Ιστορία δεύτερη…
Η πολυεθνική Nike προσέφερε πριν μερικά χρόνια στον αθλητή Τζόρνταν το ποσό των 20 εκ. δολαρίων, για να διαφημίσει σε ένα video των 30 δευτερολέπτων, το νέο σχέδιο αθλητικών παπουτσιών της εταιρείας. Από τις πωλήσεις η Nike προσδοκούσε και πέτυχε εκατοντάδες εκατομμύρια κέρδη. Το ποσό αυτό, των 20 εκ. δολαρίων, που η Nike έδωσε σε έναν άνθρωπο μόνο για να της διαφημίσει το προϊόν της είναι όσα πλήρωσε σε 30.000 ρακένδυτους Ινδονήσιους για να το κατασκευάσουν!
Ιστορία τρίτη…
Για ένα σουτιέν που κατασκευάζεται στην Κίνα και το οποίο πωλείται στα πολυκαταστήματα Καρφούρ στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έναντι 20 ευρώ, ο ανασφάλιστος Κινέζος εργάτης που το παράγει αμείβεται με 10 λεπτά του ευρώ. Δηλαδή, με την πώληση ενός σουτιέν στην Ευρώπη, ο Έλληνας μεγαλέμπορος και ο Κινέζος υπεργολάβος τους έχουν εξασφαλίσει του εργατικού κόστους για την παραγωγή 200 σουτιέν. Ποιο όμως είναι το όφελος από την απηνή εκμετάλλευση Ινδονήσιων και Κινέζων ειλώτων συναδέλφων τους; Το περιγράφει η Lydie Neufcourt, μέλος του Εθνικού Γραφείου του Εργατικού κόμματος Βελγίου.
Αφήστε μια απάντηση