Τις τελευταίες ημέρες, το σχολείο μας γέμισε με τα χρώματα και τα αρώματα της άνοιξης, καθώς αφιερώσαμε τις δραστηριότητές μας σε δύο υπέροχα πλάσματα που αψηφούν το κρύο: την πανέμορφη αμυγδαλιά και το θαλασσοπούλι Αλκυόνη. Με οδηγό τις αισθήσεις και τη φαντασία μας, γνωρίσαμε το δέντρο που ανθίζει πρώτο και το πουλί που γεννά τα αυγά του μέσα στην καρδιά του χειμώνα.
Ξεκινήσαμε το ταξίδι μας με δύο συγκινητικούς μύθους:
Ο Μύθος της Αμυγδαλιάς: Η ιστορία της Φύλλις και του Δημοφώντα μας δίδαξε τη δύναμη της αγάπης και της υπομονής. Παρακολουθήσαμε την ιστορία στην οθόνη της τάξης μας και συζητήσαμε για τον συμβολισμό της ελπίδας που φέρνουν τα πρώτα άνθη.
Μέσα από πλούσιο εποπτικό υλικό, εξερευνήσαμε:
Τα μέρη του δέντρου της αμυγδαλιάς και τον κύκλο ζωής του καρπού.
Τις ευεργετικές ιδιότητες των αμυγδάλων και τα προϊόντα που παράγονται (αμυγδαλωτά, γάλα, λάδι, σοκολάτες).
Η μάθηση πέρασε κυριολεκτικά από τα χέρια μας:
Σπάσαμε αμύγδαλα: Με τη χρήση καρυοθραύστη, δοκιμάσαμε την επιδεξιότητά μας και γευτήκαμε τον θρεπτικό καρπό.
Τέχνη με… ποπ κορν: Δημιουργήσαμε μια ομαδική αφίσα με μια ανθισμένη αμυγδαλιά, χρησιμοποιώντας ποπ κορν για τα λευκά και ροζ άνθη της!
Οι Ζωγραφιές μας:
Αποτυπώσαμε στο χαρτί τις δικές μας ανθισμένες αμυγδαλιές.
Ο Μύθος της Αλκυόνης: Μάθαμε για την Αλκυόνη που μεταμορφώθηκε σε πουλί και για τις “Αλκυονίδες Μέρες”, τη μικρή καλοκαιρία που μας χαρίζει ο Δίας κάθε Γενάρη για να μπορέσει να κλωσήσει τα αυγά της.
Διαβάσαμε το υπέροχο ποίημα:
“Τούτο το όμορφο πουλάκι, που μοιάζει με μικρό ψαράκι, τον Γενάρη δεν παγώνει, γιατί είναι η Αλκυόνη.”
Και κάπως έτσι ήρθαν οι Αλκυονίδες μέρες στο πρώτο τμήμα του νηπιαγωγείου μας!!
Η Αλκυόνη κατοικεί σε πυκνόφυτες όχθες ποταμών, λιμνών, ιχθυοτροφείων καθώς και σε βραχώδεις ή θαμνώδεις ακτές των θαλασσών. Χαρακτηρίζεται άγριο και δύσπιστο πτηνό. Στην Ελλάδα φθάνει περίπου περί τα τέλη του καλοκαιριού με αρχές Σεπτεμβρίου και αναχωρεί περί τα τέλη Μαρτίου.
Όλοι ξέρουμε τις «Αλκυονίδες ημέρες», που εμφανίζονται κάθε χρόνο στη μέση του χειμώνα. Οι Αλκυονίδες πήραν το όνομά τους από το θαλάσσιο πτηνό Αλκυόνη. Είναι μερικές ηλιόλουστες μέρες χωρίς σύννεφα και ανέμους στο χρονικό διάστημα από τις 15 Δεκεμβρίου ως τις 15 Φεβρουαρίου. Η ονομασία τους είναι αρχαία ελληνική και προέρχεται από τον Αριστοτέλη. Τις ημέρες αυτές επικρατεί ηλιοφάνεια, αρκετή ζέστη και σχετική άπνοια και μέσα στη καρδιά του χειμώνα απολαμβάνουμε μερικές ημέρες καλοκαιρίας, κατά τη διάρκεια των οποίων η ελάχιστη θερμοκρασία δεν κατεβαίνει κάτω από τους 4 βαθμούς και η μέγιστη δεν υπερβαίνει τους 14 βαθμούς Κελσίου. Το καιρικό αυτό φαινόμενο παρατηρείται στην Ελλάδα και στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, που όλα τα εξηγούσαν με μύθους, είχαν πλάσει και γι’ αυτό το αξιοπρόσεκτο φαινόμενο ένα μύθο, το μύθο της Αλκυόνης.
“Το όνομα μου είναι Αλκυόνη, αλλά παιδιά ξέρετε κάτι….δεν ήμουν πάντοτε πουλί” Θέλετε να μάθετε την ιστορία μου;;;
Σύμφωνα με το μύθο , η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί , ήταν μια πεντάμορφη κοπέλα , κόρη του Αίολου , του θεού του ανέμου και της Ενάρετης .
Η Αλκυόνη ήταν παντρεμένη με τον Κύηκα κι ήταν τρισευτυχισμένη . Περνούσαν τόσο όμορφα , που άρχισαν να πιστεύουν σιγά – σιγά ότι δεν είναι κοινοί θνητοί , αλλά ισάξιοι με τους 12 Θεούς του Ολύμπου .
Ο Κύηκας θεώρησε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη πίστευε πως ήταν ισάξια της Ήρας . Μάλιστα άρχισαν να αποκαλούν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα των Θεών . Αυτό προκάλεσε την οργή του Δία . Όταν το έμαθε θύμωσε τόσο πολύ , που έριξε έναν κεραυνό στο καράβι του Κύηκα κι αυτός μη μπορώντας να παλέψει με τα μανιασμένα κύματα , πνίγηκε .
Η Αλκυόνη περίμενε τον άνδρα της στο ακρογιάλι και καθώς περνούσε η ώρα κι ο καιρός η αγωνία της μεγάλωνε ακόμη περισσότερο . Μέσα από τη μανιασμένη θάλασσα το μόνο που μπορούσε πια να αντικρύσει ήταν κάποια ξύλα από το καράβι του Κύηκα . Άρχισε τότε να κλαίει απαρηγόρητα . Ημερόνυχτα θρηνούσε το χαμό του αγαπημένου της Κύηκα . Ο Δίας στο τέλος τη λυπήθηκε και τη μεταμόρφωσε σε ένα πανέμορφο πουλί , με λαμπερά γαλάζια φτερά , την αλκυόνα (Alcedo atthis ) .
Η αλκυόνα ζει και αναπαράγεται κοντά σε ακτές , ποτάμια , λίμνες , υγροτόπους και σε παράκτιες λιμνοθάλασσες της Ελλάδας , της Κύπρου και της Ευρώπης γενικότερα . Μοιάζει σα να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο αγαπημένος της Κύηκας .
Το μαρτύριο όμως της αλκυόνας δεν τελείωνε εδώ . Γεννούσε τα αυγά της μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε πάνω σε πέτρες και βράχια στις ακτές . Κάποιες φορές τα αγριεμένα κύματα όμως ορμούσαν με μανία πάνω στη φωλιά της κι αυτή καταστρεφόταν μαζί με τα αυγά της . Ο Δίας και πάλι έδειξε συμπόνια στην αλκυόνα κι έτσι μέσα στην καρδιά του χειμώνα , οι άνεμοι κοπάζουν κι ο ήλιος λάμπει , βοηθώντας την αλκυόνα να κλωσήσει τα αυγά της .
Φτιάξαμε τις δικές μας μικρές αλκυόνες να κοιτάζουν περήφανες….
Στα πλαίσια του εξατομικευμένου προγράμματος που υλοποιεί η εκπαιδευτικός Π.Σ. του τμήματός μας αξιοποιήθηκε διδακτικά με πολύ ενισχυτικό τρόπο στην προσέγγιση της εργασίας η χρήση της ψηφίδας και η ακολουθία βημάτων για το σχεδιασμό..
Στο τέλος ακούσαμε το τραγούδι για την Αλκυόνη και ανασυνθέσαμε puzzle στον υπολογιστή φτιαγμένα απο εξαιρετικές συναδέλφους!!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
