Η Δομινίκη Λιάτση, μητέρα δύο παιδιών, δουλεύει εδώ και 20 χρόνια στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, στο Νοσοκομείο Παπαγεωργίου στην Θεσσαλονίκη. Έχει φοιτήσει έξι χρόνια στην Ιατρική σχολή, έναν χρόνο στην υπηρεσία υπαίθρου, χρειάστηκε πέντε χρόνια για να ολοκληρώσει
την ειδικότητα της αναισθησιολογίας και δύο έτσι, ώστε να εξειδικευτεί στην εντατική μονάδα. Ως γυναίκα, μητέρα και γιατρός μοιράζεται μαζί μας την καθημερινότητα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.
1)Δεχτήκατε αρνητικές κριτικές από το οικογενειακό σας περιβάλλον για το επάγγελμα σας;
Υπήρξαν αντιρρήσεις για την επιλογή μου κυρίως από τη μητέρα μου η οποία γνώριζε και βίωνε φυσικά το πόσο δύσκολο είναι να είσαι νοικοκυρά, μητέρα, εργαζομένη και μάλιστα σε ένα επάγγελμα με ιδιαίτερες απαιτήσεις.
2)Ποιες είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μητέρες-γιατροί;
Παρόμοιες με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι περισσότερες μητέρες εργαζόμενες στην εποχή
μας. Πιεσμένη καθημερινότητα, αδυναμία να οργανωθείς πολλές φορές, γιατί εξαρτάσαι και
πορεύεσαι με τις ανάγκες των παιδιών σου, όλη μέρα τρέχεις αλλά ποτέ δεν τερματίζεις! Στο
ιατρικό επάγγελμα, βέβαια, υπάρχει επιπλέον και η δυσκολία των εφημεριών οι οποίες
επιβαρύνουν σημαντικά την καθημερινότητα!
3)Γνωρίζατε τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίζατε· παρόλα αυτά επιλέξατε να ασχοληθείτε
με αυτό το επάγγελμα. Γιατί;
Γνώριζα τις αυξημένες απαιτήσεις που έχει το επάγγελμα π.χ. ατελείωτο διάβασμα! Δεν είχα
πρόβλημα με αυτό, αλλά μόνο, όταν βιώνεις εσύ ο ίδιος τις καταστάσεις, αντιλαμβάνεσαι την πραγματικότητα! Επίσης, μεγάλωσα σε ένα ιατρικό περιβάλλον -παππούς, θείοι- και πάντα ένιωθα και ήθελα να μπορώ να βοηθήσω! Επιτρέψτε μου να σας δώσω μια συμβουλή: Εσείς, σαν νέα παιδιά, με όνειρα για μια καλύτερη ζωή, να στηρίζετε και να μάχεστε για τις επιλογές σας. Εσείς ορίζετε τη ζωή σας και εμείς είμαστε δίπλα σας (οι γονείς) για στήριγμα και όχι για να αποφασίζουμε για το μέλλον σας!
4)Δεχτήκατε ποτέ διακρίσεις από το επαγγελματικό σας περιβάλλον λόγω του φύλου σας;
Για πολλά χρόνια ήταν «ταμπού» ο καλός γιατρός, άντρας με κοστούμι! Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, ΝΑΙ, υπήρξαν και πολύ φοβάμαι πως υπάρχουν ακόμη διακρίσεις, ευτυχώς σε μικρότερο βαθμό. Παρότι οι γυναίκες άρχισαν να γίνονται πιο ισότιμες στην κοινωνία μερικοί δεν μπορούν να το αποδεχτούν τόσο αβίαστα.
5)Υπήρξε κάποιο περιστατικό που έχει χαραχθεί στη μνήμη σας;
Ως γιατρός στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας έχω έρθει αντιμέτωπη με πολλά περιστατικά, εξίσου σημαντικά, αλλά δεν θα έλεγα ότι υπήρξε κάποιο που να με στιγμάτισε ως τώρα.
6)Θεωρείτε πως οι ασθενείς ή οι συγγενείς τους σας εμπιστεύονται όπως έναν άντρα γιατρό; Η Εντατική Μονάδα (όπου και δουλεύω 20 χρόνια) είναι ένας ιδιαίτερος χώρος, εντελώς διαφορετικός από κάποια κλινική βαρύτητα των περιστατικών δεν επιτρέπει μάλλον στους συγγενείς των ασθενών (ίσως λόγω μεγάλου πόνου και απόγνωσης) να στραφούν σε επιλογές «άντρα» ή «γυναικάς» γιατρού.
