Το δεύτερο κύμα της πανδημίας στη χώρα μας οδήγησε στο κλείσιμο των νηπιαγωγείων και των δημοτικών σχολείων για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα (από τις 16 Νοεμβρίου μέχρι και τις διακοπές των Χριστουγέννων). Κατά το διάστημα αυτό, εφαρμόστηκε η σύγχρονη εξ αποστάσεως εκπαίδευση, για όσους μαθητές είχαν, βέβαια, αυτή τη δυνατότητα στην πράξη (σύγχρονο τεχνολογικό εξοπλισμό, και επαρκή για όλα τα παιδιά της οικογένειας, γρήγορη σύνδεση στο internet, γονείς που διέθεταν χρόνο για να υποστηρίξουν τα μικρά παιδιά κ.ά.). Όμως ακόμη και όταν πληρούνταν οι παραπάνω προϋποθέσεις, οι δυσκολίες εφαρμογής της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης ήταν αρκετές, και σε καμία περίπτωση δεν ήταν δυνατό η τηλεκπαίδευση να υποκαταστήσει τη δια ζώσης διδασκαλία στην τάξη του νηπιαγωγείου.

Τα παιδιά αποτύπωσαν με το δικό τους μοναδικό τρόπο πώς βίωσαν όλη αυτή την εμπειρία, και σας την παρουσιάζουμε. Εμείς καταγράψαμε τις απαντήσεις των παιδιών, και προσπαθήσαμε να τις αναλύσουμε και να τις κατηγοριοποιήσουμε, επειδή θεωρούμε ότι παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον και αποτελούν ένα είδος αξιολόγησης της τηλεκπαίδευσης.

Με την έναρξη της τηλεκπαίδευσης στις 18 Νοεμβρίου 2020, στην πρώτη μας δηλαδή συνάντηση στην πλατφόρμα Webex, ζητήσαμε από τα παιδιά να ζωγραφίσουν σε ένα χαρτί «τι τους λείπει από το νηπιαγωγείο, τώρα που είναι κλειστό» και να μας παρουσιάσουν τη ζωγραφιά τους στο επόμενο μάθημα. Από τις ζωγραφιές και τον σχολιασμό τους, προκύπτει ότι τους λείπει πάρα πολύ το σχολείο.

Τα περισσότερα παιδιά ζωγράφισαν τους φίλους και τους συμμαθητές τους, αλλά και τις δασκάλες τους: «δεν μ’ αρέσει που δε βλέπω τους φίλους μου».

Σε πάρα πολλά παιδιά επίσης, έλειπε η αυλή, τα παιχνίδια  με τους φίλους και το διάλειμμα στην αυλή, το τρενάκι της αυλής: «δεν μ’ αρέσει που δεν παίζω στην αυλή».

Σε άλλα παιδιά έλειπε ολόκληρο το σχολείο:

Και σε αρκετά παιδιά έλειπαν οι γωνιές των δραστηριοτήτων του νηπιαγωγείου και η ενασχόλησή τους σε αυτές, πχ το κουκλόσπιτο, η βιβλιοθήκη, το κουκλοθέατρο, η ζωγραφική, η «παρεούλα».

Η αξιολόγηση της τηλεκπαίδευσης των κλειστών σχολείων ολοκληρώθηκε με την επιστροφή μας στο νηπιαγωγείο, αμέσως μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων. Την πρώτη μέρα της επιστροφής στο νηπιαγωγείο, στις 11 Ιανουαρίου 2021, συζητήσαμε με τα παιδιά για την εμπειρία τους από την εξ αποστάσεως εκπαίδευση και τους δώσαμε να συμπληρώσουν το παρακάτω φύλλο εργασίας:

Από την επεξεργασία των απαντήσεων των παιδιών, προκύπτει ότι αυτό που τους έλειπε περισσότερο ήταν οι φίλοι τους και το σχολείο. Στην ερώτηση «Τι σου άρεσε;», κυρίαρχη απάντηση ήταν ότι έβλεπαν τους φίλους τους. Σας παραθέτουμε κάποιες ενδεικτικές απαντήσεις: «μου άρεσε που έβλεπα τους φίλους μου και τις δασκάλες», «μου άρεσε που μίλαγα με τους φίλους μου», «που έβλεπα τους φίλους μου και τα άλλα παιδιά».

Επίσης, στα θετικά σημεία της τηλεκπαίδευσης συγκαταλέγονται και θέματα που σχετίζονται με την οργάνωση και το περιεχόμενο των μαθημάτων: «μου άρεσε που μετρούσαμε», «μου άρεσε το παρουσιολόγιο», «που έλεγα τα ονόματα των παιδιών», «η χελωνίτσα της τάξης», «που βλέπαμε βίντεο», «που διαβάζαμε παραμύθια», «που λέγαμε τι καιρό κάνει», «που πατούσα φατσούλες», «το βιβλίο που μας διάβαζε η κυρία» κλπ.

Στην ερώτηση «τι δεν σου άρεσε;», η κυρίαρχη απάντηση είναι τα κλειστά σχολεία: «που ήμουνα στο σπίτι», «που δεν ερχόμουν σχολείο», «δεν ήμουνα κοντά στο σχολείο». Και φυσικά, η απουσία των φίλων τους: «δεν έβλεπα τους φίλους μου αληθινά», «που ήμασταν μακριά», «δεν ήμουν στο σχολείο με τους φίλους μου».

Αρκετά παιδιά ένιωθαν κουρασμένα από την πολύωρη παραμονή τους μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή: «ένιωθα κουρασμένη», «δεν μου άρεσε που ήμασταν τόσες ώρες στον υπολογιστή», «δεν μου άρεσε που καθόμουνα όλη την ώρα στο webex», «ήμουνα όλη μέρα μπροστά στον υπολογιστή», «που έβλεπα συνέχεια υπολογιστή», «μου άρεσε να κάνω διαλείμματα», «μου άρεσε όταν κάναμε διάλειμμα».

Κάποια παιδιά αναφέρουν προβλήματα στη σύνδεση ή άλλου είδους τεχνικές δυσκολίες: «δεν μου άρεσε που μας πέταγε έξω», «που είχα κλειστή την κάμερα», «δεν μου άρεσαν τα παιχνίδια που παίζαμε γιατί δεν μπορούσα να τα δω», «δεν μ’ άρεσε όταν δεν έβλεπα σε μικρή οθόνη όλα τα παιδιά», «δεν μ’ άρεσε που έλειπαν κάποιοι».

Όσον αφορά τα συναισθήματα των παιδιών, μπορούμε να πούμε ότι τα αρνητικά συναισθήματα υπερτερούν έναντι των θετικών. Στην ερώτηση «Πώς ένιωθες;», τα περισσότερα παιδιά δήλωσαν ότι ήταν στενοχωρημένα ή λυπημένα που δεν πήγαιναν σχολείο και δεν έβλεπαν τους φίλους τους: «στενοχωρημένος, που δεν ήμουν στο σχολείο με τους φίλους μου», «δεν χαιρόμουνα, λυπημένος», «λυπημένος που ήταν κλειστά τα σχολεία», «θυμωμένη», «λυπημένη», «κουρασμένη», «χάλια γιατί δεν έβλεπα καλά τους φίλους μου». Κάποια παιδιά όμως δήλωσαν ότι ήταν χαρούμενα: «χαρούμενη, γιατί μιλούσαμε», «χαρούμενη γιατί έβλεπα τα παιδιά», «χαρούμενος, γιατί έκανα το παρουσιολόγιο», «ένιωθα καλά», «χαρούμενος γιατί διαβάζαμε παραμύθια και παίζαμε παιχνίδια», «ωραία γιατί παίζαμε παιχνίδια», «ωραία γιατί έβλεπα τους φίλους μου και τη δασκάλα μου».

Αυτή λοιπόν ήταν η εμπειρία της τηλεκπαίδευσης, όπως τη βίωσαν τα μικρά παιδιά του νηπιαγωγείου μας! Ας ευχηθούμε να περάσει γρήγορα και με ασφάλεια για όλους μας η πανδημία του κορωνοϊού, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να ξανακλείσουν τα σχολεία!