Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς, ο Σωκράτης Μάλαμας, γεννήθηκε στη Συκιά της Χαλκιδικής τον Σεπτέμβριο του 1957.
Μεγάλωσε στη Στουτγάρδη της Γερμανίας μέχρι την εφηβεία του, λόγω της εργασίας των γονιών του. Μετά από αυτό, επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Η πρώτη του μουσική έμπνευση ήρθε από το μπουζούκι που του είχε κάνει δώρο ο πατέρας του. Ως επιβράβευση για την ακαδημαϊκή του επιτυχία στα δεκατρία του χρόνια, αγόρασε την πρώτη του κιθάρα και στα δεκαεπτά του άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα κιθάρας στο Μακεδονικό Ωδείο της Θεσσαλονίκης.
Η αρχική του προσπάθεια να καταχωρηθεί στην ελληνική δισκογραφία δεν ευοδώθηκε, καθώς η δισκογραφική εταιρεία Lyra την απέρριψε, καθώς δεν ήταν εμπορικά βιώσιμη. Συνέχισε να εμφανίζεται σε λαϊκά μαγαζιά, εντάσσοντας στο ρεπερτόριό του κάποιες δικές του συνθέσεις χωρίς να αποκαλύπτει ότι ήταν ο ίδιος ο δημιουργός. Μέχρι το 1989, όταν ο Νίκος Παπάζογλου τον άκουσε και είδε τις δυνατότητές του, τον έπεισε να μπει στο στούντιο ηχογράφησης για να ηχογραφήσει και να ετοιμάσει το ντεμπούτο του, τις “Ασπρόμαυρες ιστορίες”. Το κοινό άρχισε να εκτιμά το ταξίδι του καλλιτέχνη και η φήμη του μεγάλωσε με την πάροδο του χρόνου.
Έχει συνεργαστεί στη διάρκεια της πορείας του με διάφορους καλλιτέχνες, όπως ο συνθέτης Νίκος Ξυδάκης, η ερμηνεύτρια Χάρις Αλεξίου, ο ερμηνευτής και συνθέτης Αλκίνοος Ιωαννίδης, η ερμηνεύτρια Μελίνα Κανά, οι τραγουδοποιοί Ορφέας Περίδης και Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Επίσης, είχε αρκετές συμμετοχές σε έργα άλλων καλλιτεχνών, όπως ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, ο Διονύσης Τσακνής, ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης, η Μαρία Θωίδου, ο B.D. Foxmoor και η Sadahzinia (των Active Member), η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Μαρία Λουκά, ο Νίκος Χαλβαντζής και οι Χαΐνηδες.
“Τίποτα δεν με ωθεί να γράψω τραγούδια. Εκεί που πίνω κρασί με τους φίλους μου ή κάνω βόλτες με πιάνει κάτι που με κάνει να στριμωχτώ, να καθίσω σε μια γωνιά και να ασχοληθώ μόνο με αυτό. Είναι όπως μπαίνεις σε ένα λιβάδι την άνοιξη και βλέπεις και τσουκνίδες και μαργαρίτες. Ελπίζω να μην έγραψα μόνο τσουκνίδες στη ζωή μου.”
”Μέσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά, να ‘χουν να λεν πως δε σε γνώρισα ποτέ μου, όνειρο είναι η ιστορία μας καρδιά μου, τα ξωτικά γυρνούν τις νύχτες συντροφιά μου.”
”Μικραίνει ο κόσμος όταν φιλιούνται δυο
Γίνεται η κάμαρα κέντρο του κόσμου
Και μισανοίγεις σαν φρούτο ώριμο
Ή σαν αστέρι εκρήγνυται και σβήνει.”
”Θέλω να ‘ρθεις και να με βρεις, να κάτσεις να τα πούμε Πώς νιώθουμε παράφορα Πώς ζούμε έτσι, αδιάφορα.”
