Αρχείο κατηγορίας Δοκίμια

“Ένα ρυάκι δεν είναι απλώς λίγο νερό που κατρακυλάει τον κατήφορο, είναι η λαλούσα κι εύχαρις υποδήλωση της παιδικής ηλικίας των πραγμάτων. Λίγη ξερή, τριμμένη στα δάχτυλά σου μέντα σε πάει ολόισια στη σκέψη των Ιώνων…Κι εκείνο το φυτό αντικρύ σου που διαιρεί άνισα, πλην σωστά τον χώρο, είναι η αόρατη γεωμετρία που διέπει στο βάθος ολάκαιρη την οικουμένη. Να αυτή είναι μία ελευθερία πραγματική που έχει τη δύναμη τη γενική ν’ αναστέλλει όλες τις επιμέρους αναστολές σου και να σε κάνει, κάθε φορά που τρως μια συναγρίδα ψητή να τρως κι από λίγο Αιγαίο , με αντίς λεμόνι, δυο-τρεις οξείες στίχους του Αρχίλοχου.”

Οδ. Ελύτη, Απόσπασμα, Η μέθοδος του «΄Αρα», Χάρτης, 21-23, 286-287

Όταν αναρωτιέμαι σήμερα γιατί αγαπώ τη λογοτεχνία, μου έρχεται αυθόρμητα η απάντηση: γιατί με βοηθάει να ζω. Δεν ζητώ πια από αυτή, όπως κατά την εφηβεία μου, να με γλιτώσει από τα τραύματα που θα μπορούσα να υποστώ κατά τις συναντήσεις μου με πρόσωπα. Αντί να με ανακουφίζει από τις βιωμένες εμπειρίες μου, με κάνει να ανακαλύπτω κόσμους συνεχόμενους με αυτές και μου επιτρέπει να τις κατανοήσω καλύτερα. Δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος που βλέπει τα πράγματα με αυτόν τον τρόπο. Πιο πυκνή, πιο εύγλωττη από την καθημερινή ζωή, αλλά όχι ριζικά διαφορετική, η λογοτεχνία διευρύνει τον κόσμο μας, μάς παροτρύνει να φανταστούμε άλλους τρόπους για να τον προσλαμβάνουμε και να τον οργανώσουμε. Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από αυτά που μας δίνουν οι άλλες ανθρώπινες υπάρξεις: πρώτα οι γονείς μας, ύστερα αυτοί που μας περιβάλλουν. Η λογοτεχνία ανοίγει στο άπειρο αυτή τη δυνατότητα αμοιβαίας επικοινωνίας με τους άλλους, και έτσι μας εμπλουτίζει απεριόριστα. Μας παρέχει αναντικατάστατες εμπειρίες που κάνουν ώστε ο πραγματικός κόσμος να αποκτά βαθύτερο νόημα και να γίνεται ομορφότερος. Πέρα από το να παρέχει μια απλή τέρψη, μια ψυχαγωγία για τα μορφωμένα άτομα, επιτρέπει στον καθένα να ανταποκριθεί καλύτερα στην κλίση του να είναι ανθρώπινος.

Tzvedan Todorov, Η λογοτεχνία σε κίνδυνο, μτφρ.: Χρύσα Βαγενά, εισαγωγή: Νάσος Βαγενάς, εκδόσεις Πόλις

Αλλά με τις ξόβεργες μπορεί να πιάνεις πουλιά, δεν πιάνεις ποτέ το κελαηδητό τους. Χρειάζεται η άλλη βέργα, της μαγείας, και ποιος μπορεί να την κατασκευάσει αν δεν του ’χει από μιας αρχής δοθεί;

ΠΡΩΤΑ – ΠΡΩΤΑ Η ΠΟΙΗΣΗ «ΑΝΟΙΧΤΑ ΧΑΡΤΙΑ» Εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ

Πηγή

Ο άνθρωπος που ομφαλοσκοπεί
βρίσκει πάντα χίλιους λόγους
για να είναι δυστυχής.
Ποτέ δε θα έχει κάνει
όλα όσα θα ήθελε και όφειλε να κάνει,
ποτέ δε θα έχει αποκτήσει
όσα θεωρεί ότι έπρεπε να αποκτήσει,
και σπανίως θα τον έχουν αγαπήσει
όσο ο ίδιος ονειρεύτηκε να αγαπηθεί.
Αν αρχίσει να αναμοχλεύει το παρελθόν,
θα νιώσει ματαίως τύψεις κι ενοχές.
”Τα λάθη μας
είναι προορισμένα για τη λήθη
και αυτό είναι το μόνο που τους αρμόζει.”
Αντί λοιπόν να διαγράφετε ένα παρελθόν
που τίποτα δε μπορεί να το καταργήσει,
προσπαθήστε να οικοδομήσετε ένα παρόν
για το οποίο θα είστε, κάποια μέρα,
υπερήφανος.

Απόσπασμα, ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΝΕΟ Για την πορεία του στη ζωή, Μετάφραση: Ελένη Καρρά, 2017, Εκδόσεις Ροές