Η βία ενυπάρχει στον πολιτισμό. Τούτος είναι βαθύτατα καθορισμένος από το θάνατο και τη βία. Το έδαφος πάνω στο οποίο οικοδομείται είναι ποτισμένο με το αίμα των ανθρώπων. Επιβάλλεται και διατηρείται με τη βία και παρέχει στους ανθρώπους τα μέσα της καταστροφής. Μακράν του να μεταμορφώνει το ανθρώπινο γένος σε μια διαδικασία ηθικής προόδου, ο πολιτισμός πολλαπλασιάζει το δυναμικό της βίας. Της παρέχει τεχνητά μέσα και θεσμούς, στάσεις και δικαιολογήσεις. Το πόσο ο πολιτισμός υπηρετεί τη βία φαίνεται αν εξετάσουμε λεπτομερειακά τους διαφορετικούς τομείς του.Στον πυρήνα του υλικού πολιτισμού ανήκει και η παραγωγή όπλων. Κανένα άλλο τεχνούργημα δεν προσέλκυσε τόση ερευνητική ενέργεια όσο το όπλο. Το ανθρώπινο δημιουργικό πνεύμα δεν αρκείται στην επινόηση διαρκώς νέων παραγωγικών μέσων. Άλλη τόση ενέργεια καταναλώνει για την ανάπτυξη νέων καταστροφικών μέσων. Από πολύ νωρίς, οι άνθρωποι κατέβαλαν προσπάθειες για ν’ αυξήσουν τις καταστροφικές τους δυνάμεις, για να υπερκεράσουν τους εχθρούς τους και να προστατέψουν έτσι τον εαυτό τους. Μέχρι σήμερα, οι ικανότεροι τεχνικοί, μηχανικοί και επιστήμονες εργάζονται για την τελειοποίηση των μέσων της βίας. Η τεχνολογία των όπλων δεν είναι υποπροϊόν του πολιτισμού. Είναι ένα από τα πλέον προτιμώμενα πειραματικά πεδία. Ιδιαίτερα στην εποχή της επιστήμης, πολλά νέα αγαθά χρήσης είναι συχνά υποπροϊόντα της έρευνας για πολεμικά όπλα. Παρέχοντας, όμως, ο πολιτισμός όλο και πιο αποτελεσματικά όπλα, ενθαρρύνει και τη χρησιμοποίηση τους. Οι δυνατότητες ζητούν να δοκιμαστούν και να υλοποιηθούν. Ό,τι είναι δυνατό, γίνεται κιόλας. Γι’ αυτό και η πρόοδος της τεχνικής συντείνει άμεσα στην πρόοδο της βίας. Ο εκμηχανισμός του κόσμου επεκτείνεται και στον εκμηχανισμό του θανάτου. Όσο πιο αναπτυγμένος είναι ο υλικός πολιτισμός μιας κοινωνίας, τόσο αποτελεσματικότερη είναι η βία. Έτσι, ο πολιτισμός και η βία αλληλοκαθορίζονται. Η αρχή των τεχνητών μέσων αντιστρέφεται. Τα πράγματα που έπρεπε να μας προστατέψουν από τη βία και το θάνατο προκαλούν το θάνατο και την καταστροφή. Εάν επισκοπήσουμε την ιστορία των υλικών πολιτισμών από την αναγκαία απόσταση, φαίνεται σαν οι άνθρωποι να εξοπλίζουν τον κόσμο τους με τόσα πολλά αντικείμενα, για να μπορούν πάλι σε λίγο να τα καταστρέψουν. Το να μετατρέψουν κάποτε τα σπαθιά σε υνιά είναι εντελώς απίθανο. Το ουτοπικό σλόγκαν δεν αγνοεί μόνο την ιστορική εμπειρία, αλλά και τον θεμελιακό κύκλο του υλικού πολιτισμού, τον κύκλο της κατασκευής και κατανάλωσης, της πρώτης ύλης και του απορρίμματος, της παραγωγής και της καταστροφής. Τα ανθρώπινα όντα του πολιτισμού σπαταλούν αμέτρητη ενέργεια για να καταστρέψουν ό,τι κατασκεύασαν. Ο πολιτισμός παρέχει την τεχνολογία μέσω της οποίας καταστρέφεται ο ίδιος. Δύσκολα μπορούμε να σκεφτούμε μεγαλύτερη κατασπατάληση.29Αλλά και οι θεσμοί του κοινωνικού πολιτισμού αυξάνουν το μέγεθος και την επενέργεια της βίας. Οι θεσμοί προσφέρουν διάρκεια στη δράση και στη σκέψη. Δημιουργούν συνήθειες και κανονικότητες που με τον καιρό παγιώνονται σε κανόνες. Όμως οι συμβάσεις ορίζουν παρεκκλίσεις, οι οποίες πρέπει να καταπιεστούν και να εξαλειφτούν. Το έγκλημα είναι μια επινόηση του θεσμού. Αυτός εμπεριέχει το δυναμικό της βίας. Το δίκαιο, αυτό το αξιόπιστο όργανο της ομοιογενούς συλλογικότητας, ορίζει την ενοχή, εκδίδει την καταδικαστική απόφαση και εκτελεί την ποινή. Το σύστημα της έννομης δίωξης συγκεντρώνει την αρμοδιότητα σχετικά με το θάνατο. Όποιος δεν συμμορφώνεται με το νόμο αξίξει να χάσει την ελευθερία, την ακεραιότητα, τη ζωή του. Η πίστη σε απαράγραπτα ανθρώπινα δικαιώματα είναι εντελώς πρόσφατη στην ιστορία. Η εξάπλωση της είναι περιορισμένη η ισχύς της με κανέναν τρόπο εξασφαλισμένη. Το σύγχρονο δόγμα συγκάλυπτα, ωστόσο, το γεγονός ότι η καταδίωξη, τα βασανιστήρια και η θανατική ποινή δεν είναι εκφυλισμένες μορφές του δικαίου, αλλά ο ιστορικός του πυρήνας. Η σύλληψη, η ταπείνωση, ο τραυματισμός και η θανάτωση των ανθρώπων ανήκαν πάντα στις κεντρικές πρακτικές του θεσμοποιημένου αγώνα ενάντια στο κακό. Μέχρι και σήμερα, η συμμορία των διωκτών βρίσκεται στην υπηρεσία της εκτελεστικής εξουσίας. Η τελευταία ντύνει τους δράστες με στολές, τους εξοπλίζει και τους ξαμολάει, όταν έρθει η στιγμή. Τα πάθη της βίας δεσμεύονται πρόσκαιρα μέσω κανόνων, εντάσσονται στο σχεδιασμό και μετατρέπονται σε νόμιμο εργαλεία Μόλις όμως η κοινωνία καταπιάνεται με την επιβολή των κανόνων της κοινότητας, στέλνει τ
Αφήστε μια απάντηση