12/12/2012 Συνάντηση με τον Γιάννη Καραμπίτσο, κινηματογραφιστή & συνεργάτη του Ομίλου

9η συνάντηση του Ομίλου & 2η συνάντηση με τον Γιάννη Καραμπίτσο

Περίπου 1 σελίδα σεναρίου αντιστοιχεί περίπου σε 1’ χρονικής διάρκειας.

Το σενάριο είναι ένας τρόπος έκφρασης.

Διαβάστηκαν τα σενάρια των μαθητών/τριών.

Βασικές έννοιες σεναρίων που εμφανίζουν από κοινού :

Μοντάζ των attractions: εξέλιξη του ιδεολογικού μοντάζ από τον Eisenstein με σκοπό να προκαλέσει συναισθήματα και κυρίως σοκ. Χρησιμοποιεί και κυνισμό.

5/12/2012 Συνάντηση με τον Γιάννη Καραμπίτσο, κινηματογραφιστή & συνεργάτη του Ομίλου

8η συνάντηση του Ομίλου

Κινηματογράφος: Γράφει την κίνηση της πραγματικότητας. Πιο πριν αυτό το έκανε η τέχνη της φωτογραφίας.

Ο κινηματογράφος καταγράφει 24 καρέ το δευτερόλεπτο, γιατί τόσες εικόνες μπορεί να καταγράψει και να αντιληφθεί ο εγκέφαλος.

Στο παρελθόν, τραβούσαν με 18 καρέ το δευτερόλεπτο γι’ αυτό τώρα βλέπουμε τον βουβό κινηματογράφο σε γρήγορη κίνηση. Συνεπώς, λίγα καρέ δίνουν γρήγορη κίνηση και πολλά καρέ δίνουν αργή κίνηση. Τα 24 καρέ δίνουν την ψευδαίσθηση της κίνησης της πραγματικότητας.

Εκφραστικά μέσα κινηματογράφου: εικόνα, ήχος, μουσική. Fondu enchaîné = Cross dissolve => Τρόπος μετάβασης από το ένα πλάνο στο άλλο με συνύπαρξη δύο πλάνων για κλάσματα του δευτερολέπτου. Έτσι άλλαζε ο τόπος και ο χρόνος.

Μετά το 1960 και τον Godard, οι σκηνοθέτες χρησιμοποιούν έως και τώρα απλά cut, αλλαγές πλάνων χωρίς εφέ.

Πλάνο: μονάδα μέτρησης του κινηματογράφου. Ανάμεσα σε δύο κολλήσεις έχουμε ένα πλάνο. Αυτό γίνεται στο μοντάζ.

Μετά το πλάνο έρχεται η σκηνή. Μία σκηνή αποτελείται από πολλά πλάνα και αλλάζει, όταν αλλάζει ο χώρος και ο χρόνος και συμβάλλει στην εξέλιξη της πλοκής.

Κάνουμε κινηματογράφο για να αφηγηθούμε κάτι. Οι βασικοί σκοποί της τέχνη είναι να εκφραστούμε και να επικοινωνήσουμε με τους άλλους. Οπότε αυτοί είναι και οι σκοποί του κινηματογράφου.

Το βασικό εκφραστικό μέσο του κινηματογράφου που τον διαφοροποιεί από τις άλλες τέχνες είναι το μοντάζ.

Από νομική σκοπιά, στην Αμερική μία ταινία ανήκει στον παραγωγό της. Αλλιώς λέγεται και εμπορική σκοπιά. Στην Ευρώπη η ταινία ανήκει στον σκηνοθέτη της (auteur cinema = κινηματογράφος του δημιουργού). Υπάρχουν και οι προσωπικές ταινίες που τις φτιάχνει μόνο ένας.

Final cut: Η τελική οπτική γωνία από την οποία φτιάχνεται μία ταινία είναι του μοντέρ. Ο Woody Allen είναι ένας σκηνοθέτης που έχει το Final cut, γεγονός που είναι σπάνιο. Αυτό οφείλεται και στο ότι οι ταινίες του πουλάνε. Έτσι έχει το δικό του ύφος. Το ίδιο και ο Scorcese (=> Outsiders του Hollywood). H φύση του κινηματογράφου είναι εμπόριο και τέχνη μαζί.

Κινηματογράφος:

1.Ταινίες μυθοπλασίας (αφηγηματικές): Έχουν την υποκειμενική αντίληψη του σκηνοθέτη για την αντικειμενική πραγματικότητα.

2. Ντοκιμαντέρ: Καταγράφουν την πραγματικότητα όπως είναι, την αντικειμενική πραγματικότητα. Βέβαια, και εκεί υπάρχει υποκειμενικότητα, λόγω του τι επιλέγει να δείξει ο σκηνοθέτης και τι εκφραστικά μέσα χρησιμοποιεί (π.χ. οπτική γωνία, πλάνα).

Είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε κινηματογράφο για έναν σκοπό.

Το Fondu enchaîné χρησιμοποιείται και για την εικαστική πλαστικότητα των πλάνων, όχι μόνο για την αλλαγή του χώρου και του χρόνου.

Κατά 80%-90% το μοντάζ λέει ψέματα. Για πρακτικούς λόγους (και οικονομικούς) γυρίζονται τα πλάνα χωριστά και το μοντάζ τα ενώνει.

28/11/2012 Συνάντηση με τον Δημήτριο Μαυρίκιο

7η συνάντηση του Ομίλου

Όσοι εμπλέκονται στο δράμα και στον κινηματογράφο γράφουν για ακρόαμα και όχι για ανάγνωσμα.

Όταν γράφουμε διαλόγους κινηματογράφου, πρέπει να αφαιρέσουμε τα έντονα λογοτεχνικά στοιχεία.

Τι πρέπει να κάνουμε για να έχουμε όμορφη γλώσσα στο θέατρο ή στον κινηματογράφο:

22/11/2012 “Σενάριο” από τον Ντίνο Γιώτη

6η συνάντηση του Ομίλου

Μία ΣΚΗΝΗ είναι : ΔΡΑΣΗ

ΔΙΑΛΟΓΟΣ

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ

Όσο πιο πολλά από τα παραπάνω χαρακτηριστικά έχει μία σκηνή, τόσο πιο πλήρης είναι.

Ο διάλογος είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της σκηνής και δεν πρέπει να είναι επεξηγηματικός γιατί “μιλάνε” οι εικόνες . Πρέπει να είναι φυσικός και αυθόρμητος.

Στους χαρακτήρες μιας ταινίας υπάρχουν η “ανάγκη” και το “θέλω” (NEED & WANT).

Στο σενάριο πρέπει να αποτυπώνεται με ακρίβεια αυτό που θα δούμε. Πρέπει να αποφεύγεται το λογοτεχνικό ύφος.

Το μεγαλύτερο σεναριακό λάθος είναι ότι περιγράφουμε κάτι που βλέπουμε μέσα από τους διαλόγους. Αν το βλέπουμε, δεν χρειάζεται να το περιγράφουμε μέσα στο διάλογο. Οπότε, περιγράφουμε με ακρίβεια τα πλάνα.

Τέσσερις τρόποι ανάλυσης σεναρίου σε σχέση με τον θεατή:

1.Ο (ήρωας/σεναριογράφος) ξέρει – ο θεατής ξέρει

2. ο ήρωας ξέρει – ο θεατής δεν ξέρει

3. ο ήρωας δεν ξέρει – ο θεατής ξέρει

4. ο ήρωας δεν ξέρει – ο θεατής δεν ξέρει

Στον 3ο τρόπο ανάλυσης υπάρχει suspense (αναμονή).

Πρέπει να χρησιμοποιούμε hooks (άγκιστρα), όπου χρειάζεται, για την προώθηση της δράσης.

Επεξεργασία των δύο πρώτων σκηνών του treatment.

‘’Λάθος Επιλογές’’.

14/11/2012 “Σενάριο” από τον Γιώτη Ντίνο

5η συνάντηση Ομίλου