Η 19η Μαΐου έχει οριστεί ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.
Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.
Πριν από περίπου έναν αιώνα, εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, εκριζώθηκαν από την πατρίδα που μεγάλωσαν, ενώ πάρα πολλοί θανατώθηκαν.
Όσοι επέζησαν, ήρθαν στην Ελλάδα, σκόρπισαν σε πόλεις και χωριά, ρίζωσαν εκεί και έσμιξαν τις συνήθειες και τον πολιτισμό τους με των υπολοίπων Ελλήνων.
Ακριβώς, όπως θα συμβεί λίγο αργότερα, με τους Έλληνες της Μικράς Ασίας.
Ακριβώς, όπως συμβαίνει με κάθε λαό που εκδιώκεται από την πατρίδα του και ακολουθεί το δρόμο της προσφυγιάς…
Δείτε στο βίντεο τον Πυρρίχιο όπως χορεύτηκε στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών αγώνων που έγιναν στην Ελλάδα το 2004.
Η ποντιακή μουσική έχει έντονο ρυθμό, ενώ τα τραγούδια λέγονται πάντα στην ποντιακή διάλεκτο, που έχει πολλά στοιχεία από την αρχαία ελληνική γλώσσα.
Υπερισχύει ο ρόλος της ποντιακής λύρας και οι δυνατοί χτύποι του νταουλιού που πολλές φορές ενισχύονται από τον χτύπο του ποδιού των χορευτών.
Μάλιστα, ο παραδοσιακός ποντιακός χορός Σέρρα, θεωρείται ότι έχει τις ρίζες του στον αρχαιοελληνικό Πυρρίχιο.
Ο Πυρρίχιος, ήταν ένας πολεμικός χορός, που όμως χορεύονταν και σε καιρό ειρήνης, στις γιορτές για τον θεό Διόνυσο.
Το χαρακτηριστικό αυτού του χορού είναι ότι σταδιακά ανεβάζει ρυθμό και ένταση, ενώ οι χορευτές
συμμετέχουν με όλο τους το σώμα, μέχρι να φτάσουν σε μια ανώτερη ψυχική και σωματική κατάσταση, την έκσταση.
