Η Τέχνη στο σχολείο
Μαθητικές Δημιουργίες στο μάθημα των Εικαστικών σε σχολεία της Ελλάδας
Διαθέσιμα κανάλια RSS

Ελεύθερο λογισμικό και δωρεάν προγράμματα για επεξεργασία εικόνας/βίντεο

17 Ιανουαρίου 2019 στο Εικαστικά Γυμνάσιο, Εικαστικά Λύκειο

Μια λίστα με προγράμματα freeware και open source που μπορούν να υποκαταστήσουν το εμπορικό λογισμικό για εκπαιδευτική χρήση (και όχι μόνο):

Προγράμματα για επεξεργασία ή δημιουργία εικόνας:

  • GIMP (download από http://www.gimp.org/downloads/). Το GIMP είναι ένα πολύ χρήσιμο και εύχρηστο πρόγραμμα επεξεργασίας εικόνας αντίστοιχο του Photoshop. Επιπλέον, δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας και επεξεργασίας animated gif. Διατίθεται μεταφρασμένο στα ελληνικά.
  • Irfanview (www.irfanview.com), ένα πρόγραμμα με ποικίλα εργαλεία, ιδιαίτερα δημοφιλές για τη μαζική μετατροπή αρχείων εικόνας (αλλαγή μεγέθους, μετονομασία κλπ) με εύκολο και γρήγορο τρόπο.
  • Ειδικά για τη μετατροπή μεγέθους εικόνων υπάρχει και το FastStone Photo Resizer. Από το FastStone μπορεί να κατεβάσει επίσης κανείς επιπλέον εργαλεία όπως image browsers αλλά και ένα πρόγραμμα καταγραφής δραστηριοτήτων στην οθόνη για τη δημιουργία video-tutorials (οδηγίες σε βίντεο με δυνατότητα προσθήκης ήχου), το FastStone Capture. (www.faststone.org)
  • Ένα χρήσιμο πρόγραμμα για τη διαχείριση, οργάνωση, ανέβασμα στο διαδίκτυο (διαμοίραση) και βασική επεξεργασία φωτογραφιών είναι το Picasa, που διατίθεται δωρεάν από την Google (picasa.google.com).
  • Τέλος, ένα ελεύθερο, βραβευμένο πρόγραμμα ζωγραφικής (αντίστοιχο του Paint των Windows) που προτείνεται κυρίως για παιδιά ηλικίας από 3 εως 12 (δηλαδή παιδιά προσχολικής ηλικίας και παιδιά δημοτικού) είναι το Tux Paint (http://tuxpaint.org/).

Επεξεργασία βίντεο:

  • Εδώ να σημειωθεί καταρχήν ότι σε κάθε υπολογιστή με λειτουργικό σύστημα Windows υπάρχει το Windows Movie Maker, που παρέχει όλες τις βασικές δυνατότητες μοντάζ και δημιουργίας μιας ταινίας- βίντεο.
  • Αντίστοιχο ελεύθερο πρόγραμμα επεξεργασίας βίντεο (για Linux, BSD, Mac OS X και Microsoft Windows) είναι το Avidemux (http://avidemux.sourceforge.net/). Θεωρείται το πιο ολοκληρωμένο ελεύθερο λογισμικό επεξεργασίας βίντεο.
  • Για τις πολύ βασικές λειτουργίες capture και editing βίντεο υπάρχει επίσης το Virtualdub (http://www.virtualdub.org/) και πολλά ακόμη, που μπορεί να τα βρει κανείς με μια σχετική αναζήτηση στο διαδίκτυο, ανάλογα με τις απαιτήσεις του και το τι ακριβώς θέλει να κάνει.
  • Για τη δημιουργία τελικού DVD (με υποστήριξη πολλών τύπων αρχείων βίντεο και λειτουργίες δημιουργίας μενού και γραφικών) υπάρχει το DVDStyler (www.dvdstyler.org)

Επεξεργασία ήχου:

  • Το δημοφιλέστερο ίσως πρόγραμμα ανοιχτού κώδικα για γενική επεξεργασία και μετατροπές αρχείων ήχου είναι το Audacity (http://audacity.sourceforge.net/).

Players-αναπαραγωγή ήχου και βίντεο:

Ένα ζήτημα που προκύπτει κάποιες φορές είναι ότι ορισμένοι τύποι αρχείων, ειδικά βίντεο, δεν αναπαράγονται από όλους τους players (προγράμματα αναπαραγωγής). Ένα ιδιαίτερα δημοφιλές δωρεάν πρόγραμμα ανοικτού κώδικα που εγγυάται τη σωστή αναπαραγωγή σχεδόν όλων των τύπων βίντεο είναι το VLC (www.vlcmediaplayer.org).

Σημείωση: Είναι βέβαια προφανές ότι η λίστα αυτή είναι στην ουσία ένα μικρό μόνο μέρος των δωρεάν προγραμμάτων που διατίθενται στο διαδίκτυο και ότι μπορεί κανείς να αναζητήσει ανά πάσα στιγμή νεότερες εκδόσεις ή αναβαθμίσεις και περισσότερα προγράμματα και εργαλεία, ανάλογα με την εργασία που τον ενδιαφέρει. Ας σημειωθεί επίσης ότι πολλές φορές απαιτείται ο συνδυασμός χρήσης δύο ή περισσότερων εξειδικευμένων προγραμμάτων για την ολοκλήρωση μιας εργασίας (πχ. ένα εφέ βίντεο που χρειαζόμαστε μπορεί να υπάρχει σε ένα λογισμικό, αλλά μια άλλη λειτουργία που μας ενδιαφέρει, πχ. η μετατροπή ενός βίντεο σε DVD ή η επεξεργασία VOB, να απαιτεί τη χρήση ενός διαφορετικού προγράμματος).

Γενικά, τα δωρεάν προγράμματα διακρίνονται σε 2 κατηγορίες:

1. Λογισμικό που διατίθεται δωρεάν (freeware) από συγκεκριμένους παροχείς και εταιρείες με συγκεκριμένους όρους και περιορισμούς. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δίνεται η δυνατότητα να εγκαταστήσεις και να τρέξεις το πρόγραμμα δωρεάν για οποιοδήποτε σκοπό (συχνά όμως με περιορισμένες λειτουργίες, ενώ μπορείς να αποκτήσεις ολοκληρωμένη –premium ή pro- έκδοση του προγράμματος αγοράζοντας το).

2. Ελεύθερο λογισμικό (free software) και λογισμικό ελεύθερου-ανοικτού κώδικα (open source software): οι όροι αυτοί χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν μια ολόκληρη κατηγορία προγραμμάτων των οποίων ο πηγαίος κώδικας είναι προσβάσιμος σε άτομα εκτός της εταιρίας παραγωγής και των άμεσων συνεργατών της ώστε να μπορούν να τροποποιηθούν προγραμματιστικά και να βελτιωθούν από οποιονδήποτε χρήστη γνωρίζει προγραμματισμό και προτίθεται να προσφέρει εθελοντική εργασία μέσω μιας διαδικτυακής κοινότητας (στην ουσία τα προγράμματα αυτά εξελίσσονται συνεχώς με ένα είδος ανοικτής, συλλογικής διαδικασίας, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμα κι αν κάποιος δεν ξέρει προγραμματισμό μπορεί να συμβάλλει στη βελτίωσή τους με σχόλια, παρατηρήσεις, προτείνοντας διορθώσεις ή ακόμα και να βοηθήσει στη μετάφραση τους στη γλώσσα του, να γράψει οδηγίες κλπ). Με αντίστοιχο τρόπο δημιουργήθηκε και το ελεύθερο λειτουργικό σύστημα Linux, για το οποίο και έχουν φτιαχτεί πολλά προγράμματα ελεύθερου-ανοικτού κώδικα. Τα παραπάνω προγράμματα όμως διατίθενται και για Windows και Mac.

Πηγή – περισσότερα: https://blogs.sch.gr/gioula/2011/10/18/%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%bf-%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b4%cf%89%cf%81%ce%b5%ce%ac%ce%bd-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac/

Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια

2018, Διασχολική Συνεργασία: «Η διδασκαλία του Συμβολισμού και του Υπερρεαλισμού ως ολιστικών φαινομένων στην τέχνη»

17 Ιανουαρίου 2019

 

 

Διασχολική-Συνεργασία-Λύκειο-Γυμνάσιο-τελικό-1

Διασχολική διδακτική προσέγγιση του Συμβολισμού και του Υπερρεαλισμού ως ολιστικών καλλιτεχνικών φαινομένων, στο πλαίσιο συστηματικής διαθεματικής διδασκαλίας των αντίστοιχων ενοτήτων της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Β΄, Γ΄ Γυμνασίου και Β΄ Λυκείου και των Εικαστικών. Υλοποιήθηκε στο δεύτερο τετράμηνο του σχολικού έτους 2017- 2018 

Υπέυθυνες Καθηγήτριες: Ελένη Γκόνου, Καλυψώ Ν. Λάζου-Μπαλτά, Χριστίνα Παπαδάκη

Πηγή – περισσότερα: https://blogs.sch.gr/xpapadaki/2018/12/15/%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b1-%ce%b7-%ce%b4%ce%b9%ce%b4%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%84/

Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια
Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια
Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια

ΒΑΣΙΛΙ ΚΑΝΤΙΝΣΚΙ 2

17 Ιανουαρίου 2019

Σαν σήμερα, 4 Δεκεμβρίου 1866, γεννήθηκε ο καλλιτέχνης

που όρισε την αφηρημένη τέχνη με το έργο του

Κείμενο: Αργυρώ Μποζώνη

Email: abozoni@elculture.gr

«Οι μεγάλοι μου πίνακες γεννιούνται σιγά –  σιγά μέσα στην καρδιά μου»

Οι συναρπαστικές του εικόνες αφηγούνται το παιχνίδι της ζωής, την περιπέτεια, τη χαρά, τη θλίψη, τον άνθρωπο κατακερματισμένο μέσα στη δίνη των γεγονότων. Είναι μια ζωγραφική που απεικονίζει την πραγματικότητα με πολυδιάστατη προσέγγιση, ρεαλισμό, χιούμορ, φαντασία και προπάντων «αυτοσχεδιασμό», τίτλο που έδωσε ο ζωγράφος σε αρκετούς πίνακές του.






Λήψη αρχείου

Πηγή – περισσότερα: https://blogs.sch.gr/kkolaitis/2018/12/05/%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b9-%ce%bc%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%b9-%cf%83/

Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια

Νταλί

17 Ιανουαρίου 2019

Ο Νταλί γεννήθηκε στην πόλη Φιγέρες της Ισπανίας και ανήκε σε μια οικονομικά ευκατάστατη οικογένεια. Σε ηλικία 15 ετών, ο Νταλί συμμετείχε στη δημόσια έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου της πόλης  του, ένα χρόνο αργότερα εγκαθίσταται στη Μαδρίτη όπου και ξεκινά τις σπουδές του στην Ακαδημία των Τεχνών (Academia de San Fernando). Συνδέεται  φιλικά με τον ποιητή Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα και με τον σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ. Το 1926 αποβάλλεται από την ακαδημία λίγο πριν τις τελικές του εξετάσεις, καθώς δηλώνει πως κανένας από τους καθηγητές του δεν είναι άξιος να τον κρίνει. Την ίδια χρονιά, επισκέπτεται για πρώτη φορά το Παρίσι όπου συναντά τον Πικάσσο, ο οποίος είχε ήδη κάποια γνώση γύρω από το έργο του Νταλί. Τα επόμενα χρόνια, στα έργα του Νταλί αποτυπώνονται ισχυρές επιδράσεις από το έργο του Πικάσο αλλά ταυτόχρονα αρχίζει να διαφαίνεται ένα προσωπικό ύφος στους πίνακες του Νταλί. Οι εκθέσεις έργων του στη Βαρκελώνη προκαλούν αρκετές συζητήσεις αλλά και διαφωνίες μεταξύ των κριτικών τέχνης.

SALVADOR DALI from ezareva

 

Πηγή – περισσότερα: https://blogs.sch.gr/kkolaitis/2018/12/17/%ce%bd%cf%84%ce%b1%ce%bb%ce%af/

Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια

Κλωντ Μονέ

17 Ιανουαρίου 2019

Γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 14 Νοεμβρίου του 1840. Ο πατέρας του, ήταν εύπορος έμπορος της εποχής, που διακινούσε προμήθειες πλοίων. Το 1845, η οικογένειά του μετακόμισε στη Χάβρη, που αποτελούσε σημαντικό λιμάνι στις όχθες του Σηκουάνα. Το 1858 γνωρίστηκε με τον Εζέν Μπουντέν, ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους πρώτους δασκάλους του Μονέ και τον ενθάρρυνε να ζωγραφίσει την ύπαιθρο, σύνηθες θέμα για ζωγράφους εκείνης της περιόδου. Τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου συνέχισε τις σπουδές του στην Ελβετική Ακαδημία (Académie Suisse) και ήρθε σε επαφή με έργα σημαντικών ζωγράφων επισκεπτόμενος το Μουσείο του Λούβρου. Παράλληλα, γνώρισε τον Καμίλ Πισαρό και τον Γκυστάβ Κουρμπέ. Την περίοδο 1860-1862, επιστρατεύτηκε και ταξίδευσε στην Αλγερία. Λόγω προβλήματος της υγείας του, απολύθηκε από το στρατό περίπου το 1862, ενώ σημαντικό ρόλο σε αυτό φαίνεται πως διαδραμάτισε και η θεία του, η οποία μάλιστα υποχρέωσε τον Μονέ να παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής σε κάποιο πανεπιστήμιο. Ο ίδιος ο Μονέ, απέφυγε να την εγγραφή, ωστόσο παρακολούθησε μαθήματα, για περίπου δύο χρόνια, στο ατελιέ του Σαρλ Γκλαιρ (Charles Gleyre), όπου συνδέθηκε φιλικά και με τους Ρενουάρ, Μπαζίλ και Άλφρεντ Σίσλευ. Πέρα από τη φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ τους, μοιράζονταν κοινές ιδέες για τη ζωγραφική, οι οποίες αργότερα θα μετουσιώνονταν στο κίνημα του ιμπρεσιονισμού.

                                   Impression, soleil levant, 1872, ελαιογραφία 48 x 63 εκ – Μουσείο Marmottan, Παρίσι

Το 1870 νυμφεύτηκε την Καμίλ Ντονσιέ, με την οποία συζούσε και είχαν ήδη ένα γιο, τον Ζαν. Κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου βρήκε καταφύγιο στο Λονδίνο, προκειμένου να αποφύγει τη στράτευση. Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στη Γαλλία και το 1874 συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της ομάδας των Ιμπρεσιονιστών στο Παρίσι, με τον πίνακα του Impression, soleil levant (Εντύπωση, ανατέλλων ήλιος). Ο τίτλος του πίνακα του Μονέ ενέπνευσε τον κριτικό τέχνης Λουί Λερουά (Louis Leroy) στη χρήση του όρου Ιμπρεσιονισμός (Impressionism) για πρώτη φορά.

       Το 1879 πέθανε η σύζυγός του, αφήνοντάς του δυo παιδιά. Τον Απρίλιο του 1883 μετακόμισε στο Ζιβερνύ (Giverny), ένα χωριό στον ποταμό Επτ, μόλις 65 χλμ μακριά από τη πρωτεύουσα. Εκεί έζησε με την Αλίς Οσεντέ, ερωμένη του από πολλά χρόνια πριν, με την οποία παντρεύτηκαν το 1891. Στις δεκαετίες του 1880 και του 1890, ο Μονέ ξεκίνησε να ζωγραφίζει σειρές πινάκων, όλων βασισμένων σε ένα κοινό θέμα, το οποίο όμως απέδιδε κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο ή με διαφορετική τεχνοτροπία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πίνακες του, που απεικονίζουν τον προσωπικό του κήπο, στην οικία του στο Ζιβερνύ. Το διάστημα 1883-1908, ταξίδεψε στη Μεσόγειο, γεγονός που τον ενέπνευσε για την δημιουργία μιας σειράς τοπίων.

Το 1908 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα με την όρασή του δεδομένου ότι έπασχε από καταρράκτη. Τελικά υποβλήθηκε επιτυχώς σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις το 1923, γεγονός που του επέτρεψε να συνεχίσει να ζωγραφίζει. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, το 1926, σε ηλικία 86 ετών στο Ζιβερνύ, ως πλούσιος και αναγνωρισμένος ζωγράφος.

Πηγή – περισσότερα: https://blogs.sch.gr/kkolaitis/2018/12/17/%ce%ba%ce%bb%cf%89%ce%bd%cf%84-%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ad/

Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια

Πάμπλο Πικάσο

17 Ιανουαρίου 2019

Ο πατέρας του ονομαζόταν Χοσέ Ρουίθ ι Μπλάσκο και ήταν επίσης ζωγράφος ενώ μητέρα του ήταν η Μαρία Πικάσο για Λόπεθ. Τα πρώτα έργα του τα υπέγραφε ως Ρουίθ Μπλάσκο αλλά από το 1901 άρχισε να χρησιμοποιεί το όνομα της μητέρας του.

Γεννήθηκε στη Μάλαγα της Ισπανίας όπου πέρασε και τα δέκα πρώτα χρόνια της ζωής του. Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής, τα έλαβε από τον πατέρα του, ο οποίος δίδασκε σε διάφορες ακαδημαϊκές σχολές. Ο ίδιος ο Πικάσο ξεκίνησε να ζωγραφίζει σε πολύ μικρή ηλικία και έδειξε από νωρίς δείγματα του ταλέντου του. Το 1891 η οικογένειά του μετακόμισε στην Λα Κορούνια όπου έζησε για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, σπουδάζοντας στην τοπική σχολή καλών τεχνών. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στη Βαρκελώνη το φθινόπωρο του 1895, και ο Πάμπλο έγινε δεκτός στην τοπική Ακαδημία Καλών Τεχνών (La Llotja), όπου είχε προσληφθεί ο πατέρας του ως καθηγητής του σχεδίου. Η οικογένεια ήλπιζε ότι ο γιος της θα σημείωνε επιτυχία ως ακαδημαϊκός ζωγράφος, και το 1897 η μελλοντική φήμη του στην Ισπανία φαινόταν εξασφαλισμένη. Τον ίδιο χρόνο το έργο του «επιστήμη και συμπόνοια» όπου για το πρόσωπο του γιατρού είχε ποζάρει ο πατέρας του, έτυχε διακρίσεως στην Έκθεση Καλών Τεχνών της Μαδρίτης. Ο Πάμπλο Ρούιθ έφυγε για την Μαδρίτη το φθινόπωρο του 1897 και έγινε δεκτός στην βασιλική ακαδημία του Σαν Φερνάντο. Βρίσκοντας όμως τη διδασκαλία εκεί χωρίς νόημα, περνούσε όλο και περισσότερο τον καιρό του αποτυπώνοντας τη ζωή γύρω του, στα καφενεία, στους δρόμους, στα πορνεία και στο Πράδο, όπου ανακάλυψε την ισπανική ζωγραφική. Έγραψε «ο Βελάσκεθ πρώτης κατηγορίας, ο Ελ Γκρέκο έχει ζωγραφίσει μερικά υπέροχα κεφάλια, ο Μουρίγιο δεν με πείθει σε όλα του τα έργα». Τα έργα αυτών και άλλων καλλιτεχνών, όπως λ.χ., του Γκόγια, θα αιχμαλωτίσουν τη φαντασία του Πικάσο σε διάφορες περιόδους της μακρόχρονης σταδιοδρομίας του.

Ο Πικάσο αρρώστησε την άνοιξη του 1898 από οστρακιά και πέρασε την υπόλοιπη χρονιά αναρρώνοντας στο καταλανικό χωριό Όρτα ντε Εμπρο με συντροφιά το φίλο του από τη Βαρκελώνη Μανουέλ Παλάρες. Όταν ο Πικάσο επέστρεψε στην Βαρκελώνη στις αρχές του 1899, ήταν άλλος άνθρωπος, είχε παχύνει, είχε μάθει να ζει μόνος του στην ύπαιθρο, μιλούσε καταλανικά, και το σπουδαιότερο, είχε πάρει την απόφαση να διακόψει την καλλιτεχνική του εκπαίδευση σε σχολές ζωγραφικής και να αγνοήσει τα σχέδια της οικογένειας του για το μέλλον του. Άρχισε ακόμη να δείχνει σαφή προτίμηση στο επίθετο της μητέρας του και επέγραφε πιο συχνά τα έργα του ως Π. Ρ. Πικάσο (από τα τέλη του 1901 εγκατέλειψε εντελώς το επίθετο Ρουίθ).

Το 1900 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και συγκεκριμένα στη Μονμάρτρη, που αποτελούσε σημαντικό κέντρο της καλλιτεχνικής ζωής.

Έργo

Λόγω της ποικιλομορφίας αλλά και της χρονικής έκτασης που παρουσιάζει το έργο του Πικάσο, χωρίζεται συνήθως σε διαφορετικές περιόδους. Ο κυριότερες από αυτές είναι:

  • Μπλε ή Γαλάζια περίοδος (1901-1904): οι πίνακες του Πικάσο, αυτής της περιόδου, χαρακτηρίζονται από το μπλε χρώμα ή αποχρώσεις του και συμβολίζουν μία συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο της ζωής του. Μερικά από τα πιο γνωστά έργα του ανήκουν σε αυτή, απεικονίζοντας ακροβάτες, αρλεκίνους, πόρνες, επαίτες και καλλιτέχνες. Η μπλε περίοδος περιλαμβάνει πίνακες που ολοκληρώθηκαν κυρίως στο Παρίσι αλλά είναι περισσότερο επηρεασμένοι από την ισπανική ζωγραφική.
  • Ροζ ή Ρόδινη περίοδος (1905-1907): Στους πίνακες αυτής της περιόδου, κυριαρχούν τα κεραμικά χρώματα και οι γήινοι τόνοι, ενώ συχνά χαρακτηρίζονται ως περισσότερο λυρικοί και εύθυμοι. Θεωρείται η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο επηρεάστηκε περισσότερο από την γαλλική ζωγραφική.
  • Αναλυτικός κυβισμός (1907-1912): είναι η τεχνοτροπία που ανέπτυξε ο ίδιος ο Πικάσο μαζί με τον Μπρακ και ένας από τους δύο βασικούς τομείς του ρεύματος του κυβισμού.
  • Συνθετικός κυβισμός (1912-1915): η περίοδος κατά την οποία ο Πικάσο και ο Μπρακ εξέλιξαν την κυβιστική οπτική, χρησιμοποιώντας την τεχνική του κολάζ.

Οι επόμενες περίοδοι στο έργο του Πικάσο περιλαμβάνουν μια στροφή του σε περισσότερο κλασικές μορφές και ένα μεσογειακό πνεύμα (1916-1924), την αλληλεπίδρασή του με το υπερρεαλιστικό κίνημα στα μέσα της δεκαετίας του 1920, την ενασχόλησή του με την γλυπτική (από τα τέλη της δεκαετίας του ’20) καθώς και το έργο που πραγματοποίησε μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.

Οι δεσποινίδες της Αβινιόν

Αν και ο Πικάσο ήταν πρώτα απ’ όλα ζωγράφος (στην πραγματικότητα θεωρούσε ότι ένας καλλιτέχνης οφείλει να ζωγραφίζει για να μπορεί να θεωρηθεί αληθινός καλλιτέχνης), εργάστηκε επίσης με μικρά κεραμικά και χάλκινα γλυπτά, ενώ έγραψε ακόμη και ποιήματα. Ο ίδιος αυτοπροσδιοριζόταν και ως ποιητής λέγοντας «Je suis aussi un poète», δηλαδή «είμαι κι εγώ ένας ποιητής». Θεωρείται πως μέσα από τα ποιήματά του, ο Πικάσο εξέφρασε πιο έντονα την σχέση του με τον υπερρεαλισμό. Ξεκίνησε τη συγγραφή τους το 1934 και συλλογές αυτών δημοσιεύτηκαν αργότερα στα περιοδικά Cahiers d’ Art (Τετράδια τέχνης) και La Caceta de Arte.

Το διασημότερο ίσως έργο του Πικάσο είναι η Γκερνίκα (ή Γκερνίκα, με λατινική απόδοση στα ελληνικά), η απεικόνιση του Γερμανικού βομβαρδισμού της πόλης της Ισπανίας Γκερνίκα. Αυτός ο μεγάλος καμβάς περιγράφει την απανθρωπιά, την βιαιότητα και την απόγνωση του πολέμου. Η διαδικασία της ζωγραφικής του πίνακα αποτυπώθηκε σε μια σειρά φωτογραφιών από τη διασημότερη ερωμένη του Πικάσσο, την Dora Maar, μια διακεκριμένη καλλιτέχνιδα. Η Γκερνίκα έμεινε κρεμασμένη στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης για πολλά χρόνια και ο Πικάσο είχε δηλώσει πως δε θα επέστρεφε στην Ισπανία προτού αποκατασταθεί πλήρως η δημοκρατία. Το 1981 η Γκερνίκα επιστράφηκε στην Ισπανία και εκτέθηκε αρχικά στο Casón del Buen Retiro και κατόπιν στο Μουσείο ντελ Πράδο. Το 1992 ο πίνακας μεταφέρθηκε στην οριστική του θέση στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία στη Μαδρίτη, του οποίου έγινε το διασημότερο και σπουδαιότερο έκθεμα.

Ο Πικάσο ήταν εξαιρετικά ταλαντούχος ως ζωγράφος και ως σχεδιαστής, ακόμη και για τα δεδομένα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών του κόσμου. Εργάστηκε εξίσου με ελαιογραφίες, υδατογραφίες, παστέλ, κάρβουνο, μολύβι και μελάνι. Απέδωσε σύνθετες σκηνές ως απλές γεωμετρικές μορφές στα έργα του Κυβισμού, αλλά δημιούργησε επίσης και μεγαλοπρεπή ρεαλιστικά πορτραίτα. Τα σκίτσα του με μελάνι και μολύβι φίλων του από την εποχή του Κυβισμού και κατόπιν, εκτιμούνται για την υποτιμημένη οικειότητα τους, και είναι παραδείγματα των δεξιοτήτων του. Ο Πικάσσο κινήθηκε με ευκολία στις τέχνες παρά την περιορισμένη ακαδημαϊκή του κατάρτιση (παρακολούθησε μόνο ένα έτος στη βασιλική ακαδημία της Μαδρίτης). Τα ταλέντα του αυξήθηκαν από μια αυστηρή αίσθηση καθήκοντος στην εργασία του, που κράτησε μέχρι τα τελευταία έτη της μακρόχρονης ζωής του.

Το 1966 φιλοξενήθηκε στο Γκραν Παλέ και στο Πτί Παλέ στο Παρίσι μεγάλη έκθεση του 85χρονου τότε Πικάσο, με περισσότερα από 1.000 έργα. Τα ρεπορτάζ της εποχής εκτιμούσαν ότι επρόκειτο για τη «μεγαλύτερη αναδρομική εκδήλωση που έχει ποτέ οργανωθεί για ζώντα καλλιτέχνη». Οι επισκέπτες σχημάτισαν τεράστιες ουρές για να περιπλανηθούν στο σύμπαν από πίνακες, γλυπτά, κεραμικά, σχέδια και γκραβούρες του μεγάλου καλλιτέχνη. Έκθεση που συμπύκνωνε μία πλούσια ζωή: 60 χρόνια δουλειάς, 7 επαναστάσεις, 7 γυναίκες, μισό χιλιόμετρο ζωγραφικής, δεκάδες γλυπτά κ.ο.κ. Ιδιαίτερα παραγωγικός, «ζωγραφίζει όπως αναπνέει» υποστήριζαν, κρατούσε διαρκώς ένα χαρτί κι ένα μολύβι στο χέρι, δημιουργώντας σχέδια, το καθένα από τα οποία στοιχίζει πλέον μία περιουσία. Ανάμεσα στα έργα που εκτέθηκαν στο Παρίσι (ως τις 12 Φεβρουαρίου του 1966) και παρουσίασαν την πορεία του Πικάσο στις εικαστικές τέχνες, περιλαμβάνονταν και ορισμένα που αποτέλεσαν σταθμό στην καριέρα του, όπως Οι δεσποινίδες της Αβινιόν (1907), που έφερε επανάσταση στη σύγχρονη ζωγραφική και θεωρήθηκε προμήνυμα του κυβισμού: «Άλλοτε ένας πίνακας ήταν ένα σύνολο από προσθέσεις. Εγώ θέλησα να δώσω ένα σύνολο από αφαιρέσεις«, είπε ο Πικάσο. Ακόμη: Οι μουσικοί με τις μάσκες (1921), Ο ακροβάτης (1930), Κοπέλα μπροστά σε καθρέφτη (1932) κ.α. Η Γκερνίκα δεν βρισκόταν ανάμεσά τους, γιατί είχε ήδη εκτεθεί στο Παρίσι, στο Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών το 1955. Τα γενέθλια του ζωγράφου γιορτάστηκαν σε όλη τη Δύση με αφιερώματα και εκδηλώσεις. Ο ίδιος παρέμενε ανήσυχος και δημιουργικός, σκεπτόμενος διαρκώς το μέλλον[21].

Πέθανε σε ηλικία 92 ετών το 1973 και τάφηκε δίπλα στην σύζυγό του, Ζακλίν Ροκ, στον κήπο του κάστρου Βωβενάργκ, που του ανήκε, στο χωριό Βωβενάργκ της Γαλλίας.

 

Πηγή – περισσότερα: https://blogs.sch.gr/kkolaitis/2018/12/17/%cf%80%ce%ac%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%bf-%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%ac%cf%83%ce%bf/

Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια

Φλαμανδική ζωγραφική

17 Ιανουαρίου 2019

Ο όρος πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική ή πρώιμη ζωγραφική των Κάτω Χωρών αναφέρεται στο σύνολο των έργων καλλιτεχνών που δραστηριοποιήθηκαν κατά τον 15ο και 16ο αιώνα στην περιοχή της Φλάνδρας, δηλαδή στις σημερινές περιοχές του βορείου Βελγίου και της Νότιας Ολλανδίας και, ιδιαίτερα, στις ακμάζουσες πόλεις της περιοχής Μπρυζ, Γάνδη, Τουρναί, Αμβέρσα και Βρυξέλλες. Το ύφος τους ακολουθεί την τεχνοτροπία του Διεθνούς γοτθικού στυλ. Ξεκινά από τους Ρομπέρ Καμπέν και Γιαν βαν Άικ στις αρχές της δεκαετίας του 1420. Εκτείνεται τουλάχιστον ως τον θάνατο του Γκέραρντ Ντάβιντ το 1523,[1] αν και πολλοί λόγιοι επεκτείνουν τη διάρκειά της ως την Ολλανδική Επανάσταση το 1566 ή 1568. Η πρώιμη φλαμανδική ζωγραφική συμπίπτει με την πρώιμη και ύστερη Αναγέννηση στην Ιταλία, αλλά θεωρείται ανεξάρτητη καλλιτεχνική κουλτούρα, διαφορετική από τον αναγεννησιακό ανθρωπισμό που χαρακτήριζε τις ιταλικές εξελίξεις. Καθώς αυτοί οι ζωγράφοι αντιπροσωπεύουν το αποκορύφωμα της βορειοευρωπαϊκής μεσαιωνικής καλλιτεχνικής κληρονομιάς και ενσωματώνουν τα ιδεώδη της Αναγέννησης, μερικές φορές κατηγοριοποιούνται σαν να ανήκουν τόσο στην αναγεννησιακή περίοδο όσο και στην ύστερη εποχή του μπαρόκ.

Στους κορυφαίους πρώιμους Φλαμανδούς ζωγράφους – που είναι γνωστοί και ως Φλαμανδοί «Πριμιτίφ» (Vlaamse Primitieven) – συγκαταλέγονται οι Ρομπέρ Καμπέν, οι αδελφοί βαν Άικ, ο Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, ο Πέτρους Κρίστους, ο Χανς Μέμλινγκ, ο Χούγκο φαν ντερ Χους και ο Ιερώνυμος Μπος. Σημείωσαν σημαντική πρόοδο τόσο στη φυσική αναπαράσταση όσο και στον ιλλουζιονισμό και τα έργα τους συνήθως έχουν πολύπλοκη εικονογραφία. Τα θέματά τους είναι κυρίως θρησκευτικές σκηνές ή μικρά πορτρέτα, με την αφηγηματική ζωγραφική ή τις μυθολογικές αναπαραστάσεις να είναι σχετικά σπάνιες. Τα τοπία που απεικονίζονται είναι πλούσια και πολύ προσεγμένα, αλλά αποτελούν κατά κύριο λόγο το υπόβαθρο της όλης εικόνας, μέχρι τις αρχές του 16ου αιώνα. Οι πίνακες συνήθως κατασκευάζονται με ελαιοχρώματα πάνω σε πάνελ, είτε αυτοτελείς είτε σε πιο σύνθετες μορφές, όπως δίπτυχα, τρίπτυχα και πολύπτυχα. Η περίοδος αυτή είναι, επίσης, αξιοσημείωτη για τη γλυπτική της, την ανάπτυξη της τέχνης των ταπήτων (ταπισερί), των εικονογραφημένων χειρογράφων, της υαλογραφίας και των χαρακτικών ρετάμπλ.

Πηγή – περισσότερα: https://blogs.sch.gr/kkolaitis/2018/12/20/%cf%86%ce%bb%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b6%cf%89%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ba%ce%ae/

Διαβάστε περισσότερα Δεν υπάρχουν σχόλια


Translate
Ιανουάριος 2019
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031