3nipalex's blog

Με αφορμή την 1η Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Τρίτης Ηλικίας, αφιερώσαμε μια ξεχωριστή μέρα στους αγαπημένους παππούδες και γιαγιάδες των παιδιών μας. Μιλήσαμε για τη σημαντική θέση που έχουν στη ζωή μας και για όλα όσα μας προσφέρουν μέσα από την αγάπη, τη φροντίδα και την παρουσία τους.

Αρχικά, διαβάσαμε την ιστορία «Ο Τοποτίπ στον παππού και τη γιαγιά» και στη συνέχεια συζητήσαμε όλοι μαζί για την ιστορία, τους ήρωες και τα συναισθήματα που μας δημιούργησε. Μέσα από την ιστορία είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τη σχέση των παιδιών με τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους και να ανακαλύψουμε πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος τους στην οικογένεια.

Στη συνέχεια, δώσαμε τον λόγο στα παιδιά και τους προσφέραμε την ευκαιρία να μιλήσουν για τους δικούς τους παππούδες και γιαγιάδες.

Τα παιδιά μοιράστηκαν μαζί μας όμορφες σκέψεις και προσωπικές εμπειρίες:

– Πώς νιώθω όταν είμαι με τον παππού και τη γιαγιά μου;
– Τι κάνουμε όταν βρισκόμαστε μαζί;
– Με τι παιχνίδια παίζουμε;
– Τι μου αρέσει να κάνω μαζί τους;
– Τι αγαπώ περισσότερο σε εκείνους;

Οι απαντήσεις των παιδιών καταγράφηκαν και αποτέλεσαν μια όμορφη αφορμή για να αναδείξουμε τη μοναδική σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές.

Μέσα από τις αφηγήσεις τους, τα παιδιά μίλησαν για παιχνίδια, βόλτες, αγκαλιές, παραμύθια, μαγειρέματα και πολλές ακόμη στιγμές που μοιράζονται με τους αγαπημένους τους παππούδες και γιαγιάδες.

Και φυσικά, μια τόσο ξεχωριστή ημέρα δεν θα μπορούσε να ολοκληρωθεί χωρίς δημιουργία!

Τα παιδιά έφτιαξαν μια όμορφη ζωγραφιά αφιερωμένη στον παππού και τη γιαγιά τους, αποτυπώνοντας στο χαρτί την αγάπη και τα συναισθήματά τους.

Στη συνέχεια, δημιούργησαν μια ξεχωριστή κατασκευή: δύο παλάμες ενωμένες που περικλείουν μια καρδιά. 

Οι μικρές παλάμες των παιδιών έγιναν σύμβολο αγάπης και φροντίδας και μέσα στην καρδιά έκλεισαν όλη την τρυφερότητα που νιώθουν για τους αγαπημένους τους παππούδες και γιαγιάδες.

Οι δημιουργίες μας έγιναν μικρά, συμβολικά δώρα για να τους χαρίσουν τα παιδιά, μαζί με μια μεγάλη αγκαλιά και ένα ακόμη μεγαλύτερο «Σ’ αγαπώ!».

Στο νηπιαγωγείο μαθαίνουμε καθημερινά να αναγνωρίζουμε και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, να επικοινωνούμε με τους άλλους και να βρίσκουμε τρόπους να διαχειριζόμαστε τον θυμό και τη δυσαρέσκειά μας χωρίς να πληγώνουμε τους γύρω μας.

Με αφορμή το βιβλίο «Τα χέρια δεν χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε», ασχοληθήκαμε με ένα σημαντικό θέμα: τη διαχείριση της συμπεριφοράς και την πρόληψη της βίας.

Ξεκινήσαμε διαβάζοντας το βιβλίο και γνωρίζοντας τους ήρωές του. Μετά την ανάγνωση, ακολούθησε συζήτηση και μέσα από ερωτήσεις κατανόησης προσπαθήσαμε να ανακαλέσουμε όσα συνέβησαν στην ιστορία και να εκφράσουμε τις σκέψεις και τις απόψεις μας.

Στη συνέχεια, επικεντρωθήκαμε στα χέρια μας και στις διαφορετικές συμπεριφορές που μπορούν να εκφράσουν.

– Τι μπορούν να κάνουν τα χέρια μας όταν είμαστε λυπημένοι;
– Τι μπορούν να κάνουν όταν είμαστε θυμωμένοι;
– Και πώς μπορούν να δείξουν την αγάπη και τη φροντίδα μας;

Μιλήσαμε για τα συναισθήματα που μπορεί να νιώθουμε σε κάθε περίσταση και αναζητήσαμε τρόπους να τα εκφράζουμε χωρίς να χτυπάμε, να σπρώχνουμε ή να πληγώνουμε τους άλλους.

Έπειτα, θέσαμε στα παιδιά ένα ερώτημα:

«Τα χέρια είναι για να…»

Οι ιδέες τους ήταν πολλές και ενδιαφέρουσες! Τα χέρια μας είναι για να:

– τρώμε,
– μαγειρεύουμε,
– ζωγραφίζουμε και δημιουργούμε,
– ξεφυλλίζουμε ένα βιβλίο,
– παίζουμε,
– βοηθάμε,
– αγκαλιάζουμε,
– χειροκροτούμε,
– φροντίζουμε τα φυτά,
– γράφουμε και να μαθαίνουμε,
– δείχνουμε την αγάπη μας!

Καταγράψαμε τις ιδέες των παιδιών και διαπιστώσαμε πως τα χέρια μας μπορούν να κάνουν τόσα πολλά όμορφα πράγματα!

«Χέρια σαν κι αυτά…»

Η δραστηριότητά μας συνεχίστηκε με μουσική! Ακούσαμε το τραγούδι «Χέρια σαν κι αυτά» των Locomondo, το επεξεργαστήκαμε και συζητήσαμε τα μηνύματα που μας μεταφέρει.

Προσπαθήσαμε, μάλιστα, να το σιγοτραγουδήσουμε όλοι μαζί, δημιουργώντας μια όμορφη και χαρούμενη στιγμή στην τάξη.

Μέσα από το τραγούδι θυμηθήκαμε πως τα χέρια μας μπορούν να χρησιμοποιούνται για να δημιουργούν, να βοηθούν, να αγκαλιάζουν και να εκφράζουν όμορφα συναισθήματα.

Ώρα για εμπέδωση!

Για να ολοκληρώσουμε τη δραστηριότητά μας, τα παιδιά εργάστηκαν σε ένα φύλλο εργασίας. Παρατήρησαν διάφορες συμπεριφορές και κλήθηκαν να ξεχωρίσουν εκείνες στις οποίες τα χέρια χρησιμοποιούνται με σωστό και όμορφο τρόπο. Στη συνέχεια χρωμάτισαν τις αντίστοιχες εικόνες.

Με αυτόν τον τρόπο, μέσα από την παρατήρηση και την επιλογή, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να επαναλάβουν όσα συζητήσαμε και να διακρίνουν τις συμπεριφορές που βοηθούν στη δημιουργία μιας ασφαλούς, ειρηνικής και όμορφης ομάδας.

Μέσα από την ιστορία, τη συζήτηση, τη μουσική και το παιχνίδι, τα παιδιά συνειδητοποίησαν πως όλα τα συναισθήματα είναι σημαντικά και έχουν θέση στη ζωή μας, όμως υπάρχουν τρόποι να εκφράζουμε ακόμη και τον θυμό ή τη λύπη μας χωρίς να πληγώνουμε τους άλλους.

Μαθαίνουμε λοιπόν να χρησιμοποιούμε τα χέρια μας για να δημιουργούμε και όχι να καταστρέφουμε, να βοηθάμε και όχι να πληγώνουμε, να αγκαλιάζουμε και όχι να χτυπάμε!

Η διαχείριση της έντασης της φωνής αποτελεί μια σημαντική δεξιότητα για τα παιδιά του Νηπιαγωγείου. Τα παιδιά μαθαίνουν σταδιακά να αναγνωρίζουν ότι δεν χρησιμοποιούμε την ίδια ένταση της φωνής σε όλες τις περιστάσεις. Η κατάλληλη ρύθμιση της φωνής μας βοηθά στην επικοινωνία, στη δημιουργία αρμονικών σχέσεων με τους άλλους, αλλά και στην ομαλή διεξαγωγή της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Η ιστορία του «Ντεσιμπέλ στο Νηπιαγωγείο»

Για να προσεγγίσουμε το θέμα με έναν ευχάριστο και βιωματικό τρόπο, ξεκινήσαμε με την ιστορία «Ο Ντεσιμπέλ στο Νηπιαγωγείο».

Ο Ντεσιμπέλ είναι ένα χαρούμενο αγόρι, έτοιμο να ξεκινήσει τη ζωή του στο Νηπιαγωγείο. Έχει, όμως, μια μικρή δυσκολία: δεν μπορεί πάντα να ρυθμίσει την ένταση της φωνής του. Ένα μαγικό μεταλλόφωνο και τέσσερα βασικά χρώματα, μπλε, πράσινο, κίτρινο και κόκκινο, γίνονται οι πολύτιμοι βοηθοί του, οδηγώντας αυτόν και τους συμμαθητές του να ανακαλύψουν πότε χρειάζεται να μιλάμε πιο σιγά και πότε μπορούμε να χρησιμοποιούμε πιο δυνατή φωνή.

Μετά την παρακολούθηση της ιστορίας, συζητήσαμε με τα παιδιά, ανταλλάξαμε σκέψεις και απαντήσαμε σε ερωτήσεις κατανόησης, ώστε να βεβαιωθούμε ότι όλοι κατανοήσαμε το μήνυμα της ιστορίας.

Τα τέσσερα επίπεδα της φωνής μας

Στη συνέχεια γνωρίσαμε τα τέσσερα επίπεδα έντασης της φωνής και τα συνδέσαμε με διαφορετικά χρώματα:

Μπλε – Ψίθυρος
Μιλάμε πολύ σιγά, σχεδόν ψιθυριστά.

Πράσινο – Κανονική φωνή
Χρησιμοποιούμε τη φυσιολογική ένταση της φωνής μας.

Κίτρινο – Δυνατή φωνή
Μιλάμε πιο δυνατά, όταν η περίσταση το απαιτεί.

Κόκκινο – Πολύ δυνατή φωνή
Χρησιμοποιούμε πολύ δυνατή φωνή μόνο όταν υπάρχει ανάγκη να μας ακούσουν άμεσα.

Μαζί με τα παιδιά αναζητήσαμε σε ποιες καθημερινές συνθήκες χρησιμοποιούμε κάθε επίπεδο φωνής. Έτσι, καταλήξαμε σε παραδείγματα όπως:

Στη βιβλιοθήκη → ψίθυρος
Στην παρεούλα → κανονική φωνή
Όταν τραγουδάμε → δυνατή φωνή
Όταν ζητάμε βοήθεια → πολύ δυνατή φωνή

Οι ιδέες των παιδιών καταγράφηκαν, ώστε να δημιουργήσουμε έναν κοινό «οδηγό» για τη σωστή χρήση της φωνής μας στην τάξη.

Πόσο δυνατά φωνάζουν τα ζώα;

Η δραστηριότητά μας συνεχίστηκε με έναν πιο παιχνιδιάρικο τρόπο! Πήραμε τα ζωάκια μας και προσπαθήσαμε να τα κατατάξουμε ανάλογα με την ένταση της φωνής τους. Ποιο ζώο κάνει σιγανό ήχο; Ποιο ακούγεται πιο δυνατά; Ποιο μπορεί να μας τρομάξει με τη δυνατή φωνή του;

Στη συνέχεια, κάθε παιδί διάλεξε ένα ζωάκι και κλήθηκε να αναπαραστήσει τον ήχο του, προσπαθώντας παράλληλα να αποδώσει και την αντίστοιχη ένταση της φωνής του. Το παιχνίδι αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να πειραματιστούμε με την ένταση, να διασκεδάσουμε και ταυτόχρονα να κατανοήσουμε καλύτερα τις διαφορές ανάμεσα στα επίπεδα της φωνής.

Ώρα για εμπέδωση!

Για να ολοκληρώσουμε τη δραστηριότητά μας, τα παιδιά ασχολήθηκαν με ένα φύλλο εργασίας εμπέδωσης.

Παρατηρώντας διαφορετικές καθημερινές καταστάσεις, έπρεπε να σκεφτούν ποια ένταση φωνής είναι κατάλληλη σε κάθε περίπτωση και να εντοπίσουν και να χρωματίσουν το σωστό χρώμα.

Μέσα από την ιστορία, τη συζήτηση, το παιχνίδι, την κίνηση και τη δημιουργική έκφραση, τα παιδιά κατάλαβαν ότι η φωνή μας είναι ένα σημαντικό εργαλείο επικοινωνίας και ότι μαθαίνουμε να τη χρησιμοποιούμε ανάλογα με τον χώρο, την περίσταση και τις ανάγκες μας.

Με αφορμή την 13η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού, αφιερώσαμε χρόνο για να γνωρίσουμε καλύτερα τον κόσμο του αθλητισμού και να ανακαλύψουμε όλα όσα μπορεί να μας προσφέρει. Στην παρεούλα μας συζητήσαμε και αναρωτηθήκαμε:

–  Τι είναι άραγε το άθλημα;
–  Γιατί αθλούμαστε;
–  Ποια αθλήματα γνωρίζουμε;
–  Ποιο είναι το αγαπημένο μας άθλημα και γιατί;

Τα παιδιά μοιράστηκαν τις εμπειρίες και τις προτιμήσεις τους και μέσα από πλούσιο εποπτικό υλικό γνωρίσαμε πολλά και διαφορετικά αθλήματα. Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, κολύμβηση, στίβος, ενόργανη γυμναστική και πολλά ακόμη αθλήματα πέρασαν από την οθόνη και την κουβέντα μας.

Ανάμεσα σε όλα αυτά, σταθήκαμε λίγο περισσότερο σε ένα άθλημα που ίσως δεν γνωρίζαμε όλοι το ίδιο καλά: το χάντμπολ!

Γνωρίζουμε το χάντμπολ μέσα από τις πρωταθλήτριες!

Η επιλογή του χάντμπολ δεν ήταν τυχαία. Είχαμε τη μεγάλη χαρά και τιμή να συναντήσουμε διαδικτυακά δύο πρωταθλήτριες και αδερφές από την Αλεξανδρούπολη, τη Μάγδα Κεπεσίδου και τη Νικολίνα Κεπεσίδου.

Πριν από τη συνάντησή μας, προετοιμαστήκαμε κατάλληλα! Σκεφτήκαμε όλα όσα θα θέλαμε να μάθουμε και δημιουργήσαμε μαζί μια λίστα με τις ερωτήσεις μας. Θέλαμε να γνωρίσουμε όχι μόνο το ίδιο το άθλημα, αλλά και την καθημερινότητα ενός αθλητή. Έτσι, ετοιμάσαμε ερωτήσεις για:

–  την καθημερινότητά τους και τη ζωή τους ως αθλήτριες,
–  τις προπονήσεις και την προετοιμασία τους,
–  τη διατροφή και τη σημασία της για έναν αθλητή,
–  την υγεία και τη φροντίδα του σώματος,
–  τους αγώνες και τις εμπειρίες τους,
–  τις δυσκολίες και την προσπάθεια που χρειάζεται για να φτάσει κάποιος στον πρωταθλητισμό.

Μια ξεχωριστή διαδικτυακή συνάντηση!

Συνδεθήκαμε διαδικτυακά με τις δύο αθλήτριες, αλλά αυτή τη φορά δεν ήμασταν μόνοι μας! Στη συνάντηση συμμετείχε και ένα από τα συνεργαζόμενα Νηπιαγωγεία,το 8ο Νηπιαγωγείο Αλεξανδρούπολης και έτσι δημιουργήθηκε μια όμορφη ευκαιρία επικοινωνίας και συνεργασίας.

Τα δύο Νηπιαγωγεία έθεταν εναλλάξ τις ερωτήσεις που είχαν προετοιμάσει και η συζήτηση με τις αθλήτριες έγινε μια πραγματική διαδικτυακή συνάντηση γεμάτη ενδιαφέρον. Τα παιδιά άκουσαν με προσοχή τις απαντήσεις τους και είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά, έστω και μέσα από την οθόνη, δύο αθλήτριες που έχουν αφιερώσει χρόνο, κόπο και προσπάθεια στο αγαπημένο τους άθλημα.

Από τους πρωταθλητές… στους δικούς μας μικρούς αθλητές!

Με αφορμή τις σημαντικές διακρίσεις και τα μετάλλια που έχουν κερδίσει οι δύο αθλήτριες, η συζήτησή μας συνεχίστηκε γύρω από τις βραβεύσεις των αθλητών.

Παρατηρήσαμε εικόνες από απονομές, γνωρίσαμε τα μετάλλια και συζητήσαμε για τη σημασία τους. Τα παιδιά εξέφρασαν τις σκέψεις τους και αναρωτήθηκαν: Τι σημαίνει ένα μετάλλιο; Γιατί βραβεύονται οι αθλητές; Είναι σημαντικό μόνο το μετάλλιο ή και η προσπάθεια που καταβάλλει κάποιος για να συμμετέχει και να βελτιώνεται;

Καταλήξαμε πως κάθε προσπάθεια αξίζει να αναγνωρίζεται και πως το πιο σημαντικό μετάλλιο είναι η χαρά της συμμετοχής, της προσπάθειας και της συνεργασίας!

Ώρα για δράση!

Αφού γνωρίσαμε τον κόσμο του αθλητισμού μέσα από εικόνες, συζητήσεις και τη διαδικτυακή μας συνάντηση, ήρθε η στιγμή να περάσουμε από τη θεωρία… στην πράξη! Βγήκαμε στη διαμορφωμένη αυλή του Νηπιαγωγείου, η οποία μεταμορφώθηκε σε έναν μεγάλο χώρο παιχνιδιού και άθλησης! Οι μικροί μας αθλητές έτρεξαν, κινήθηκαν, έπαιξαν, δοκίμασαν τις δυνάμεις τους και συνεργάστηκαν, απολαμβάνοντας τη χαρά της κίνησης και του παιχνιδιού.

Και… η ώρα των απονομών έφτασε!

Και αφού ολοκληρώσαμε τις αθλητικές μας δοκιμασίες, δεν θα μπορούσε να λείψει από τη δική μας Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού μια πραγματική τελετή απονομής!

Οι μικροί μας αθλητές φόρεσαν τα μετάλλιά που δημιούργησαν με τα χεράκια τους και πήραν με μεγάλη χαρά και περηφάνια τους επαίνους συμμετοχής στην 13η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού.

Χαμόγελα, χειροκροτήματα και ενθουσιασμός γέμισαν την αυλή μας! Γιατί σήμερα όλοι ήταν νικητές!Δεν έχει σημασία ποιος θα φτάσει πρώτος στο τέρμα, σημασία έχει να ξεκινάμε, να προσπαθούμε, να συμμετέχουμε και να χαιρόμαστε τη διαδρομή!

Τι κρατάμε από αυτή τη μέρα;

Η ημέρα του σχολικού αθλητισμού έγινε αφορμή να καταλάβουμε πως ο αθλητισμός δεν είναι μόνο μετάλλια, κύπελλα και διακρίσεις.

Είναι πάνω απ’ όλα προσπάθεια, επιμονή, συνεργασία, πειθαρχία, σεβασμός και χαρά. Είναι η φροντίδα του σώματος και της υγείας μας, αλλά και η ευκαιρία να μάθουμε να προσπαθούμε, να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες και να χαιρόμαστε τη συμμετοχή.

Και φυσικά, μάθαμε πως δεν χρειάζεται να γίνουμε όλοι πρωταθλητές. Αρκεί να αγαπήσουμε την κίνηση, να βάλουμε την άσκηση στη ζωή μας και να ανακαλύψουμε τη χαρά του να αθλούμαστε μαζί με τους άλλους!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Μάγδα και τη Νικολίνα Κεπεσίδου για τον χρόνο που μας αφιέρωσαν, για όσα μοιράστηκαν μαζί μας και για την όμορφη ευκαιρία που μας έδωσαν να γνωρίσουμε καλύτερα το χάντμπολ και τη ζωή ενός αθλητή.