4ο Δημοτικό Πετρούπολης

ΕΠΙΣΤΟΛΗ

του ΔΣ του Συλλόγου Γονέων & Κηδεμόνων

             Οι φετινές αντίξοες συνθήκες και η δύσκολη σχολική χρονιά, που δεν εξελίχθηκε όπως όλοι θα θέλαμε, μας έβαλε ποικίλα εμπόδια στην πραγματοποίηση διαφόρων δράσεων που θα θέλαμε να πραγματοποιηθούν.

            Όμως, εκτός από την ανάγκη να απαιτήσουμε καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά μας εντός της σχολικής κοινότητας, οφείλουμε να καταβάλλουμε προσπάθειες προκειμένου ετήσιες δράσεις να λάβουν χώρα και φέτος.

            Έτσι λοιπόν, ο σύλλογος γονέων σας ενημερώνει ότι η καθιερωμένη φωτογράφιση των μαθητών θα διεξαχθεί την Παρασκευή 14 Μαΐου.

            Την Δευτέρα 10 Μαΐου με το άνοιγμα των σχολείων θα δοθεί σε όλους τους μαθητές έντυπο συναίνεσης, το οποίο λόγω του βεβιασμένου χρονικού διαστήματος θα πρέπει άμεσα (την επόμενη ημέρα) να επιστραφεί στο σχολείο υπογεγραμμένο από τους γονείς – κηδεμόνες των μαθητών, προκειμένου οι μαθητές να συμμετάσχουν σε αυτήν.

            Για όσους γονείς επιθυμούν – διευκολύνονται, μπορούν να στείλουν με μέιλ το έντυπο στην ηλεκτρονική διεύθυνση: syllogosgk4dimpetr@hotmail.com

                                                      Για το Δ.Σ

               Η Πρόεδρος                                                                  Η Γραμματέας

             Ανθή Ζορμπά                                                  Ηλέκτρα Μπενάτου – Καζαδέη

Για την ενημέρωσή σας σχετικά με τη δυνατότητα εγγραφής και φοίτησης των μαθητών στα Μουσικά και Καλλιτεχνικά Γυμνάσια μπορείτε να ενημερωθείτε

Για τις προϋποθέσεις εγγραφής στα Μουσικά Γυμνάσια ΕΞΕ – 46287 – 2021 – Διαδικασία εισαγωγής μαθητών στην Α τάξη Γυμνασίου των Μουσικών Σχολείων για το σχολικό έτος 2021_2022

Για τα Μουσικά Γυμνάσια που λειτουργούν Συνημμένα_46287_ΜΟΥΣΙΚΑ_ΣΧ _2021

Για τις προϋποθέσεις εγγραφής στα Καλλιτεχνικά Γυμνάσια 46312_ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΑΘΗΤΩΝ Α ΤΑΞΗ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΝ ΓΥΜΝΑΣΙΩΝ_2021_22

Για τα Καλλιτεχνικά Γυμνάσια που λειτουργούν Συν_46312_ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ _2021_2022

Όλοι μας πλέον χρησιμοποιούμε ποικιλοτρόπως το διαδίκτυο. Ανάμεσα στα άλλα, ειδικά αυτή την περίοδο, αποτελεί το διαδίκτυο έναν τρόπο για να αποσυμπιεστούμε από τις δύσκολες και άσχημες καταστάσεις που βιώνουμε και να απαλλαγούμε ίσως από το άγχος, το στρες και τη μελαγχολία. Ανακουφιζόμαστε  όμως και όταν το αξιοποιούμε εργαλειακά (ηλεκτρονική διακυβέρνηση, οικονομικές συναλλαγές κλπ).

Το διαδίκτυο όμως έχει εδραιωθεί και στη ζωή των παιδιών μας. Και φυσικά δεν αναφερόμαστε μόνο στην αναγκαία και απαραίτητη διαδικασία της τηλεκπαίδευσης.

Αυτό για τις μαθήτριες και τους μαθητές μας της προεφηβείας, της  ηλικίας από 8 έως 12 χρονών, αποτελεί ένα στοίχημα. Στην περίοδο αυτή συντελούνται  σημαντικές βιολογικές, σωματικές, γνωστικές, συμπεριφοριστικές, ψυχολογικές και συναισθηματικές αλλαγές, μεταβάλλονται προσωπικές τους παράμετροι που αφορούν τις συναλλαγές, τις σχέσεις και την επικοινωνία με τους γονείς, τους ενήλικους, τους φίλους και τους συνομήλικους τους. Δεν είναι οι πάντως οι εξωτερικές αλλαγές σε φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά και οι αλλαγές σε εσωτερικά όργανα μόνο που προκαλούν στο παιδί συναισθήματα όπως ανησυχία, άγχος, νευρικότητα, ντροπή, φόβο, καθώς ενίοτε το άτομο δυσκολεύεται να διαχειριστεί και να αποδεχτεί την καινούρια του εικόνα.

Οι μεγάλες προκλήσεις είναι αλλού.

Στη φάση αυτή  τα παιδιά επιθυμούν να ανεξαρτητοποιηθούν από την οικογένεια και να αυτονομηθούν ψυχοκοινωνικά. Αντί λοιπόν να προσπαθούν μέσω αυτής να  διαμορφώσουν μια σταθερή αυτοεικόνα και αίσθηση και αντίληψη του εγώ τους και του εαυτού τους μέσω της αυτοεκτίμησης και της δημιουργίας ενός προσωπικού συστήματος αξιών, αντιλήψεων και απόψεων για τη ζωή, δέχονται ερεθίσματα που τα παρελκύουν από αυτόν τον στόχο. Αντί να αναζητήσουν, κυρίως μέσα από την οικογένεια, το  αίσθημα της αγάπης, της αποδοχής και της ικανοποίησης, από το περιβάλλον της οποίας θα πήγαζαν λογικά μόνο θετικά συναισθήματα, εισέρχονται στο περιβάλλον της παρέας των συνομηλίκων τους  που, όταν αυτό είναι ελεγχόμενο (πχ στο σχολείο, σε σημαντικότατο βαθμό) δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Όταν τα παιδιά όμως στρέφουν το ενδιαφέρον και την προσοχή τους βαθμιαία όλο και περισσότερο ανεξέλεγκτα προς τους συνομηλίκους τους αυτό μπορεί να επιφέρει συνέπειες.

Σαφώς αποδεχόμαστε το να επικοινωνούν με άτομα της ίδιας ηλικίας και να είναι ενταγμένα σε παρέες, γιατί η συναναστροφή και η αλληλεπίδραση με τους φίλους τους τους βοηθάει να αποκτήσουν και να ενισχύσουν την αυτοπεποίθηση τους και την αυτοεκτίμηση τους και να καλλιεργήσουν τις κοινωνικές τους δεξιότητες. Οι συμμαθητές και οι φίλοι βοηθούν το άτομο να δοκιμάσει και να ανακαλύψει νέους ρόλους, να διαπλάσει και να σχηματίσει την δική του προσωπική ταυτότητα και να νιώσει νέα συναισθήματα και συγκινήσεις. Μέσα στην ομάδα πχ της τάξης του, το παιδί βιώνει την κοινωνική αποδοχή, μοιράζεται τις στιγμές του, τις απόψεις του και τις ανησυχίες του.

Η επίσης σημαντική αίρεση έγκειται στο έτερο (πέραν του σχολείου) περιβάλλον όπου διαδραματίζεται αυτή και στο κατά πόσο αυτό είναι ασφαλές. Και το διαδίκτυο δεν είναι πια το πιο ασφαλές περιβάλλον.

Ο κ Σφακιανάκης (Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος) σε σεμινάριό του χρησιμοποίησε την εξής ατάκα: «Θα αφήνατε τα παιδιά σας μόνα τους σε έναν ξένο τόπο σε μια άγνωστη πλατεία; Το διαδίκτυο είναι ένα ανάλογο περιβάλλον όπου τα παιδιά δεν πρέπει να κινούνται ποτέ χωρίς εποπτεία…».

Καλώς ή κακώς, όσο μεγαλώνουν τα παιδιά αυξάνεται το ποσοστό τους που κάνουν προβληματική-εθιστική χρήση του διαδικτύου. Μάλιστα σύμφωνα με έρευνες τα αγόρια ασχολούνται με το διαδίκτυο τον διπλάσιο χρόνο συγκριτικά με τα κορίτσια.

Ξεπερνάμε, όχι με ελαφρότητα, το ότι η πολύωρη χρήση του διαδικτύου από τα παιδιά, η προσκόλληση στην οθόνη του υπολογιστή και η ακινησία προκαλούν διατροφικές διαταραχές, προβλήματα όρασης, πονοκεφάλους, μυοσκελετικά προβλήματα, διαταραχές ύπνου και παραμέληση της υγιεινής τους. Είναι μάλιστα η συγκυρία τέτοια (τηλεκπαίδευση) που μας αναγκάζει να το πράξουμε αυτό. Λόγω και αρμοδιότητας όμως, επειδή η ειδησεογραφία μας υποχρεώνει διπλά, καθότι μέχρι και αυτοκτονία είχαμε πρόσφατα μπροστά σε έναν υπολογιστή, θα απευθυνθούμε σε σας και κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Εμπλοκές που έχουν την αφετηρία τους σε «συναναστροφές» του διαδικτύου, το οποίο το θεωρούν χώρο πίσω από το τείχος που έχουν υψώσει, και κατά την εκτίμησή τους άβατο, καταλήγουν στη διατάραξη φιλικών αλλά και οικογενειακών σχέσεων. Η υπέρβαση οδηγεί στην  απομάκρυνση των παιδιών από την οικογένειά τους, στη μείωση της επικοινωνίας με τους γονείς τους, στο να γίνονται επιθετικά με τους γονείς τους και να λένε ψέματα στους δικούς τους ανθρώπους. Τα κάνει να μην αφιερώνουν ευχάριστο και παραγωγικό χρόνο στην παρέα τους, να παραμελούν τις υποχρεώσεις τους, εννοείται και σε μειωμένη σχολική επίδοση. Να αποφύγω να πω ότι τους γεννάται και η «περιέργεια» να περιηγηθούν σε πορνογραφικές ιστοσελίδες;

Θα προσθέσω όμως και ως ιδιαίτερα προβληματικό το ότι πλέον χειρίζονται, ουσιαστικά ΠΑΡΑΝΟΜΩΣ, και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης…συνήθεια που τα καθιστά κατά κανόνα κοινωνικά ανενεργά, που επιδεινώνει τυχόν ψυχοκοινωνικά προβλήματά τους, που συμπιέζει στον ψυχοσυναισθηματικό τους κόσμο περισσότερη κατάθλιψη και άγχος, μεγαλύτερη εσωστρέφεια και ανασφάλεια…

Κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου!

Τέτοιες πρακτικές και συνήθειες αφήνουν τραύματα που μπορεί να οδηγήσουν στην εμφάνιση περισσότερων και πιο σημαντικών προβλημάτων και στη μετέπειτα πορεία της ζωής των παιδιών! Η περιθωριοποίηση, η προσήλωση σε εικονικούς κόσμους, η δημιουργία προβληματικών διαπροσωπικών σχέσεων και σχολική ή επαγγελματική αποτυχία δεν πρέπει να θεωρούνται απίθανα ενδεχόμενα…

Κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου!

Να μην έρθουν στην πόρτα μας φαινόμενα έκνομης χρήσης του διαδικτύου από τα παιδιά μας! Ως σχολική κοινότητα, σε τέτοιο ενδεχόμενο,  είμαστε υποχρεωμένοι, -και θα το πράξουμε, για να διαφυλάξουμε τα παιδιά μας,- να προβούμε στις προβλεπόμενες ενέργειες, παρεμβατικά-θεραπευτικά-διαπαιδαγωγητικά, προς όλες τις κατευθύνσεις: ΚΕΣΥ-Εισαγγελία ανηλίκων-Αστυνομία.

Ως κρατική δομή θα συνεχίσουμε να καλλιεργούμε και να αναπτύσσουμε την ψηφιακή παιδεία, ως γονείς θα συνεχίσετε να λαμβάνετε όλα τα απαραίτητα μέτρα* για την προστασία των παιδιών σας;;;

(*Πχ υπολογιστής-τάμπλετ-κινητό σε κοινόχρηστο χώρο, αποχή των παιδιών από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φίλτρα για επιβλαβείς ιστοσελίδες, χρήση εφαρμογών γονικού ελέγχου, όρια…)

Το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων λαμβάνοντας υπόψη τις εξαιρετικά δύσκολες
υγειονομικές συνθήκες λόγω του κορωνοϊού – covid 19 ανακοίνωσε ότι οι εγγραφές
μαθητών/τριών στα δημόσια Νηπιαγωγεία και Δημοτικά Σχολεία για το σχολικό έτος 2021-22 παρατείνονται μέχρι και την Τετάρτη 31 Μαρτίου 2021.

Υπενθυμίζουμε ότι το σχολείο μας λειτουργεί και υποδέχεται καθημερινά τους γονείς από 8 πμ ως 5 μμ, παρακαλούμε όμως να καλείτε απαραιτήτως νωρίτερα στο 2105015408 για συνεννόηση για την ώρα προσέλευσής σας για την αποφυγή συνωστισμού και συγχρωτισμού.

1.- Οι εγγραφές μαθητών στην Πρώτη (Α΄) τάξη Δημοτικού γίνονται  από 1 ως 20 Μαρτίου 2021 με την κατάθεση σχετικής αίτησης (ΑΙΤΗΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΣΤΗΝ Α ΤΑΞΗ 2021 2022)στο σχολείο. [Το σχολείο λειτουργεί και υποδέχεται καθημερινά τους γονείς από 8 πμ ως 5 μμ, παρακαλούμε όμως να καλείτε απαραιτήτως νωρίτερα στο 2105015408 για συνεννόηση για την ώρα προσέλευσής σας για την αποφυγή συνωστισμού και συγχρωτισμού.]

Στην Πρώτη (Α΄) τάξη Δημοτικού εγγράφονται παιδιά που γεννήθηκαν από το έτος 2015 και πριν.

Δικαιολογητικά εγγραφής  είναι αυτά που προβλέπονται από το Π.Δ.  79/2017 άρθρ. 7  παρ.4α:

α)  Βεβαίωση φοίτησης νηπίων από το νηπιαγωγείο που αποφοιτούν ( θα παραληφθούν από εμάς από τα δημόσια νηπιαγωγεία, από τα ιδιωτικά πρέπει να προσκομιστούν από τους γονείς).

β) Πιστοποιητικό γέννησης Δήμου, το οποίο θα αναζητηθεί αυτεπάγγελτα από το σχολείο, εγγραφής  του μαθητή στα μητρώα ή δημοτολόγια (Π.Δ.  79/2017 άρθρ. 7  παρ.4β)..

γ) Βιβλιάριο εμβολίων  ή προσκόμιση άλλου στοιχείου στο οποίο φαίνεται  ότι έγιναν  τα προβλεπόμενα στο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών  εμβόλια..

δ) Αποδεικτικό στοιχείο μόνιμης κατοικίας στα όρια της σχολικής περιφέρειας, όπως εκκαθαριστικό εφορίας, συμβόλαιο αγοράς κατοικίας, μισθωτήριο συμβόλαιο θεωρημένο από την εφορία, λογαριασμό ΔΕΚΟ (ΔΕΗ – ΟΤΕ – ΕΥΔΑΠ), από το οποίο φαίνεται η διεύθυνση κατοικίας του νηπίου. ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Στο σχολείο μας ανήκει η περιοχή που περικλείεται από τις οδούς : Μαντώς Μαυρογένους-Μανιακίου-Λεωνίδου-Έλλης-Αναπαύσεως-Όρια σχεδίου πόλης (δασική έκταση).

 Οι Διευθυντές των Σχολικών Μονάδων έχουμε εντολή να ελέγχουμε με ιδιαίτερη προσοχή το εν λόγω αποδεικτικό στοιχείο, ώστε οι μαθητές να εγγράφονται αποκλειστικά και μόνο στα όρια της σχολικής τους περιφέρειας.

ε) Ατομικό Δελτίο Υγείας Μαθητή (Α.Δ.Υ.Μ.) ( ΑΤΟΜΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ ΥΓΕΙΑΣ), ως το ξεκίνημα του νέου σχολικού έτους.

2.- Δεν εγγράφονται μαθητές εκτός σχολικής περιφέρειας, χωρίς έγκριση.

3.- Η Διευθύντρια Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης αποφασίζει, σε περίπτωση αδυναμίας συγκρότησης επιπλέον τμημάτων εξαιτίας έλλειψης αιθουσών, για την κατανομή των μαθητών/τριών σε όμορα Δημοτικά Σχολεία με κριτήριο τη διεύθυνση κατοικίας τους.

 Στο σχολείο μας λειτουργεί Ολοήμερο Πρόγραμμα (Ζώνη πρόωρης υποδοχής 7-8 και μεσημβρινό Ολοήμερο 1315-16.00). Για την εγγραφή των μαθητών απαιτείται η συμπλήρωση σχετικής 4ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ-ΑΙΤΗΣΗ-ΔΗΛΩΣΗ ΕΓΓΡΑΦΗΣ ΣΤΟ ΟΛΟΗΜΕΡΟ

                           Ο ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ

 4^ΟΥ ΔΣ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗΣ «ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ»

                                                                                      ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ

Λήψη αρχείου

Ψυχοκοινωνική ανάπτυξη στη μέση παιδική ηλικία: Στάδιο Φιλοπονίας ή
Κατωτερότητας
Η μέση παιδική ηλικία αποτελεί περίοδο κατά την οποία το παιδί αποδίδει μεγάλη
σημασία στην επάρκειά του. Με διάρκεια περίπου 6 ετών (περίπου από το 6ο μέχρι το
12ο
έτος), το στάδιο φιλοπονίας ή κατωτερότητας χαρακτηρίζεται από την
προσπάθεια του παιδιού να αποκτήσει τις κατάλληλες δεξιότητες, ώστε να
ανταποκριθεί στις προκλήσεις, με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπο στο σπίτι, στο
σχολείο και στον ευρύτερο σύγχρονο κόσμο του.
Καθώς το παιδί διέρχεται τη μέση παιδική ηλικία, κατευθύνει την ενεργητικότητά
του όχι μόνο στην κατάκτηση γνώσεων και πληροφοριών που του προσφέρονται στο
σχολείο, αλλά και στο να βρει μία θέση για τον εαυτό του στο κοινωνικό περιβάλλον.
Η επιτυχία στο στάδιο αυτό συνοδεύεται από αισθήματα ικανότητας και επάρκειας.
Από το άλλο μέρος, πιθανές δυσκολίες σε αυτό το στάδιο, οδηγούν σε αισθήματα
αποτυχίας και ανικανότητας. Ως αποτέλεσμα, το παιδί είναι πιθανό να
αποστασιοποιηθεί τόσο από τις μαθησιακές του αναζητήσεις, δείχνοντας μειωμένο
ενδιαφέρον και κίνητρα για καλές επιδόσεις, όσο και από τις συναναστροφές με τους
συνομηλίκους του.
Αντίληψη του εαυτού: «Ποιος είμαι;»
Κατά τη διάρκεια της σχολικής ηλικίας, το παιδί συνεχίζει να αναζητεί μία
απάντηση στο ερώτημα «Ποιος είμαι;», καθώς προσπαθεί να κατανοήσει την έννοια
του εαυτού. Αν και το ερώτημα δεν είναι τόσο κρίσιμο όσο κατά την εφηβεία, το
παιδί σχολικής ηλικίας εξακολουθεί να αναζητεί τη θέση του στο κοινωνικό
περιβάλλον. Με τη συμβολή των γνωστικών προόδων που επιτυγχάνει το παιδί,
αρχίζει να αντιλαμβάνεται τον εαυτό λιγότερο με όρους εξωτερικών, σωματικών
χαρακτηριστικών και περισσότερο με όρους ψυχολογικών γνωρισμάτων. Για
παράδειγμα, ένα εξάχρονο παιδί περιγράφει τον εαυτό του ως «καλό στο τρέξιμο και
στη ζωγραφική», χαρακτηριστικά που και τα δύο εξαρτώνται από δεξιότητες σε
εξωτερικές δραστηριότητες, βασισμένες σε κινητικές και σωματικές ικανότητες.
Αντίθετα, ένα 12χρονο παιδί χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως ένα άτομο «αρκετά
έξυπνο, φιλικό, που βοηθάει τους φίλους». Η αντίληψη που έχει το μεγαλύτερο παιδί
για τον εαυτό του βασίζεται σε ψυχολογικά χαρακτηριστικά, εσωτερικά δηλαδή
γνωρίσματα που είναι πιο αφηρημένα από ό,τι οι περιγραφές του μικρότερου παιδιού.
Η χρήση αυτών των αφηρημένων γνωρισμάτων της προσωπικότητας για τον
καθορισμό της έννοιας του εαυτού εκπηγάζει από τις αυξημένες γνωστικές δεξιότητες
του παιδιού. Εκτός από τη μετατόπιση της εστίασης από τα σωματικά στα εσωτερικά,
ψυχολογικά γνωρίσματα, η αντίληψη του παιδιού σχετικά με τον εαυτό του γίνεται
λιγότερο απλοϊκή και περισσότερο σύνθετη. Το παιδί αναζητεί έργα στα οποία μπορεί
να αποδειχθεί παραγωγικό. Καθώς μεγαλώνει το παιδί ανακαλύπτει ότι μπορεί να
είναι αποτελεσματικό σε ορισμένα πράγματα, αλλά όχι τόσο σε άλλα. Για
παράδειγμα, ένα κορίτσι, ηλικίας 10 ετών, συνειδητοποιεί ότι είναι καλή στην
αριθμητική, αλλά όχι τόσο καλή στην ορθογραφία, ενώ ένα 11χρονο αγόρι γνωρίζει
ότι είναι πολύ καλός στο ποδόσφαιρο αλλά όχι τόσο γρήγορος στο τρέξιμο. Η
αυτοαντίληψη του παιδιού, λοιπόν, περιλαμβάνει τον προσωπικό και τον ακαδημαϊκό
τομέα. Στον προσωπικό τομέα υπάγονται παράγοντες της εξωτερικής εμφάνισης, των
σχέσεων με τους συνομηλίκους και οι σωματικές δυνατότητές του ενώ στον
ακαδημαϊκό τομέα υπάγονται οι σχολικές επιδόσεις του παιδιού στα μαθήματά του,
στην εκμάθηση ξένης γλώσσας κ.τ.λ.
Η έννοια του εαυτού περιλαμβάνει την αυτοαντίληψη, η οποία αναφέρεται στην
περιγραφική- γνωστική εκτίμηση, δηλαδή στις πίστεις και πεποιθήσεις που έχει ένα
παιδί για τον εαυτό του, π.χ. είμαι καλός στα μαθηματικά, ενώ η αυτοεκτίμηση
αναφέρεται στη συναισθηματική-αξιολογική περιγραφή, δηλαδή στην εικόνα που έχει
ένα παιδί για τον εαυτό του και την αξία του, π.χ. όλοι νομίζουν ότι είμαι υπερβολικά
γκρινιάρης. Η αυτοεκτίμηση του παιδιού αντικατοπτρίζει την συνολική και επιμέρους
θετική και αρνητική αυτό-αξιολόγησή του. Μάλιστα, παρουσιάζει αξιοσημείωτη
ανάπτυξη στη μέση παιδική ηλικία. Το παιδί συγκρίνει όλο και περισσότερο τον
εαυτό του με τους άλλους, αξιολογώντας παράλληλα το βαθμό στον οποίο
ανταποκρίνεται στα κριτήρια της κοινωνίας. Επιπρόσθετα, αναπτύσσει βαθμιαία τα
προσωπικά του εσωτερικά κριτήρια επιτυχίας και αξιολογεί τον εαυτό του με βάση τα
κριτήρια αυτά. Έχει βρεθεί ότι σε ηλικία 7 ετών, τα περισσότερα παιδιά έχουν
αυτοεκτίμηση που αντικατοπτρίζει μία γενική, σχετικά απλή εικόνα του εαυτού. Αν η
αυτοεκτίμηση είναι θετική, το παιδί θεωρεί ότι είναι καλό σε όλους τους τομείς.
Αντίθετα, αν η συνολική του αυτοεκτίμηση είναι αρνητική, αισθάνεται ανεπαρκής
στους περισσότερους- όχι σε όλους- τους τομείς. Ωστόσο, καθώς το παιδί μεγαλώνει,
η αυτοεκτίμηση διαφοροποιείται, μπορεί δηλαδή να είναι υψηλότερη σε ορισμένους
τομείς και χαμηλότερη σε άλλους.
Σε γενικές γραμμές, η συνολική αυτοεκτίμηση είναι υψηλή στη μέση παιδική
ηλικία, αλλά αρχίζει να μειώνεται περί το 12ο
έτος. Αν και υπάρχουν πολλοί λόγοι για
τη μείωση αυτή, ο κυριότερος φαίνεται να είναι η μετάβαση από το δημοτικό στο
γυμνάσιο, που συνήθως συμβαίνει σε αυτή την ηλικία. Τα παιδιά που ολοκληρώνουν
την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και εγγράφονται στο γυμνάσιο, εμφανίζουν πτώση
στην αυτοεκτίμηση, η οποία, παρ’ όλα αυτά, έπειτα από ένα χρονικό διάστημα,
παρουσιάζει και πάλι ανοδική τάση. Από το άλλο μέρος, ορισμένα παιδιά εμφανίζουν
σταθερά χαμηλή αυτοεκτίμηση. Τα παιδιά με μονίμως χαμηλά επίπεδα
αυτοεκτίμησης, θέτουν τον εαυτό τους σε μειονεκτική θέση, διότι παγιδεύονται σε
έναν κύκλο αποτυχίας, τον οποίο δύσκολα μπορούν να σπάσουν. Για παράδειγμα, ένα
παιδί με χρόνια χαμηλή αυτοεκτίμηση, καλείται να γράψει ένα πολύ σημαντικό
διαγώνισμα στο σχολείο, Λόγω της χαμηλής του αυτοεκτίμησης, αναμένει ότι η
επίδοσή του θα είναι χαμηλή. Κατά συνέπεια, βιώνει άγχος- τόσο έντονο ώστε του
είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί και να μελετήσει επαρκώς. Επιπλέον, είναι πιθανό να
αποφασίσει να μη μελετήσει αρκετά για το διαγώνισμα διότι αποφαίνεται ότι δεν έχει
νόημα να κουραστεί, αφού δεν πρόκειται, ούτως ή άλλως, να τα καταφέρει. Φυσικά,
στο τέλος, το άγχος και η απουσία προσπάθειας επιφέρουν το αποτέλεσμα που
ανέμενε, δηλαδή χαμηλή επίδοση (φαινόμενο αυτό-εκπληρούμενης προφητείας) . Η
αποτυχία αυτή, που επιβεβαιώνει την προσδοκία του παιδιού, ενισχύει τη χαμηλή
αυτοεκτίμησή του και, έτσι ο φαύλος κύκλος της αποτυχίας συνεχίζεται. Από το άλλο
μέρος, οι μαθητές με υψηλή αυτοεκτίμηση, έχουν καλύτερη πορεία. Οι υψηλότερες
προσδοκίες οδηγούν σε περισσότερη προσπάθεια και λιγότερο άγχος, γεγονός που
αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας. Αυτό με τη σειρά του ενισχύει την αυτοεκτίμηση,
με την οποία άρχισε ο κύκλος της επιτυχίας.
Τρόποι Ενίσχυσης της Αυτοεκτίμησης του παιδιού
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού είναι καθοριστικά για να χτίσει την
αυτοεκτίμησή του. Οι γονείς δεν μπορούν φυσικά να ελέγξουν όλα όσα βλέπει,
ακούει ή σκέφτεται το παιδί, που ίσως επηρεάσουν την εικόνα που θα σχηματίσει για
τον εαυτό του. Μπορούν όμως να συμβάλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση της
αυτοεκτίμησης του παιδιού τους μέσω ουσιαστικών τρόπων και πρωτοβουλιών.
Δύνανται να βοηθήσουν να σπάσει ο φαύλος κύκλος της αποτυχίας, που
προαναφέρθηκε. Ο καλύτερος τρόπος για να γίνει κάτι τέτοιο είναι η υιοθέτηση
διαλεκτικού στυλ στην ανατροφή των παιδιών. Οι διαλεκτικοί γονείς είναι στοργικοί
και συναισθηματικά υποστηρικτικοί, ενώ παράλληλα θέτουν σαφή όρια στη
συμπεριφορά του παιδιού. Αντίθετα, οι άλλοι τρόποι ανατροφής ασκούν λιγότερο
θετικές επιδράσεις στην αυτοεκτίμηση του παιδιού. Οι γονείς που είναι ιδιαιτέρως
τιμωρητικοί και ασκούν αυστηρό έλεγχο, μεταβιβάζουν με τη συμπεριφορά τους στο
παιδί το μήνυμα ότι είναι αναξιόπιστο και ανίκανο να πάρει ορθές αποφάσεις- ένα
μήνυμα που μπορεί να υπονομεύσει την αίσθηση επάρκειας του παιδιού. Από το άλλο
μέρος, οι υπερβολικά επιεικείς γονείς, που αδιακρίτως επαινούν και επιβραβεύουν το
παιδί, ανεξάρτητα με τις επιδόσεις του, διαμορφώνουν λανθασμένη αίσθηση
αυτοεκτίμησης στο παιδί, γεγονός που τελικά μπορεί, επίσης, να το βλάψει.
Επίσης, ωφέλιμο θα ήταν οι γονείς να ξεχωρίζουν το παιδί τους από την ιδιότητα
του μαθητή. Το παιδί οφείλει να νιώθει αγαπητό, ξεχωριστό και αποδεκτό,
ανεξαρτήτως του αν είναι καλός μαθητής ή όχι. Δεν πρέπει να ακούγονται από τους
γονείς εκφράσεις τύπου «σήμερα δε σ’ αγαπώ, γιατί έκανες πολλά λάθη και
απροσεξίες στην ορθογραφία σου». Η αγάπη και ο θαυμασμός των γονέων για τα
παιδιά τους, από τη πιο μικρή μέχρι τη πιο μεγάλη κατάκτησή τους, πρέπει να
εκδηλώνονται από τους γονείς, να μην αμφισβητούνται από τα παιδιά αλλά αντίθετα,
να αποτελούν σταθερά στη ζωή τους. Οι γονείς θα ήταν χρήσιμο να δρουν με
γνώμονα την ενίσχυση της αυτονομίας, αυτενέργειας και αυτοπεποίθησης των
παιδιών τους. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με το να επιτρέψουν οι γονείς στα παιδιά
τους να έχουν λόγο και πρωτοβουλία σε επιμέρους καθημερινές τους δραστηριότητες.
Για παράδειγμα, μία ώρα την ημέρα τα παιδιά θα μπορούν να την αξιοποιούν με
όποιο τρόπο θέλουν, από το να παίξουν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι , να ακούσουν
μουσική ή να δουν το αγαπημένο τηλεοπτικό τους πρόγραμμα, να ρωτηθούν για το
ποιο φαγητό θα ήθελαν να φάνε το βράδυ ή ποια μπλούζα θέλουν να διαλέξουν να
φορέσουν, κατά αυτό τον τρόπο οι γονείς θα δείξουν ότι εμπιστεύονται τα παιδιά τους
ν’ αξιοποιήσουν δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο τους ενώ παράλληλα θα ενισχυθεί
η αίσθηση επάρκειας και ελέγχου των παιδιών πάνω στο περιβάλλον τους και θα
κατανοήσουν ότι δεν είναι παθητικοί δέκτες αλλά αντίθετα συν-διαμορφώνουν το
πρόγραμμά τους και αλληλεπιδρούν αποτελεσματικά με τους «σημαντικούς άλλους»
τους (γονείς, γιαγιά-παππούς, μεγαλύτερα αδέρφια κ.τ.λ.).
Επίσης, μερικά από τα συνήθη λάθη που κάνουν οι γονείς και επηρεάζουν την
αυτοεκτίμηση των παιδιών, είναι η διατήρηση αυστηρής και κριτικής στάσης
απέναντι στα παιδιά τους, χωρίς αυτή να συνοδεύεται από εποικοδομητική
καθοδήγηση και συμβουλευτική. Το να θέτουν οι γονείς μη ρεαλιστικούς στόχους για
τα παιδιά, είναι πιθανό να κλονίσει την αυτοπεποίθηση των τελευταίων. Οι στόχοι
πρέπει να είναι εφικτοί και επιτεύξιμοι, λίγο πιο πάνω από τις δυνατότητες των
παιδιών, προκειμένου να τα κινητοποιήσουν προς την κατάκτηση αυτών αλλά όχι
πολύ πιο υψηλοί από τις δυνατότητες και το γνωστικό επίπεδο των παιδιών, καθώς θα
τους «τρομοκρατήσουν» και θα εντείνουν την ανασφάλεια και το αίσθημα
αναξιότητας και ανημπόριας , που πιθανόν να νιώσουν. Σωστό είναι ν’ αποφεύγεται
η συστηματική χρήση φράσεων και λέξεων όπως «πρέπει, οφείλεις κ.τ.λ.» , οι οποίες
έχουν ανελαστικό και απόλυτο χαρακτήρα. Επομένως, αυτές οι φράσεις θα
μπορούσαν να αντικατασταθούν με άλλες λιγότερο διατακτικές, όπως «καλό θα ήταν,
θα ήταν βοηθητικό/χρήσιμο κ.τ.λ.». Σημαντικό είναι, εξάλλου, να μην προβαίνουν οι
γονείς σε αξιολογικές κρίσεις/ εκτιμήσεις των παιδιών, ούτε να «βιάζονται» ν’
αποδώσουν σ’ αυτά ένα μόνιμο και σταθερό χαρακτηριστικό γνώρισμα στα παιδιά
τους. Αυτό το οποίο θα πρέπει να ψέγεται, είναι οι πράξεις των παιδιών, π.χ. αντί
«δεν είσαι καλό παιδί επειδή μιλάς συνέχεια στην τάξη», μπορούμε να πούμε «όταν
μιλάς κατά τη διάρκεια του μαθήματος, δυσκολεύεις τη δασκάλα και τους
συμμαθητές σου να παρακολουθήσουν το μάθημα». Ας θυμηθούμε το γραμματικό
φαινόμενο της αγγλικής γλώσσας. Στα αγγλικά, όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση
στη συμπεριφορά και όχι να σκιαγραφήσουμε το χαρακτήρα ενός παιδιού, προτιμάται
να λέγεται “You are being stubborn” αντί για “You are stubborn”, «συμπεριφέρεσαι
δηλαδή τώρα σαν πεισματάρης» και όχι «είσαι πεισματάρης». Με αυτό τον τρόπο,
δεν αποδίδουμε έναν χαρακτηρισμό, που πιθανό να εσωτερικεύσει το παιδί, αλλά του
τονίζουμε τις συνέπειες της πράξης του, βοηθώντας το να αποκτήσει ενσυναίσθηση
για τους άλλους και εναισθησία και αυτεπίγνωση για τον εαυτό του. Τέλος, θυμηθείτε
να επαινείτε το παιδί σας όχι μόνο για τις επιτυχίες του, αλλά κυρίως για την
προσπάθεια που καταβάλλει και επιβραβεύστε το όποτε τα καταφέρνει καλά, ακόμα
και σε πράγματα που θεωρείτε απλά και καθημερινά, αποφεύγοντας τη σύγκρισή του
με μεγαλύτερα αδέλφια ή συνομηλίκους του. Κύριο μέλημα και επιθυμία μας είναι η
αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθησή του, να στηρίζονται στην αυθύπαρκτη, μοναδική
και χαρισματική προσωπικότητα του κάθε παιδιού.

Κακούρου Μυρτώ-Παναγιώτα
Σχολική Ψυχολόγος