Ο Μάρτης είναι ο πρώτος μήνας της Άνοιξης.

Οι μητέρες δένουν ακόμα και σήμερα στα χέρια των παιδιών τους ένα βραχιόλι από πολύχρωμες κλωστές, που το λένε «μάρτη», για να μην τα «μαυρίσει» ο ήλιος.  Το περίδεμα αυτό το φορούσαν τα παιδιά ως τη Ανάσταση ή ώσπου να πρώτο δουν χελιδόνι.

 

Καλωσορίζοντας  τον μήνα Μάρτιο!

Το μήνα αυτό τα παιδιά έφτιαχναν ένα ξύλινο ομοίωμα χελιδόνας, το οποίο στόλιζαν με ζουμπούλια. Έπειτα το γύριζαν από σπίτι σε σπίτι σ’ όλο το χωριό τραγουδώντας τραγούδια για τον ερχομό των χελιδονιών. Οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά  λάδι, κρασί, αλεύρι, σιτάρι.

Είναι σημαντικό ότι το έθιμο αυτό επιβιώνει από τους αρχαίους Έλληνες και σε άλλα μέρη της πατρίδας μας όπως στη Μακεδονία, Θράκη, Δωδεκάνησα. Πρόκειται για τα λεγόμενα «χελιδονίσματα» τα ανοιξιάτικα κάλαντα.

Το τέλος του Χειμώνα και τον ερχομό των χελιδονιών γιόρταζαν τα παιδιά από την αρχαιότητα με τα “χελιδονίσματα”. Ο συγγραφέας Αθηναίος (2ος αιώνας μ.Χ.) έχει διασώσει ένα “χελιδόνισμα” που τραγουδούσαν τα παιδιά στη Ρόδο. Κρατώντας ένα ομοίωμα χελιδονιού, τριγύριζαν στην πόλη και ζητούσαν φιλέματα.

Στα πρώτα βυζαντινά χρόνια, το “ελληνικό” έθιμο της χελιδόνας θεωρήθηκε ειδωλολατρικό και στην αρχή απαγορεύτηκε από την εκκλησία. Παρ’ όλα αυτά όμως τα παιδιά συνέχιζαν να τραγουδούν τον ερχομό της Άνοιξης και έτσι το έθιμο διατηρήθηκε όπως ακριβώς και στην αρχαιότητα. Σε κάθε μεριά της Ελλάδας, την 1η του Μάρτη τα παιδιά ξεχύνονταν στους δρόμους για να καλωσορίσουν τα χελιδόνια τους, τους αγγελιοφόρους της Άνοιξης. Κρατούσαν στα χέρια τους ένα ξύλινο χελιδόνι και του κρεμούσαν στο λαιμό κουδουνάκια . Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και έλεγαν τα “χελιδονίσματα” ενώ τα κουδουνάκια συνόδευαν το τραγούδι τους.

Χελιδονάκι πέταξε βρήκε

πύργο κι έκατσε

και γλυκοκελάηδησε

Μάρτη, Μάρτη μου καλέ.

Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,
και Φλεβάρη φοβερέ
κι αν φλεβίσεις κι αν κακίσεις
πάλιν άνοιξη θ’ ανθίσεις.

Και εσύ καλή νοικοκυρά

έμπα στο κελάρι σου,

φέρε αυγά περδικωτά

και πουλιά Σαρακοστά

φέρε και μια κουλουρίτσα

φέρε και μια ορνιθίτσα.

 

Αναβιώσαμε το έθιμο ‘Τα Χελιδονίσματα”

Μάρτης είναι, χάδια κάνει

πότε κλαίει και πότε γελάει.

 

 

 

Απρίλη μου

 

Χρώματα και αρώματα.

 

Η Κυρά Σαρακοστή ήταν ένα αυτοσχέδιο ημερολόγιο με το οποίο παλιά μετρούσαν τις εβδομάδες, από την Καθαρά Δευτέρα μέχρι τη μεγάλη εβδομάδα. Συνήθως ήταν η ζωγραφιά μιας γυναίκας με μαντήλι στο κεφάλι, χωρίς στόμα επειδή νήστευε ,με σταυρωμένα χέρια επειδή προσεύχονταν και με 7 πόδια, όσες ήταν και οι εβδομάδες μέχρι το Πάσχα. Κάθε Σάββατο, ξεκινώντας από αυτό μετά την Καθαρά Δευτέρα, της αφαιρούσαν ένα πόδι. Το τελευταίο το έκοβαν το μεγάλο Σάββατο και το έβαζαν μέσα στο ψωμί  που έφτιαχναν για την Ανάσταση ή σε ξερά σύκα. Όποιος το έβρισκε ήταν και ο τυχερός. Την έφτιαχναν και από ζυμάρι.

Φτιάξαμε την παραδοσιακή Κυρά Σαρακοστή.

Μετράμε ποδαράκια μέχρι το Πάσχα…

 

Εορτασμός της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1821

Η 25η Μαρτίου είναι μέρα γιορτής που έχει διπλή σημασία για τους Έλληνες.

Είναι θρησκευτική και εθνική γιορτή.
Είναι θρησκευτική, γιατί γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και εθνική, γιατί η ημέρα αυτή σηματοδοτεί την έναρξη της ελληνικής επανάστασης ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία το 1821.

 

Καλύτερα μιας ώρας

ελεύθερη ζωή,

παρά σαράντα χρόνια

σκλαβιά και φυλακή

 

Ο Θούριος

 

 

Κλέφτικη ζωή