Στο ππλαίσιο των δραστηριοτήτων μας για την κοινωνικό_συναισθηματική ανάπτυξη των νηπίων και τις δράσεις Ενεργού πολίτη, παρακολουθησαμε μια ταινία μικρού μήκους σχετική με τη φιλία με θέμα ο Τομπι και το σχολικό. Τα παιδιά παρατήρησαν τους ήρωες, συζήτησαν για τα συναισθήματα τους και προσπάθησαν να καταλάβουν τι συνέβη στην ιστορία. Σ τη συνέχεια, μέσα από κάρτες με εικόνες από την ταινία, τα παιδιά προσπάθησαν ομαδικά να βάλουν τα γεγονότα στη σωστή χρονική σειρά και να ανασυνθεσουν την ιστορία. Η δραστηριότητα ενίσχυσε την παρατηρητικοτητα και την κριτική τους σκέψη. Έπειτα ακολούθησε συζήτηση στη παρεουλα… Τι σημαίνει να είμαι καλός φίλος…Ποιος είναι ο καλύτερός μου φίλος και γιατί; Τι κάνουμε όταν ένας φίλος μας στενοχωρεί; Τέλος όσα παιδιά ήθελαν μοιράστηκαν μαζί μάς περιστατικά με φίλους τους που τους ενόχλησαν και τους στενοχωρησαν.

Στα πλαίσια του Σχεδίου Δράσης μας “Με ένα βιβλίο… πετάω” πραγματοποιησαμε δραστηριότητες ανάγνωσης με τα βιβλία της Αγγελικής Δαρλαση σε συνεργασία με τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Τα παιδιά άκουσαν τα παραμύθια, ζωγράφισαν και ολοκλήρωσαν τις εργασίες που τους ζητήθηκαν από το αντίστοιχο βιβλιαράκι.

Πραγματοποιήθηκε στους γονείς του 3ου Νηπιαγωγείου Φαρσάλων από την ψυχολόγο Κυρία Στέλλα ομαδικη συνέδρια κύκλος γονέων με θέμα τα βασικά χαρακτηριστικά της νηπιακής ηλικιας-οριοθετηση. Στα πλαίσια της συναντησης εκφράστηκαν οι ανάγκες των γονεων, δόθηκαν ερωτήσεις και απαντησεις από γονείς και ψυχολόγο. Παρουσιάστηκε οπτικοακουστικό υλικό, κατατοπιστικο για τους γονείς και με αφορμή αυτο ξεκινησε συζήτηση και εκφράστηκαν αποριες των γονέων και δόθηκαν απαντήσεις από την ψυχολογο..

Στα ππλαισια του προγράμματος του ενεργού πολίτη ” κανενα παιδι μονο του ” και ” το παγκάκι της φιλίας” διαβασαμε στην τάξη μας με την ψυχολόγο του σχολείου μας, το παραμύθι “το μυστικό της μεγάλης καρδιάς” και συζητήσαμε την αξία της προσφοράς, για το πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε, να βοηθαμε και να προσφερουμε χαρά στους άλλους. Μέσα από την ιστορία καταλάβαμε πως η μεγάλη καρδιά κρύβεται στις μικρές πράξεις καλοσύνης. Στο τέλος φτιάξαμε το δικο μας καπέλο, το φορέσαμε και το χαρήκαμε πολύ, θυμίζοντας ο ένας στον αλλον πόσο ομοροφ είναι να δινουμε αγάπη.