Και σήμερα όπως κάθε χρόνο έγινε η γιορτή σε ανάμνηση της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Θα έλεγε κανείς ότι ξεκίνησε σα μια σεμνή, απλή τελετή με ποιήματα και τραγούδια. Όμως δεν έγιναν τα πράγματα ακριβώς έτσι! Τα παιδιά μας με τη ζωντάνια τους, το λαμπερό, καθάριο βλέμμα τους, με τη σπιρτάδα της νιότης τους και τις ζεστές φωνές τους μας απογείωσαν!!! Έσπασαν τα σύνορα της τυπικής υποχρέωσης και έδωσαν τον παλμό της ψυχής τους σε όλους μας! Το αμφιθέατρο συγκλονιζόταν από παλμό και συγκίνηση κάνοντας μας (ξανά) να θυμηθούμε όλα εκείνα για τα οποία αξίζει να αγωνίζεται κανείς. Και αν κάποιες φορές η κούραση που συσσωρεύουν στους ώμους μας οι ευθύνες και τα χρόνια μας κάνουν να ξεχνάμε και να απελπιζόμαστε και να συμβιβαζόμαστε, αυτά τα παιδιά μας έδωσαν ξανά την υπόσχεση ότι, όταν έρθει η ώρα τους, είναι ικανά για σπουδαία πράγματα. Μακάρι μόνο αυτά τα σπουδαία πράγματα να είναι μέσα σε κλίμα ειρήνης, δικαιοσύνης και δημοκρατίας. Και μέσα από αυτές τις γραμμές μπορώ να το πω δημόσια: σας ευχαριστώ, σας ευχαριστούμε, που μας δείξατε πόσο όμορφο μπορείτε να κάνετε τον κόσμο σας….αύριο!!!!!
Αφήστε μια απάντηση