historymania

Δείτε το power point της ενότητας ΕΔΩ

Σημειώσεις για τη 10η Ενότητα

Το πρωτότυπο κείμενο της Ιουλιανής Συνθήκης (22 Ιουνίου 1827).
Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α.
Τσαγκάρης, Ι., Αγώνες Ηρώων 1821-1922: Εποποιία και Θρύλοι, Αθήνα 1931.
© Ελληνικό Λογοτεχνικό Ιστορικό Αρχείο, Αθήνα.

……λίγη ακόμη ιστορία

ΤΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

Το πρώτο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος όπως ορίζεται από το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας

Ο μήνας Φεβρουάριος  είναι ο γενέθλιος μήνας του Ελληνικού Κράτους, καθώς το συγκεκριμένο μήνα – και για την ακρίβεια στις 3 του μηνός – το 1830 αναγνωρίστηκε η ανεξαρτησία του. Η συνθήκη με την οποία συνέβη αυτό είναι το Πρωτόκολλο του Λονδίνου ή Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας. Πρόκειται για ένα ιστορικό κείμενο, που υπογράφηκε από τις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής εκείνης (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία) και με τα 11 άρθρα του διευθετούσε το «ελληνικό ζήτημα». Το εν λόγω πρωτόκολλο, που επιδόθηκε στις ελληνικές και τις οθωμανικές αρχές τον Μάρτιο του ίδιου έτους, διακήρυξε την πολιτική ανεξαρτησία της Ελλάδας, πράξη η οποία συνιστούσε διεθνή αναγνώριση του Ελληνικού Κράτους και κατά συνέπεια έθετε ως δεδομένη την ίδρυση και την έναρξη της ύπαρξής του.  Το νέο κράτος, εδαφικά συρρικνωμένο, περιλάμβανε την Πελοπόννησο, την Εύβοια, τις Κυκλάδες και τη Στερεά Ελλάδα της οποίας όμως ,ένα σημαντικό μέρος της αφήνονταν εκτός επικράτειας.

Η εδαφική συρρίκνωση προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στη δυτική, ενώ στους δρόμους και τα καφενεία η ελληνική αθυροστομία εξαντλούνταν κατά της Βρετανίας και της Γαλλίας. Αποδέκτης της ογκούμενης διαμαρτυρίας ήταν και ο Κυβερνήτης, στον οποίο χρεώθηκαν από πολλούς οι δυσάρεστες εξελίξεις. Αλλά και ίδιος ο Καποδίστριας, πραγματικά αγανάκτησε από την τροπή των γεγονότων. Ήταν πεπεισμένος ότι η «επιμονή των δυτικών δυνάμεων να περιορίσουν την εδαφική έκταση της Ελλάδας είναι ενδεικτική των επιδιώξεών τους να υποβιβάσουν τη χώρα σε αποικία τους».

Σε κάθε περίπτωση όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, τόσο το Πρωτόκολλο του Λονδίνου όσο και αυτά που προηγήθηκαν αλλά και αυτά που ακολούθησαν (από το 1827 έως το 1832), είναι μονομερείς αποφάσεις, που έλαβαν οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής εκείνης, χωρίς τη συμμετοχή των Ελλήνων ή των Τούρκων. Αντανακλούν πολύ περισσότερο τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους και την προσπάθεια να βρεθεί κάποιος συμβιβαστικός δρόμος ανάμεσα στα αντιμαχόμενα συμφέροντά τους, παρά ένα πνεύμα δικαιοσύνης ή, τουλάχιστον, φροντίδα για μια βιώσιμη λύση της ελληνοτουρκικής διαφοράς, που θα λάβαινε υπόψη της θεμελιώδη συμφέροντα των δύο λαών.

Το νέο κράτος υπήρξε προϊόν της διεθνούς διπλωματίας και είχε τα χαρακτηριστικά που επέβαλε το διεθνές σύστημα ασφαλείας, όπως όριζαν και αξιολογούσαν το σύστημα αυτό οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής εκείνης. Με άλλα λόγια επιτράπηκε στην Ελλάδα να είναι όσο ανεξάρτητη της επέτρεπε να είναι η περιορισμένη ισχύς της, σε σχέση με τον πρώην κυρίαρχο των εδαφών της, ενώ ταυτόχρονα οι διμερείς σχέσεις ρυθμίζονταν από τις Μεγάλες Δυνάμεις, μάλλον συμφεροντολογικά.

Πηγή: https://skolix216.wordpress.com

“Οι Μεγάλες δυνάμεις και η Ελληνική Επανάσταση”