Μετά την επίλυση των εσωτερικών προβλημάτων, ο Ιουστινιανός στράφηκε στους εξωτερικούς κινδύνους. Υπέγραψε ειρηνικές συνθήκες με λαούς του Δούναβη και με τους Πέρσες στην Ανατολή, δίνοντάς τους μεγάλα ποσά. Πραγματοποίησε σκληρούς πολέμους με Γότθους και Βανδάλους, οι οποίοι είχαν κατακτήσει τις δυτικές επαρχίες· διέλυσε τα κράτη τους και ανέκτησε τα χαμένα εδάφη της Δύσης και της Αφρικής. Οι πόλεμοι διήρκεσαν περίπου είκοσι χρόνια και διακρίθηκαν οι στρατηγοί Βελισάριος και Ναρσής. Οι νίκες αυτές έφεραν δόξα στον αυτοκράτορα, αύξησαν το κύρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, επανέφεραν τα σύνορα στις παλιές τους θέσεις και μετέτρεψαν τη Μεσόγειο σε βυζαντινή «λίμνη». Επιπλέον, άνοιξαν δρόμους εμπορίου και ναυτικής επικοινωνίας με τη Δύση και επέτρεψαν την εκτέλεση έργων στις δυτικές επαρχίες ανάλογων με εκείνων της Πόλης και της Ανατολής. Ωστόσο, η επέκταση αυτή είχε και αρνητικές συνέπειες: οι μακροχρόνιοι πόλεμοι εξάντλησαν τις στρατιωτικές δυνάμεις και αποδυνάμωσαν τις φρουρές στα σύνορα του Δούναβη και της Ανατολής· επιβάρυναν οικονομικά την αυτοκρατορία και προκάλεσαν δυσαρέσκεια στους πολίτες λόγω των φόρων που επέβαλαν τα πολεμικά έξοδα. Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες αυτές ενθάρρυναν τους Πέρσες να παραβιάζουν τις συνθήκες ειρήνης απαιτώντας όλο και περισσότερα χρήματα και τους βόρειους γείτονες να εισβάλουν και να λεηλατούν βυζαντινά εδάφη. Τελικά, όλα αυτά ανάγκασαν τον αυτοκράτορα να στραφεί ξανά προς την Ανατολή, αφήνοντας τις δυτικές επαρχίες εκτεθειμένες σε νέους κινδύνους, παρά τις προηγούμενες θυσίες για την ανάκτησή τους.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
