Δημοσιευμένο στην κατηγορία Τμήμα ΣΤ1 στις 22 Απρ 2020
Πριν μερικές μέρες πέθανε ένας μεγάλος αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, ο Μανώλης Γλέζος.
Παρακάτω θα βρεις ένα κείμενο και ένα ντοκιμαντέρ γι’ αυτόν.
- Αφού διαβάσεις το κείμενο, απάντησε τις ερωτήσεις στο τετράδιο σου:
1. Πώς ένιωσε η μητέρα του Γλέζου όταν κατάλαβε τι είχε κάνει;
2. Μέσα στο κείμενο λέει: “Αυτή η φωνή που σας μιλάει θα ήθελα να σκεφτείτε ότι δεν είναι η δική μου φωνή. Είναι η φωνή εκείνων των παλικαριών…” Τι σημαίνει αυτή η φράση, άραγε; Τι θέλει να μας πει;
- Αφού δεις το ντοκιμαντέρ “Τη νύχτα που κατέβηκε η Σβάστικα” (θα το βρεις εδώ: https://safeYouTube.net/w/1UY7) γράψε μία παράγραφο με τις σκέψεις σου για τη νύχτα που ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη Ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη.
Οι παρακάτω ερωτήσεις μπορεί να σε βοηθήσουν:
–Πιστεύεις έκαναν κάτι πολύ ηρωικό εκείνη τη νύχτα;
–Τι κίνδυνους αντιμετώπιζαν;
–Γιατί το έκαναν;
–Πώς ένιωθαν εκείνη τη στιγμή αλλά και αργότερα;
Το κείμενο:
Όταν ο Μανώλης Γλέζος μίλησε σε μαθητές για όσα ενέπνευσαν τη δική του γενιά
«Αυτή τη χρονιά, ας μην τους πούμε για την ιστορία. Ας τη φέρουμε μπροστά τους». Έτσι σκέφτηκαν οι εκπαιδευτικοί του 2ου Γυμνάσιου της Αγίας Παρασκευής. Και το 2017, καλεσμένος τους για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου, ο Μανώλης Γλέζος. Τις ημέρες πριν, στο σχολείο, δημιουργικός ενθουσιασμός.
«Ανέβα στην ταράτσα και κοίτα την Ακρόπολη»
Οι μαθητές αρχίζουν να κάνουν ερωτήσεις. Έτσι θα γίνει η συζήτηση. Η πρώτη ερώτηση είναι για το κατέβασμα της σημαίας από την Ακρόπολη. Ο Μανώλης Γλέζος την περίμενε. Θεωρεί ότι όλα έχουν ειπωθεί για αυτό το θέμα. Αλλά δε θέλει και να μην απαντήσει. «Από σεβασμό στον Λάκη Σάντα δεν αντιπαρέρχομαι το θέμα. Από όλο αυτό, θα κρατήσω κάτι που είναι το πιο σημαντικό για μένα. Το ανθρώπινο στοιχείο. Τη μάνα μου, την είχα δασκάλα, τρίτη και τετάρτη δημοτικού, σε ένα τριθέσιο σχολείο στ΄Απεράθου της Νάξου όπου γεννήθηκα. Με είχε μάθει να μη λέω ποτέ μου ψέματα. Όχι μόνο για τις ξυλιές που θα έτρωγα, εγώ δεν της έλεγα ψέματα. Τη μέρα εκείνη, όταν τελείωσε το κατέβασμα, είχε περάσει πια μία η ώρα. Εγώ κανονικά, έπρεπε οκτώ η ώρα να είμαι σπίτι. Έχουν περάσει τρεις ώρες. Πάω σπίτι και βλέπω ένα κουβαριασμένο σώμα στα σκαλοπάτια του σπιτιού μου. Ήταν η μάνα μου. Τρελάθηκα. Πάω και της λέω, ‘μάνα’. Πετάχτηκε πάνω, με πιάνει απ΄τον ώμο, μου λέει ‘σουτ’, να μην ξυπνήσουν οι άλλοι του σπιτιού μας, με πάει στην κουζίνα, και μου λέει, ‘πού ήσουνα;’. Εγώ ανοίγω το σακάκι, ανοίγω το πουκάμισο, και της δείχνω το κομμάτι της σημαίας που είχαμε κόψει. Δε μου λέει τίποτα, μ΄αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει ‘πήγαινε πέσε’. Το πρωί ακούω τον πατριό μου -είχε ξαναπαντρευτεί η μάνα μου, είχε πεθάνει ο πατέρας μου πριν από πολλά χρόνια- ακούω τον πατριό μου να λέει, «πού ήταν χθες ο μεγάλος σου γιος;’. Και του απαντάει, ‘ανέβα πάνω στην ταράτσα και κοίταξε την Ακρόπολη». Εγώ τρελάθηκα. Και δε ρώτησα τη μάνα μου ποτέ, μα ποτέ. Θα το θεωρούσα προσβολή να τη ρωτήσω. Πού ήξερε ότι κατεβάσαμε ακριβώς τη σημαία της Ακρόπολης; Πώς το κατάλαβε; Το θεώρησα προσβολή και δε τη ρώτησα ποτέ μου. Για το θέμα της σημαίας, δίνω αυτή την απάντηση.»
«Όταν ακούς τον άνεμο, να τον ακούς και για μένα»
Τα σχολεία, λέει ο Μανώλης Γλέζος, πρέπει να καλούν όλους όσους έχουν επιζήσει από την εποχή του να έρχονται, να γίνεται συζήτηση μαζί τους, «είμαστε ακόμη μερικοί που ζούμε». Γιατί την παραμονή κάθε μάχης, οι συναγωνιστές μαζεύονταν και κουβέντιαζαν. Όχι μόνο τα της μάχης. Σαν άνθρωποι, λέγαμε, “αν δε σε βρει εσένα το βόλι και ζήσεις, θα ζεις και για μένα. Εάν εσύ ζήσεις, δε θα με ξεχάσεις. Όταν θα πας στη θάλασσα και θα ακούς τον φλοίσβο των κυμάτων, θα τ΄ ακούς και για μένα. Κι όταν πας στο δάσος και ακούς τον άνεμο να θροΐζει μέσα από τα φύλλα, θα το κάνεις και για μένα. Θα τ΄ ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα. Κι όταν τραγουδάς, θα τραγουδάς και για μένα. Κι όταν πίνεις κρασί, θα πίνεις και για μένα. Κι όταν λες ‘καλημέρα’ στον άλλον που συναντάς, θα το λες και για μένα. Αυτή η φωνή που σας μιλάει θα ήθελα να σκεφτείτε ότι δεν είναι η δική μου φωνή. Είναι η φωνή εκείνων των παλικαριών…”
Πηγή άρθρου: https://www.talcmag.gr/apopseis/glezos-mathites/ (διασκευή)
