Στο πλαίσιο του σχεδίου δράσης “Αξιοποιώ τον αυλειο χώρο”, τα παιδιά του νηπιαγωγείου μας πραγματοποίησαν μια ξεχωριστή επίσκεψη στο συστεγαζόμενο Δημοτικό σχολείο.
Με ενθουσιασμό και περιέργεια, ξεναγηθήκαμε στον αύλειο χώρο του Δημοτικού, παρατηρήσαμε τις γωνιές του, τα παιχνίδια, τους χώρους άθλησης και την οργάνωσή του. Στη συνέχεια, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε ένα μάθημα Φυσικής Αγωγής, να δούμε πώς παίζουν, συνεργάζονται και γυμνάζονται τα μεγαλύτερα παιδιά.
Τα παιδιά παρατήρησαν με χαρά και ενδιαφέρον:
- τις ομοιότητες με τη δική μας αυλή: το παιχνίδι, το γέλιο, την ανάγκη για κίνηση και ελευθερία,
- αλλά και τις διαφορές: τον μεγαλύτερο χώρο, τους κανόνες που ισχύουν εκεί,τα φυτά κ.α
Στη συζήτηση που ακολούθησε, τα παιδιά αντάλλαξαν ιδέες και πρότειναν τρόπους με τους οποίους μπορούμε να αξιοποιήσουμε ακόμα καλύτερα τον δικό μας αύλειο χώρο, με βάση όσα είδαν και έζησαν.
Η εμπειρία αυτή δεν ήταν απλώς μια εκπαιδευτική εκδρομή, αλλά μια ευκαιρία μάθησης, σύγκρισης και ενεργού συμμετοχής, ενισχύοντας την παρατήρηση, τον προβληματισμό και την υπευθυνότητα, ένα μάθημα για την συνδημιουργία του κόσμου γύρω μας!
Η επίσκεψή μας στο Δημοτικό ήταν μόνο μία από τις δράσεις που υλοποιούνται στο πλαίσιο του σχεδίου δράσης “Αξιοποιώ τον αυλειο χώρο”.
Μερικές εβδομάδες νωρίτερα, είχαμε απευθύνει ένα ξεχωριστό κάλεσμα στους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, να έρθουν στο νηπιαγωγείο και να μοιραστούν μαζί μας τις δικές τους αναμνήσεις από την αυλή του σχολείου τους… τότε!
Με συγκίνηση και χαμόγελα, μας μίλησαν για το πώς ήταν το σχολείο στα χρόνια τους, πώς ήταν οι αυλές τότε, τι παιχνίδια έπαιζαν, πώς περνούσαν τα διαλείμματά τους. Μας έδειξαν παραδοσιακά παιχνίδια, που παίξαμε όλοι μαζί.
Ήταν μια ζωντανή σύνδεση με το παρελθόν, που έδωσε στα παιδιά την ευκαιρία να αντιληφθούν πώς αλλάζουν τα πράγματα με τον χρόνο, αλλά και πόσα κοινά μοιράζονται όλες οι γενιές μέσα σε μία αυλή: το παιχνίδι, τη χαρά, την επικοινωνία.
Μέσα από αυτή τη δράση, οι παππούδες και οι γιαγιάδες έγιναν πολύτιμοι δάσκαλοι, γεφυρώνοντας το τότε με το τώρα, και εμπνέοντας τα παιδιά να δουν τον αυλειο χώρο ως κάτι παραπάνω από ένα μέρος για παιχνίδι — ως χώρο μνήμης, ιστορίας και δημιουργίας.

