Το 3ο Εργαστήριο Δεξιοτήτων Ψυχικής Υγείας έχει τίτλο «Πώς είμαι- Η μοναδικότητά μου » και αποτελείται από τρεις δραστηριότητες.
Στην 1η δραστηριότητα οι μαθητές κάθονται κυκλικά και με τη βοήθεια μίας μικρής, μαλακής μπαλίτσας, την οποία πετάνε ελαφρά ο ένας στον άλλον, συστήνονται στην ομάδα. Οι μαθητές λένε ποιο είναι το όνομά τους, από πού προέρχεται το όνομά τους, αν τους αρέσει και ποιο άλλο θα διάλεγαν για τους ίδιους.
Ζωγραφίζω τον εαυτό μου

Έπειτα οι μαθητές κάθονται με τις καρέκλες τους σε μία σειρά απέναντι από τον πίνακα και παρακολουθούν την ιστορία “Το ασχημόπαπο” του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν μέσω του βιντεοπροβολέα.

Μόλις τελειώσει η προβολή της ιστορίας οι μαθητές κάθονται πάλι κυκλικά και απαντούν στις ερωτήσεις: «Πώς νιώθετε για τον τρόπο που τελείωσε η ιστορίας;», «Πού γεννήθηκε το ασχημόπαπο;», «Πώς λέτε να ένιωθε το ασχημόπαπο;», «Πότε αναγνώρισε το ασχημόπαπο τον εαυτό του;», «Μπόρεσε να βρει όμοια ζώα με αυτό, όταν πλέον γνώρισε πώς ήταν;», «Συμβαίνει και στους ανθρώπους να νιώθουν όπως το ασχημόπαπο;», ¨Έχει συμβεί ποτέ σε εσάς αυτό και αν ναι, πώς νιώσατε;», «Μας βοηθάει να γνωρίζουμε ποιοι είμαστε, ώστε να βρούμε ανθρώπους που μας ταιριάζουν για να κάνουμε παρέα;».
Μέσω αυτών των δραστηριοτήτων οι μαθητές αποδέχονται την εμφάνισή τους, τη διαφορετικότητά τους και μιλούν για το πώς τη βιώνουν οι ίδιοι.
Κατά τη διάρκεια της 3ης δραστηριότητας και με αφορμή τις προηγούμενες δύο δραστηριότητες, οι μαθητές καλούνται να ζωγραφίσουν το πορτρέτο τους, αλλά και διάφορα σημαντικά στοιχεία που αφορούν στη ζωή τους, όπως ποια είναι τα αγαπημένα τους χόμπι, πρόσωπα, τι ξέρουν να κάνουν καλά, το αγαπημένο τους φαγητό…ΕΓΩ Ο ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ,-Η
Έτσι, το εργαστήριο αυτό κλείνει με την επισήμανση πως όλοι είμαστε διαφορετικοί και αυτό είναι που μας κάνει μοναδικούς, αλλά χρήσιμους στους γύρω μας.