη χρονιά ήταν 62. Το σχολείο ήταν σε οικτρή κατάσταση, λόγω της αλλαγής χρήσης του. Ο Πατσουράκης επισκεύασε το διδακτήριο, το σουβάντισε εξωτερικά, περιέφραξε τον κήπο και φύτεψε κι αυτός αρκετά δέντρα. Κατάφερε να αγοράσει τα απαραίτητα θρανία και καθίσματα, έδρες, πίνακες, καθώς και λίγα εποπτικά μέσα διδασκαλίας.
Η πρώτη πράξη της σχολικής εφορείας του 1946.
Το 1951 επανήλθε η Ειρήνη Κουφάκη και το 1952, που το σχολείο προήχθη σε διθέσιο, τοποθετήθηκε σαν δεύτερος δάσκαλος ο σύζυγός της, Ευάγγελος Βερνάρδος. Στο σχολείο φοιτούσαν τότε 88 μαθητές. Σαν δεύτερη αίθουσα διδασκαλίας χρησιμοποιήθηκε το μικρό και ακατάλληλο γραφείο του σχολείου. Εκείνη την περίοδο φτιάχτηκαν, για πρώτη φορά, δύο τουαλέτες στο νοτιότερο σημείο της αυλής του σχολείου.
Τον Σεπτέμβριο του 1956 τοποθετήθηκε ο Δημήτριος Βιβυλάκης, οποίος, με τη βοήθεια των κατοίκων του Πλατανέ κατάφερε να χτίσει και δεύτερη αίθουσα στο σχολείο. Τον Απρίλιο του 1959 έγινε μια στοιχειώδης περιτοίχηση του αύλειου χώρου του σχολείου από τη βορινή πλευρά.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια, 1956-1961, στο σχολείο υπηρέτησαν ο Δημήτριος Βιβυλάκης με τη Μαρία Κουτάκη-Μαραγκουδάκη. Ο Δημήτριος Βιβυλάκης υπηρέτησε στο σχολείο του Πλατανέ μέχρι και το 1965. Μαζί του υπηρέτησαν, οι Παναγιώτα Γρηγορίου, Άννα Φλουράκη-Δασκαλάκη και Αργυρώ Μπατινάκη. Τα έτη 1965-1969 υπηρέτησαν ο Μύρων Δρυγιαννάκης με την Ευαγγελία Νικολουζάκη, ενώ τη διετία 1969-1971, πάλι ο Μύρων Δρυγιαννάκης μαζί με τη Μαρία Λέκα-Μυγιάκη. Σε αυτή την περίοδο, που το σχολείο λειτουργούσε ως διθέσιο, ο μέγιστος αριθμός των μαθητών του ήταν το 1958, που έφτασε τους 118 μαθητές. Τον Φεβρουάριο του 1970 ξεκίνησαν οι ενέργειες για την ηλεκτροφώτηση του σχολείου.
Οι μαθητές του σχολείου με τους εκπαιδευτικούς το 1968.
Νεότερα χρόνια
Τη διετία 1971-1973 Διευθυντής του 2/θέσιου δημοτικού σχολείου Πλατανέ αναλαμβάνει ο Νικόλαος Καπελώνης. Ο Καπελώνης ζητά θρανία νέου τύπου, έδρα, γραφείο, βιβλιοθήκη, αρχειοθήκη και πίνακα. Επίσης ζητά επισκευή του διδακτηρίου και περίφραξη του αύλειου χώρου. Εκείνη την περίοδο τοποθετήθηκε και τηλεφωνική συσκευή στο σχολείο, με τον ίδιο αριθμό μέχρι και σήμερα.
Το παλιό διδακτήριο τη δεκαετία του 1970.
Τη διετία 1973-1975 διευθυντής αναλαμβάνει ο Ιωάννης Παπαδάκης. Εκείνη την περίοδο στο σχολείο του Πλατανέ φοιτούν και μαθητές από το καταργηθέν σχολείο του Παγκαλοχωρίου. Την ίδια περίοδο καθαιρείται η προηγούμενη ξυλοσκεπή και τοποθετείται στέγη από μπετόν. Επίσης, το σχολικό έτος 1974-1975 κατασκευάζονται για πρώτη φορά αποχωρητήρια «δύο θέσεων» στη ΝΔ γωνία του αύλειου χώρου.
Το σχολικό έτος 1975-1976 Διευθυντής του σχολείου αναλαμβάνει ο Περβολιανός δάσκαλος Αλκιβιάδης Μαυράκης. Τον Δεκέμβριο του 1976 στο σχολείο φοιτούν 95 μαθητές και αυτό συνεχίζει να λειτουργεί ως διθέσιο. Ο Μαυράκης με έγγραφό του ζητά την προαγωγή του σχολείου αναφέροντας ότι κατά το επόμενο σχολικό έτος θα εγγραφούν στο σχολείο 107 μαθητές. Τελικά, οι πιέσεις των κατοίκων και των εκπαιδευτικών έπιασαν τόπο, αφού το σχολείο από το σχολικό έτος 1977-1978 λειτουργεί ωε τετραθέσιο.
Το σχολείο, όμως διέθετε μόνο δύο αίθουσες διδασκαλίας. Έτσι η σχολική εφορεία μίσθωσε δύο δωμάτια με τους αναγκαίους βοηθητικούς χώρους, κοντά στο σχολείο.
Οι εκπαιδευτικοί του σχολείου μπροστά στο παλιό διδακτήριο τη δεκαετία του 1980.
Τον Ιανουάριο του 1978, ο νέος διευθυντής του σχολείου Ελευθέριος Μαρκάκης αποστέλλει έγγραφο στην υπηρεσία, μαζί με πρόχειρο τοπογραφικό σκαρίφημα, και ζητά την περίφραξη του σχολείου. Την ίδια περίοδο αποφασίζεται από τη σχολική εφορεία του σχολείου η κατασκευή μια αποθήκης για να χρησιμοποιηθεί ως αίθουσα διδασκαλίας. Η αποθήκη-αίθουσα αυτή είναι το κτήριο που στεγάζει σήμερα τις τουαλέτες του σχολείου.
Η νέα διευθύντρια του σχολείου Αικατερίνη Παπαδαντωνάκη αποστέλλει νέο έγγραφο με τις κτηριακές ανάγκες του σχολείου στις 19 Απριλίου 1980, στον επιθεωρητή Δημοτικής εκπαίδευσης. Ζητά την κατασκευή δύο νέων αιθουσών, λόγω του ότι το σχολείο είναι ήδη 4/θέσιο, καθώς και τη συντήρηση των δύο υπαρχόντων.
Η αναβάθμιση του σχολείου
Η αυγή της νέας δεκαετίας φαίνεται ότι αποτελεί εφαλτήριο για την αναβάθμιση του σχολείου. Οι αλλαγές στην εκπαίδευση αλλά και οι δραστήριοι διευθυντές του σχολείου σε συνεργασία με τους κατοίκους της περιοχής αναβαθμίζουν το σχολείο τόσο κτιριακά και λειτουργικά όσο και εκπαιδευτικά.
Το 1980 ξεκινούν οι προσπάθειες για δημιουργία παιδικής χαρά στο βορινό τμήμα της αυλής και αυτή τοποθετείται τελικά το 1982.
Τον Ιούνιο του 1982 πληροφορούμαστε ότι το σχολείο λειτουργεί ήδη ως 5/θέσιο, έχοντας 131 μαθητές. Επίσης έχει ξεκινήσει η κατασκευή νέας πτέρυγας με 4 αίθουσες διδασκαλίας και δύο γραφεία, η οποία παραδίδεται στα τέλη του 1982. Η νέα πτέρυγα φιλοξενεί τις τέσσερις τάξεις, ενώ οι άλλες δύο φιλοξενούνται στο γραφείο διδασκόντων και στην αποθήκη-αίθουσα. Οι αίθουσες του παλιού διδακτηρίου βρίσκονταν στο στάδιο των σχεδίων ανακατασκευής.
Τα έτη 1984 και 1985 φαίνεται ότι είναι σημαντικά για το κτιριακό του σχολείου. Ανακατασκευάζεται πλήρως το παλιό διδακτήριο και χωρίζεται σε τέσσερις νέες αίθουσες διδασκαλίας. Η αίθουσα-αποθήκη με τις κατάλληλες παρεμβάσεις μετατρέπεται στις νέες τουαλέτες του σχολείου.
Το σχολικό έτος 1984-1985 τοποθετείται διευθυντής ο Στέλιος Περάκης που έφερε φρέσκο αέρα ανανέωσης και δημιουργικότητας στο σχολείο. Τότε αποφασίζεται να τοποθετηθούν κουρτίνες σε όλες τις τάξεις του σχολείου. Τον Φεβρουάριο του 1985 δημιουργείται η αίθουσα εκδηλώσεων στην πυλωτή του σχολείου, ενώ έναν μήνα αργότερα αποφασίζεται η αγορά κινηματογραφικής μηχανής 16 χιλιοστών, ομιλούσα, ιαπωνικής κατασκευής, για προβολή ταινιών ψυχαγωγικού και διδακτικού περιεχομένου. Τον Μάιο του 1985 κατασκευάζονται στην αυλή γήπεδο μπάσκετ και βόλεϊ, ενώ τον Σεπτέμβριο του 1985 αποφασίζεται η αγορά μικροφωνικής εγκατάστασης και τοποθετείται ιστός σημαίας.
Τα επόμενα χρόνια αρχίζει η σταδιακή περίφραξη του σχολείου και ο αύλειος χώρος στρώνεται με πίσσα. Επίσης, κλείνεται το κλιμακοστάσιο με κάγκελα και αρχίζει η σταδιακή αλλαγή των ξύλινων κουφωμάτων με αλουμινένια. Επίσης, τοποθετούνται τέσσερις λυόμενες αίθουσες πάνω από το παλιό διδακτήριο για να καλύψουν τις αυξημένες ανάγκες του σχολείου.
Το νέο γραφείο του Διευθυντή
Η νέα αίθουσα του Τμήματος Ένταξης.
Οι ανακαινισμένες τουαλέτες.
Τα τελευταία χρόνια κατασκευάστηκε νέο γραφείο διευθυντή, που έως τότε συστεγαζόταν με το γραφείο εκπαιδευτικών. Επίσης κατασκευάστηκε αίθουσα για το Τμήμα ένταξης στην αποθήκη της πυλωτής και ανακατασκευάστηκαν πλήρως οι τουαλέτες του σχολείου. Τέλος, το διθέσιο νηπιαγωγείο, που μέχρι πρότινος στεγαζόταν σε δύο ισόγειες αίθουσες του δημοτικού σχολείου, μεταφέρθηκε στην πυλωτή του σχολείου καταλαμβάνοντας όλο το χώρο, αποκτώντας αυτονομία, με δικό του αύλειο χώρο και είσοδο.
Αφήστε μια απάντηση