Αφιέρωμα μνήμης και Αγάπης, στην αγαπημένη μας προϊσταμένη, εκπαιδευτικό και φίλη…
Πριν λίγο καιρό έφυγε αναπάντεχα από κοντά μας, μετά από μια σύντομη μάχη με τον καρκίνο, η αγαπημένη μας συνάδελφος Αθανασία Φλόκα, η κυρία Σούλα μας…
Επί δεκαεπτά χρόνια υπηρέτησε άοκνα την οικογένεια του Νηπιαγωγείου μας και τα τρία τελευταία ήταν και η προϊσταμένη του…
Το φιλότιμο, το μεράκι, η υπομονή, η ανθεκτικότητα, η δοτικότητα, το χαμόγελο… είναι κάποια χαρίσματα από το θησαυρό που έκρυβε μέσα της…
Στους ανθρώπους όμως που το αποτύπωμά τους είναι τόσο θετικό σ’ αυτή τη ζωή, δε ταιριάζει το πένθος και το μοιρολόι. Αποτελούν ισχυρό πρότυπο και μας δείχνουν το δρόμο να συνεχίσουμε το παράδειγμά τους με έμπνευση και δράση…
Έτσι λοιπόν κι εμείς, σκεφτήκαμε να αναλάβουμε δράση και να προσφέρουμε μαζί με τους μαθητές μας λίγη χαρά στον αγώνα που δίνουν οι λαβωμένοι από τον καρκίνο συνάνθρωποί μας, συμμετέχοντας στο “επισκεπτήριο Αγάπης” της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας Win Cancer . Ενημερώσαμε τους γονείς και όλοι μας, με πολύ χαρά και συγκίνηση φτιάξαμε Χριστουγεννιάτικες κάρτες με ευχές ενδυνάμωσης, γραμμένες από παιδικά χεράκια για να στείλουμε αγάπη και ελπίδα στους ασθενείς.
Από την πρώτη στιγμή μιλήσαμε στα παιδιά ανοιχτά για το θάνατο και τη διαδικασία, είδαν τα μάτια μας να τρέχουν δάκρυα και συγκινήθηκαν και αυτά. Μιλήσαμε για την αγάπη που μένει και ζεσταίνει την καρδιά μας για ΠΑΝΤΑ και δόθηκε αφορμή στα παιδιά να μιλήσουν και για τις δικές τους απώλειες. Οι μεγάλοι συχνά φοβόμαστε να το κάνουμε νομίζοντας ότι έτσι “προστατεύουμε” τα παιδιά. Στην πραγματικότητα όμως τα παιδιά έχουν ανάγκη να κατανοήσουν τον κόσμο των μεγάλων και να εξωτερικεύσουν και τα δικά τους βιώματα. Έτσι η απώλεια μαλακώνει και βιώνεται ως κάτι το φυσιολογικό…
Τι είναι όμως ο καρκίνος; Μήπως κολλάει; Μήπως αυτός που νοσεί φταίει; Ήταν κάποιες απορίες που έπρεπε να τις απαντήσουμε στα παιδιά με απλό και κατανοητό τρόπο, για να μην αφήσουμε να αιωρούνται λανθασμένες εντυπώσεις στο μυαλουδάκι τους.
Ξεκινήσαμε διαβάζοντας το παραμύθι : “Ο Ορφέας και το Δωμάτιο με τα Κουμπιά” (κάντε κλικ στην φωτογραφία για να ανοίξει το παραμύθι σε νέα καρτέλα)
Στη συνέχεια δώσαμε ρεαλιστικές εξηγήσεις μέσα από μια παρουσίαση. Στόχος μας ήταν να εστιάσουμε στην ΑΓΑΠΗ και τη στήριξη που χρειάζονται οι αθενείς με καρκίνο και όχι στον οίκτο.
Λήψη αρχείου
Ζητήσαμε από τα παιδιά να αποτυπώσουν πώς θα μπορούσαν να βοηθήσουν κάποιον ασθενή με καρκίνο.
…Με μερικές γλυκές αναμνήσεις, με ένα μεγάλο ευχαριστώ και όλο το σεβασμό μας, ευχόμαστε Καλό Παράδεισο!
Σούλα μας αναπάντεχο ήτανε το φευγιό σου
και το μυαλό δε δέχεται τον αποχωρισμό σου!
Μ΄αφού εβιάστηκες και πέταξες μακρυά μας
η ζεστασιά κι η ΑΓΑΠΗ σου,
θα ΄ναι μες την καρδιά μας!
Τα παιδιά μιλάνε συχνά για την αγαπημένη δασκάλα τους και πολλές φορές στο πάνω μέρος της ζωγραφιάς τους τη σχεδιάζουν με φτερά όπως τη φαντάζεται το παιδικό μυαλό τους. “Αυτή είναι η κ. Σούλα, μας λένε. Που μας προσέχει τώρα από ψηλά”
Να μας προσέχεις Σούλα! μας λείπεις……
