Τα Χριστούγεννα έρχονται πάντα σιωπηλά, σαν μια υπενθύμιση ότι μέσα στον θόρυβο του κόσμου υπάρχει ακόμα χώρος για φως. Και αυτό το φως, πιο συχνά απ’ όσο νομίζουμε, κατοικεί στα παιδιά.

Τα παιδιά δεν είναι για να τα κρατάμε δεμένα στις βεβαιότητές μας. Έρχονται μέσα από εμάς, μα δεν μας ανήκουν. Κουβαλούν τη δική τους μοναδική διαδρομή, ένα αύριο που δεν μας ζητά να το ελέγξουμε, αλλά να το σεβαστούμε. Ο ρόλος μας είναι να στεκόμαστε δίπλα τους, όχι μπροστά τους.

Ανάμεσά μας υπάρχει ένας δεσμός αθόρυβος και βαθύς,  κάτι σαν μια αόρατη κλωστή που ενώνει καρδιές, γενιές και ελπίδες. Δεν φαίνεται, όμως  και αν κοπεί  όλα χάνουν το νόημά τους. Αυτός ο δεσμός υφαίνεται καθημερινά  με αγάπη, εμπιστοσύνη, συνέπεια και παρουσία.

Γιατί όσο ένα παιδί προστατεύεται, ακούγεται και μεγαλώνει με αξιοπρέπεια, υπάρχει ελπίδα. Ελπίδα όχι αφηρημένη, αλλά ζωντανή. Κατοικεί στα βλέμματα, στις ερωτήσεις και στα όνειρα που γεννιούνται κάθε μέρα μέσα στις τάξεις και στα σπίτια μας.

Ας γίνουν λοιπόν αυτές οι γιορτινές μέρες μια κοινή υπόσχεση: να μην βαραίνουμε τις ψυχές των παιδιών με τους φόβους και τις αγωνίες  μας, να μην περιορίζουμε το μέλλον τους με τις βεβαιότητές μας, αλλά να τους δίνουμε ρίζες για να στέκονται αλλά και φτερά για να πετούν ψηλά.

Καλά Χριστούγεννα, με υγεία, ανθρωπιά και πίστη στο πιο πολύτιμο δώρο της ζωής μας, τα παιδιά μας…