3o Νηπιαγωγείο Σιάτιστας

Η σχολική χρονιά ξεκίνησε!! Οι κανόνες της τάξης έχουν συζητηθεί και έχουν τοποθετηθεί στην τάξη μας, σε σημείο που να το παρατηρούν εύκολα οι μαθητές/μαθήτριές μας…

Ένας από τους πιο σημαντικούς κανόνες, είναι αυτός που μας υπενθυμίζει ότι: «Δε χτυπιόμαστε και γενικά δεν χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να πονάμε τους άλλους. Είμαστε όλοι φίλοι».

Στα πλαίσια αυτού του κανόνα, διαβάσαμε το βιβλίο «Τα χέρια δεν είναι για να δέρνουμε» και είδαμε στο youtube την ιστορία: « Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε» και συζητήσαμε πάνω στο θέμα.

Τι μπορεί να κάνει ένα χέρι όταν είναι λυπημένο; Υπάρχουν πολύχρωμα χέρια; Και αν ναι πως αποκτούν τα χρώματά τους; Ένα παραμύθι με χέρια που… αγγίζουν το φαινόμενο της βίας… δίνουν απλόχερα την αγάπη τους και… ανοίγουν πολλά παράθυρα στη χρωματιστή πλευρά της ζωής.

«Εγώ κι εσύ μαζί» των Αλκίνοο Ιωαννίδη και Τζίμη Πανούση:

«Υπάρχουν χέρια» των Locomondo:

Στα μικρά παιδιά αρέσει να ασχολούνται με το όνομά τους, τη λέξη αυτή που αποτελεί την ταυτότητά τους, από την ώρα που γεννιούνται. Η συναισθηματική σχέση που έχει το παιδί με το όνομά του,
αποτελεί σημαντικό κίνητρο για δραστηριότητες που μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην προώθηση της κατάκτησης του κώδικα γραφής.

Αναγνωρίζουν το όνομα τους στο παρουσιολόγιο, στα συρταράκια,το παρατηρούν και σε φύλλα εργασίας ξεχωρίζουν το όνομά τους, από τα ονόματα των συμμαθητών τους

Κυριότερο και ευκολότερο χαρακτηριστικό γνώρισμα του ονόματος – το αρχικό γράμμα.

Βάζουν το όνομα τους δίπλα στο αρχικό τους, το φτιάχνουν με πλαστελίνη, ξύλινα τουβλάκια, το ντύνουν με χαρτάκια, και το στολίζουν με ξυλομπογιές.

Συνθέσαμε το όνομά μας με  πλαστικά καπάκια, δημιουργήσαμε το σκουληκάκι του ονόματός μας, χτυπήσαμε με τα χέρια μας τις φωνούλες που έχει το όνομά μας όπως Ε-ΛΕ-ΝΗ, τις χτυπήσαμε με τα πόδια μας, τα γόνατά μας. Βρήκαμε ποιο όνομα έχει τα περισσότερα και ποιο τα λιγότερα γράμματα…

Οι πρώτες μέρες στο Νηπιαγωγείο, ιδιαίτερα των προνηπίων, δημιουργούν ανάμεικτα συναισθήματα σε γονείς και παιδιά (όπως το άγχος του αποχωρισμού από την ζεστή αγκαλιά της μανούλας, η αγωνία για τα νέα άτομα που εισέρχονται στη ζωή τους, η ανασφάλεια, η προσαρμογή στο νέο περιβάλλον).

Για να νιώσουν τα παιδιά καλύτερα, διαβάσαμε την ιστορία του Τσέστερ, του μικρού ρακούν που δεν ήθελε να πάει στο σχολείο και να αποχωριστεί τη μαμά του. Ένα παραμύθι αγγλικό, που βρήκαμε στο διαδίκτυο: «Τhe kissing hand» της Audrey Penn.

Διαβάστε την ιστορία πατώντας επάνω στο σύνδεσμο:

https://drive.google.com/file/d/0B1Za-pqQUWnCLVdvUjd1LUcyS3c/view

Πηγή: Ένα παραμυθάκι για την πρώτη μέρα…

Εδώ το παραμύθι στα αγγλικά:

Στη συνέχεια, σχεδιάσαμε και εμείς την παλάμη μας, τη ζωγραφίσαμε με τέμπερες και τη γεμίσαμε με ένα μαγικό φιλάκι για να θυμόμαστε την όμορφη ιστορία του Τσέστερ.

Σχεδιάσαμε επίσης και την παλάμη μας, τη ζωγραφίσαμε και φτιάξαμε τις δικές μας καρδούλες με το μυστικό που θα έκανε τη μαμά χαρούμενη.

Τα δικά μας μαγικά φιλάκια για τις μανούλες…

“Μανουλίτσα… Θα σου πω  ένα μυστικό…

όταν φεύγω για το σχολειό…

να θυμάσαι την καρτούλα

με την δική μου την καρδούλα”