Η εβδομάδα μας ήταν γεμάτη εικόνες, ήχους, τραγούδια, συναισθήματα και ιστορίες που μας ταξίδεψαν σε μια άλλη εποχή, σημαντική για την ιστορία της χώρας μας. Η Δικτατορία του 1967 και η εξέγερση των φοιτητών το Νοέμβρη του 1973 ήταν η αφορμή για να γνωρίσουν τα παιδιά έννοιες όπως η ελευθερία, η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η τυρρανία, η δικτατορία κλπ. Προσεγγίσαμε τα γεγονότα και νιώσαμε το κλίμα της εποχής μέσα από πλούσιο εποπτικό υλικό, βίντεο, φωτογραφίες, βιβλία. Κυρίως όμως μέσα από τα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη καθώς η γιορτούλα μας είναι αφιερωμένη στο μεγάλο μουσικοσυνθέτη μας. Έτσι τα παιδιά γνώρισαν τον ποιητικό λόγο μεγάλων ποιητών όπως ο Σεφέρης και ο Ελύτης αλλά και την επική μουσική του Μίκη Θεοδωράκη.

 

Είδαμε βίντεο

Μετά το βίντεο τα παιδιά ζωγράφισαν τι είδαν τα μάτια εκείνες τις μέρες που ο λαός μας  έσπασε τη σιωπή και το φόβο και άρχισε να χαμογελά ξανά, να ελπίζει!

Το Δ της Δημοκρατίας  και το Δ της δικτατορίας.

Ακούσαμε ήχους των 3 ημερών της εξέγερσης κατά της Δικτατορίας και τα παιδιά έπειτα τους αποτύπωσαν εικαστικά “Τι άκουσαν τα αυτιά;”

“Τι έκαναν τα χέρια;”

Διαβάσαμε την αγαπημένη Ντενεκεδούπολη της Ευγενίας Φακίνου

https://www.youtube.com/watch?v=stkwJn-v88o

Εκλογές στην Ντενεκεδούπολη. Αφού ο Λαδένιος έγινε “πίτα”, οι κάτοικοι κάνουν εκλογές. Πρώτα η προεκλογική εκστρατεία των υποψηφίων.

Έπειτα η εκλογική διαδικασία

Οι  κατασκευές μας

 

Εκλογές και στο Δάσος! Ποιο ζωάκι θα νικήσει;

Καλό Σαββατοκύριακο με ένα τραγούδι

Φέτος είχαμε την τιμή και την τύχη να έχουμε στη γιορτούλα μας έναν καλεσμένο, στον οποίο και την αφιερώσαμε. Ο παππούς του Δημήτρη μας, φοιτητής της Φαρμακευτικής στο ΑΠΘ το 1973 έζησε τα γεγονότα ως φοιτητής και μας μετέφερε την εμπειρία και τις αναμνήσεις του! Τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να κάνουν ερωτήσεις , να ακούσουν τα γεγονότα από κάποιον που έζησε  το κλίμα και τα γεγονότα της εποχής. Απηγγειλαν ποιήματα του Γιαννη Ρίτσο , του Μανόλη Αναγνωστάκη και άλλων ποιητών και τραγούδησαν αντιδικτατορικά τραγούδια μαζί με τον κύριο Βασίλη. Τον ευχαριστούμε από καρδιάς για την όμορφη εμπειρία!

Λίγα λόγια για Το Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης : Είχε και η Θεσσαλονίκη το δικό της “Πολυτεχνείο”, τις δικές της μεγάλες αντίστοιχες αντιδικτατορικές- και πολύ λίγο μέχρι σήμερα γνωστές- εκδηλώσεις. Τα γεγονότα στην Πολυτεχνική Σχολή Θεσσαλονίκης, εκείνο το Νοέμβρη του 1973, δεν ήταν τόσο μεγαλειώδη τα αντίστοιχα της Αθήνας, ούτε πήραν πανελλαδικές διαστάσεις. Το Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης καταλήφθηκε το απόγευμα της Παρασκευής 16 Νοεμβρίου 1973. Η ιδέα ξεκίνησε από μια ομάδα 50 φοιτητών που βρέθηκαν στο κυλικείο της Σχολής. Σύντομα το νέο διαδόθηκε σε όλες τις Σχολές, φοιτητές από τα αμφιθέατρα και τις αίθουσες βγήκαν και πήγαν τρέχοντας στο Πολυτεχνείο. Οι φοιτητές της κάθε σχολής έκαναν συνελεύσεις εκλέγοντας την επιτροπή τους και από αυτές τις επιτροπές στη συνέχεια εκλέχτηκε και η Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης, της οποίας το πρώτο μέλημά της, ήταν να οργανώσει τις λειτουργίες μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου. Έτσι, δημιουργήθηκαν επιτροπές περιφρούρησης, σίτισης, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

   Το απόγευμα της 17^ης Νοέμβρη, νωρίς είχε πλημμυρίσει το Πολυτεχνείο από φοιτητές και οι εκδηλώσεις έπαιρναν έντονο αντιδικτατορικό χαρακτήρα,. Άρχισε τότε  η πολιορκία του χώρου από την Ασφάλεια. Νωρίς μάλιστα, οι αστυνομικοί, αφού έσπασαν με τούβλα και πέτρες τα παράθυρα από την πίσω πλευρά του Πολυτεχνείου, προσπάθησαν να μπούνε μέσα, αποκρούστηκαν όμως από τους συγκεντρωμένους φοιτητές. Γύρω στις 8 το βράδυ, άρχισε να λειτουργεί και ο μικρής εμβέλειας ραδιοφωνικός σταθμός που είχε εγκατασταθεί στα υπόγεια της Αρχιτεκτονικής Θεσσαλονίκης, εκπέμποντας στους 1.450 χιλιόκυκλους. Από τα μεσάνυχτα, πέρα από την αστυνομία και τους εγκάθετους της, ο χώρος του Πολυτεχνείου είχε περικυκλωθεί και από στρατό. Από λοκατζήδες και τεθωρακισμένα. Γύρω στις 3 τα ξημερώματα η Πολυτεχνική Σχολή περικυκλώθηκε από μονάδες του στρατού και της αστυνομίας και δύο άρματα μάχης πάτησαν στα πρώτα σκαλοπάτια της εισόδου και έστρεψαν τις κάννες τους προς την κεντρική είσοδο του κτιρίου, που την φώτιζαν με τους προβολείς τους. Ένας αξιωματικός του στρατού με ένα τηλεβόα διαβεβαίωνε τους φοιτητές ότι αν βγουν από το κτίριο, δεν θα τους πειράξουν. Αυτό αποδείχθηκε ψέμμα, καθώς όταν οι φοιτητές αποφάσισαν να βγουν, οι αρχές δεν κράτησαν την υπόσχεσή τους και άρχισε επιτόπου άγριος ξυλοδαρμός τους από τους αστυνομικούς και τους άνδρες της ασφάλειας. Ακολούθησαν συλλήψεις και βασανιστήρια σε όσους φοιτητές μεταφέρθηκαν στην Ασφάλεια και σε αστυνομικά τμήματα. (Η φωτογραφία στην αρχή του άρθρου είναι από το Πολυτεχνείο της Θεσσαλονίκης)

Την εβδομάδα αυτή οι δράσεις μας  ήταν σχετικές με τα  ιστορικά γεγονότα του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973. Μέσα από πλούσιο εποπτικό υλικό, βίντεο, φωτογραφίες, έργα τέχνης και αντιδικτατορικά τραγούδια  προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε τις έννοιες της ελευθερίας / της τυραννίας , της δημοκρατίας / της δικτατορίας, καθώς και τα ιστορικά γεγονότα της εποχής.

Διαβάσαμε τα παραμύθια “Στο δάσος” της Σοφίας Ζαραμπούκα, μπορείτε να το δείτε/ακούσετε και στο youtube

Το παραμύθι στάθηκε η αφορμή να κάνουμε και εμείς εκλογές για την κυβέρνηση στο Δενδρόσπιτο με τα ζωάκια των Δικαιωμάτων ( θέμα που δουλεύουμε στο εργαστήριο δεξιοτήτων). Ποιος θα είναι ο αρχηγός; Γιατί; Η προεκλογική μάχη δόθηκε ανάμεσα στους υποψήφιους και κατόπιν η εφορευτική επιτροπή ξεκίνησε την προετοιμασία, στήθηκαν κάλπες και παραβάν, τυπώθηκαν ψηφοδέλτια και όλα έτοιμα! Ακολουθεί φωτορεπορτάζ της δημοκρατικής διαδικασίας των εκλογών !

 

Μέσα από  αντιστασιακά έργα τέχνης (εικαστικά και μουσικά) προσεγγίσαμε το πνεύμα της εποχής και τις μεγάλες αξίες της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Τα παιδιά δημιούργησαν εξαιρετικά εικαστικά έργα σχετικά.

 Ο Γιάννης Γαΐτης ήταν από τους πρώτους εικαστικούς που αντέδρασαν στο καθεστώς της δικτατορίας ήδη από το 1967 με τα έργα «Tiens», όπου ένας μοτοσικλετιστής κοιτάζει ένα λευκό περιστέρι που κείτεται στη γη και το «Η δολοφονία της ελευθερίας» όπου μια ομάδα στρατιώτες, με τη γνώριμη όψη που έχουν τα ανθρωπάκια του, πυροβολούν ένα περιστέρι.Τα Ανθρωπάκια του είναι πια διάσημα. Παθητικά, ακίνητα, αμίλητα. Μοναχικά, ίδια το ένα με το άλλο, στριμωγμένα σε ριγέ –ασπρόμαυρα συνήθως– κοστούμια, με στενές γραβάτες και καπέλα, σε απόλυτη υπακοή. Τα παιδιά  ονόμασαν δικτάτορα  τη μαύρη φιγούρα και τους ανθρώπους στη δικτατορία  τα ανθρωπάκια στο παρακάτω έργο του και να δημιούργησαν, παίζοντας με το φως και τη σκιά, ένα αντίστοιχο έργο.

Με αφορμή το έργο της Βάσως Κατράκη τα παιδιά δημιούργησαν τη δική τους αφίσα για το Πολυτεχνείο

Οι κατασκευές μας

Με αφορμή ένα υπέροχο βιβλίο της συναδέλφου Μαρίας Κουτσανοπούλου συζητήσαμε με τα παιδιά για τον νου και πώς μπορούν να τον φυλακίσουν. Γιατί η χούντα είχε καταφέρει να φυλακίσει το λαού μας  με το φόβο και τη βία και ήθελε να επιβάλλει τη ΣΙΩΠΗ και την υποταγή όμως οι φοιτητές έσπασαν τη σιωπή και το φόβο γιατί ο νους τους έμεινε ελεύθερος!

Πώς  μοιάζει ο υποταγμένος νους και πώς ο ελεύθερος για σένα;

Στις ελεύθερες δραστηριότητες

Κατασκευές στο Ολοήμερο πρόγραμμα

Δραματοποίηση  “Στο Πολυτεχνείο Νοέμβρης 1973”

Ένα ακόμη παραμύθι ….

Ψηφιακά παιχνίδια

Και φυσικά η αγαπημένη μας Τενεκεδούπολη που φέτος ….μας ξέφυγε χα!χα!

Η αφόρμηση για τη συζήτηση και ενασχόλησή μας με την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973 ήταν η αξία της ελευθερίας που δουλέψαμε πριν για το Εργαστήριο Δεξιοτήτων :Οι αξίες ζωής στην εκπαίδευση. Μέσα από αγαπημένα παιδικά βιβλία όπως : Στο δάσος της Σ. Ζαραμπούκα, Η Ντενεκεδούπολη της Ευγενίας Φακίνου αλλά και βίντεο ντοκουμέντα, φωτογραφίες και τραγούδια προσεγγίσαμε αυτή τη σπουδαία σελίδα της ιστορίας της χώρας μας.

Βίντεο ντοκουμέντο των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (Πατώ το λινκ για να ανοίξει το βίντεο)

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

Συνέχεια →