Επιτύμβιον
Πέθανες- κι έγινες και συ: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Tριάντα έξη στέφανα σε συνοδέψανε, τρεις λόγοι
αντιπροέδρων,
Eφτά ψηφίσματα για τις υπέροχες υπηρεσίες που
προσέφερες.
A, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο τόξερα τί κάθαρμα ήσουν,
Tί κάλπικος παράς, μια ολόκληρη ζωή μέσα στο ψέμα
Kοιμού εν ειρήνη, δεν θα ‘ρθώ την ησυχία σου να ταράξω.
(Eγώ, μια ολόκληρη ζωή μες στη σιωπή θα την εξαγοράσω
Πολύ ακριβά κι όχι με τίμημα το θλιβερό σου το σαρκίο.)
Kοιμού εν ειρήνη. Ως ήσουν πάντα στη ζωή: ο καλός,
O λαμπρός άνθρωπος, ο οικογενειάρχης, ο πατριώτης.
Δε θά ‘σαι ο πρώτος ούτε δα κι ο τελευταίος.
(από το “Όμως γιατί ξαναγυρίζουμε κάθε φορά χωρίς σκοπό στον ίδιο τόπο”, Αθήνα, Eρμής 2000. Επίσης στο βιβλίο: Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Γ΄Λυκείου, μάθημα γενικής Παιδείας).
Ο Μανόλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε το 1925 και πέθανε το 2005.
Αναδημοσίευση από antidaneio
Αυτή η εργασία έχει άδεια χρήσης Creative Commons Αναφορά-Μη Εμπορική Χρήση 4.0.
Ετικέτες: Μανόλης Αναγνωστάκης