3ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΛΥΜΝΟΥ

Σήμερα, εκμεταλλευόμενοι την ηλιόλουστη ημέρα, οι μαθητές της Β’ τάξης επισκεφθήκαμε τη δανειστική βιβλιοθήκη του σχολείου μας και επιλέξαμε με ενθουσιασμό τα βιβλία που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον. Στη συνέχεια, καθίσαμε όλοι μαζί στην αυλή, κάτω από τον ζεστό ήλιο, δημιουργώντας ένα ευχάριστο και χαλαρό περιβάλλον φιλαναγνωσίας.

Αφού περιεργαστήκαμε τα βιβλία μας, διαβάσαμε την όμορφη και τρυφερή ιστορία «Το σκοτάδι φοβάται τον Νικόλα». Το βιβλίο αποτέλεσε αφορμή για μια ουσιαστική συζήτηση σχετικά με τους φόβους που μπορεί να νιώθει κάθε παιδί. Μέσα από βιωματικό διάλογο και ανταλλαγή σκέψεων, οι μαθητές εξέφρασαν ελεύθερα τα συναισθήματά τους, καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση και τον αλληλοσεβασμό.

Η δραστηριότητα αυτή βοήθησε τα παιδιά να κατανοήσουν ότι οι φόβοι είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, αλλά με θάρρος, υποστήριξη και θετική σκέψη μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε. Παράλληλα, ενισχύθηκε η φιλαναγνωσία, η συναισθηματική έκφραση και η ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων.

Ήταν μια όμορφη στιγμή μάθησης, συνεργασίας και συναισθηματικής ανάπτυξης για όλους μας, που μας θύμισε πως το βιβλίο μπορεί να γίνει γέφυρα για σκέψη, συζήτηση και προσωπική ενδυνάμωση.

Στο μάθημα της Φυσικής οι μαθητές της ΣΤ΄ τάξης γνώρισαν τη βασική μονάδα ζωής, το κύτταρο. Για να κατανοήσουν καλύτερα τη δομή και τα μέρη του, μετατρέψαμε το μάθημα σε μια δημιουργική δραστηριότητα!

Οι μαθητές, χρησιμοποιώντας πλαστελίνη και τη φαντασία τους, κατασκεύασαν ζωικά και φυτικά κύτταρα. Με τον τρόπο αυτό είχαν την ευκαιρία να αναγνωρίσουν και να τοποθετήσουν τα βασικά μέρη του κυττάρου. 

Η δραστηριότητα αυτή βοήθησε τα παιδιά να προσεγγίσουν τη γνώση με βιωματικό και δημιουργικό τρόπο, συνδυάζοντας τη μάθηση με τη συνεργασία και τη χαρά της κατασκευής.

Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και οι μικροί «επιστήμονες» μας παρουσίασαν με περηφάνια τα δικά τους κύτταρα!

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού στις 6 Μαρτίου, στην Β’ τάξη αφιερώσαμε χρόνο για να αναγνωρίσουμε πράξεις και λόγια που πληγώνουν.

Αφετηρία μας στάθηκε η ιστορία «Ο Ντίνος ο Ελεφαντίνος», μέσα από την οποία τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να αναγνωρίσουν και να επεξεργαστούν συναισθήματα όπως η λύπη, η στεναχώρια, η απογοήτευση και η μοναξιά που ένιωθε ο ήρωας εξαιτίας της απόρριψης και της κοροϊδίας. Μέσα από τη συζήτηση καλλιεργήσαμε τη συναισθηματική νοημοσύνη, ενισχύσαμε την ενσυναίσθηση και δώσαμε χώρο στην ελεύθερη έκφραση σκέψεων και προβληματισμών.

Στη συνέχεια, προχωρήσαμε σε δραματοποίηση περιστατικών σχολικού εκφοβισμού. Τα παιδιά μπήκαν σε ρόλους: του παιδιού που πληγώνεται, εκείνου που ασκεί λεκτική ή κοινωνική βία, αλλά και του παρατηρητή. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στον ρόλο του «σιωπηλού θεατή» και στη σημασία της ενεργητικής στάσης υπεράσπισης. Μέσα από το παιχνίδι ρόλων τα παιδιά κατανόησαν ότι η ουδετερότητα συχνά ενισχύει το πρόβλημα, ενώ η παρέμβαση με σεβασμό και θάρρος μπορεί να προστατεύσει και να ενδυναμώσει.

Η δράση μας ολοκληρώθηκε με έναν κύκλο εμπιστοσύνης. Καθισμένοι όλοι μαζί, ανταλλάξαμε «καρδιές» γεμάτες όμορφα λόγια, θετικά σχόλια και εκφράσεις αποδοχής. Η δραστηριότητα αυτή ενίσχυσε την αυτοεκτίμηση των παιδιών, προώθησε τη θετική ανατροφοδότηση και καλλιέργησε κλίμα ασφάλειας και αλληλοσεβασμού μέσα στην τάξη.

Γιατί ένα σχολείο χωρίς φόβο είναι ένα σχολείο γεμάτο χαμόγελα.

Με αφορμή τη συμπλήρωση τριών χρόνων από το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, οι μαθητές και οι μαθήτριες της ΣΤ’ τάξης αφιερώσαμε δύο διδακτικές ημέρες στη συζήτηση και τον προβληματισμό γύρω από την έννοια της ασφάλειας, της ευθύνης του κράτους και του ρόλου του ενεργού πολίτη σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Ξεκινήσαμε προσπαθώντας να απαντήσουμε σε ένα δύσκολο αλλά ουσιαστικό ερώτημα: γιατί, τρία χρόνια μετά, οι άνθρωποι συνεχίζουν να βγαίνουν στους δρόμους; Τα παιδιά κατανόησαν ότι η μνήμη δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά και το μέλλον — την ανάγκη για δικαιοσύνη, διαφάνεια και ασφαλείς συνθήκες ζωής για όλους.

Στη συνέχεια περάσαμε στη δημιουργία. Οι μαθητές κατασκεύασαν μια μακέτα με δύο τρένα που κινούνται στην ίδια γραμμή, αποτυπώνοντας οπτικά το γεγονός που συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα. Γύρω από τη σκηνή τοποθετήθηκαν 57 καρδιές, καθεμία με το όνομα και την ηλικία ενός θύματος. Τα παιδιά δεν αντιμετώπισαν τη δραστηριότητα ως απλή κατασκευή, αλλά ως πράξη μνήμης.

Παράλληλα δημιούργησαν πανό με τα δικά τους μηνύματα, δείχνοντας πως η μνήμη συνδέεται με τη δικαιοσύνη και την ευθύνη όλων μας. Μέσα από τη συζήτηση και τη συνεργασία κατανόησαν ότι η ασφάλεια δεν είναι κάτι δεδομένο, αλλά δικαίωμα που η κοινωνία οφείλει να διασφαλίζει.

Η μνήμη δεν χτίζεται μόνο με λόγια. Χτίζεται με πράξεις.

Κατά τη διάρκεια της δράσης μας, οι μαθητές κατέγραψαν τη διαδικασία δημιουργίας της μακέτας: από την κατασκευή των τρένων μέχρι την τοποθέτηση, μία προς μία, των 57 καρδιών με τα ονόματα και τις ηλικίες των θυμάτων. Στο τέλος στάθηκαν όλοι μαζί, κρατώντας τα μηνύματά τους, για να πουν μια φράση απλή αλλά ουσιαστική:

«23 Φεβρουαρίου 2023. Δεν ξεχνάμε.»

Η δράση μας δεν είχε σκοπό να καλλιεργήσει φόβο, αλλά συνείδηση. Στο σχολείο δεν μαθαίνουμε μόνο γλώσσα και μαθηματικά· μαθαίνουμε να είμαστε άνθρωποι, να θυμόμαστε, να ρωτάμε και να διεκδικούμε έναν κόσμο πιο ασφαλή και δίκαιο.

Γιατί η εκπαίδευση είναι, πάνω απ’ όλα, παιδεία.

Με αφορμή τη μαύρη επέτειο της τραγωδίας των Τεμπών, το Στ2 του σχολείου μας έδωσε φωνή στο μάθημα για διεκδίκηση και δράση.

Μέσα από συγκλονιστικές ζωγραφιές, όπως το «Μαμά, κοιμήσου γιατί θα αργήσω…», οι μαθητές αποτύπωσαν το μέγεθος της απώλειας και το αίτημα για Δικαιοσύνη. Η αλήθεια δεν κρύβεται: η τραγωδία αυτή ήταν το αποτέλεσμα μιας αλυσίδας λαθών που δεν πρέπει να επαναληφθούν.

Γινόμαστε εμείς οι «Κρίκοι»

Συνδέοντας το γεγονός με τη ζωή μας στην Κάλυμνο, πραγματοποιήσαμε τη δράση «Η Αλυσίδα της Ευθύνης».

Οι μαθητές συζήτησαν για την ασφάλεια στους δρόμους, στο σχολείο και στις γειτονιές μας, καταλήγοντας σε ένα κοινό συμπέρασμα:

• Διεκδικούμε ένα κράτος που μας προστατεύει.

• Αναλαμβάνουμε ευθύνη για να είμαστε εμείς οι γεροί κρίκοι του μέλλοντος.

Οι λέξεις ΑΛΗΘΕΙΑ, ΣΕΒΑΣΜΟΣ και ΕΥΘΥΝΗ που γέμισαν τα φυλλάδιά μας, είναι η δική μας υπόσχεση.

Δεν ξεχνάμε τις 57 ψυχές. Χτίζουμε ένα ασφαλές μέλλον.

Η επέτειος της τραγωδίας στα Τέμπη αποτελεί μια ημέρα βαθιάς συγκίνησης και περισυλλογής. Είναι μια στιγμή μνήμης και σεβασμού προς τα θύματα, αλλά και μια ευκαιρία να καλλιεργήσουμε στα παιδιά αξίες όπως η ενσυναίσθηση, η αλληλεγγύη και η σημασία της ανθρώπινης ζωής.

Στο πλαίσιο αυτό, με τους μαθητές της Γ΄ Δημοτικού υλοποιήσαμε τη δράση «Ο ουρανός της Μνήμης». Διαβάσαμε το παραμύθι “Το τρένο που κουβαλούσε αστέρια” και  τα παιδιά συζήτησαν με απλά και κατανοητά λόγια για το τι σημαίνει να θυμόμαστε, να τιμούμε και να στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι σε ένα τόσο σημαντικό γεγονός. Στη συνέχεια, δημιούργησαν έναν συμβολικό «ουρανό», γεμάτο αστέρια και μηνύματα αγάπης, ελπίδας και ειρήνης. Κάθε αστέρι αντιπροσώπευε μια σκέψη, μια ευχή ή ένα συναίσθημα που ήθελαν να εκφράσουν.

Στα πλαίσια του μαθήματος της Φυσικής, οι μαθητές της ΣΤ’ τάξης μελετήσαμε τον τρόπο με τον οποίο διαδίδεται η θερμότητα στα υγρά.

Προετοιμασία:
Αρχικά ζεστάναμε νερό στο οποίο είχαμε προσθέσει πράσινο χρώμα ζαχαροπλαστικής. Στη συνέχεια το τοποθετήσαμε σε ένα φιαλίδιο με τρύπα στο καπάκι. Σε ένα δεύτερο, ολόιδιο φιαλίδιο με τρύπα στο καπάκι, τοποθετήσαμε καθαρό κρύο νερό.

Το Πείραμα:

Τοποθετήσαμε το ένα φιαλίδιο πάνω στο άλλο:

• Στο κάτω φιαλίδιο τοποθετήσαμε αυτό με το ζεστό “πράσινο” νερό.
• Στο πάνω φιαλίδιο τοποθετήσαμε αυτό με το καθαρό κρύο νερό.

Παρατήρηση:
Μόλις τα δύο φιαλίδια ενώθηκαν, παρατηρήσαμε ανοδικά ρεύματα. Το χρωματισμένο (πράσινο) ζεστό νερό κινήθηκε προς τα πάνω, εκτοπίζοντας το κρύο νερό που κατέβαινε προς τα κάτω. Αυτή η κίνηση συνεχίστηκε μέχρι τα υγρά και στα δύο μπουκάλια να αποκτήσουν την ίδια θερμοκρασία, φτάνοντας σε μια κατάσταση ισορροπίας όπου τα ρεύματα σταμάτησαν.

Επιστημονική Εξήγηση:
Το πείραμα αυτό μας δείχνει πώς δημιουργούνται τα ρεύματα μεταφοράς. Παρατηρούμε ότι το ζεστό νερό δεν μένει σταθερό, αλλά κινείται ορμητικά προς τα πάνω, ενώ το κρύο νερό κατευθύνεται προς τα κάτω για να πάρει τη θέση του.
Αυτή η κίνηση ονομάζεται μεταφορά θερμότητας με ρεύματα. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο μεταφέρεται η θερμότητα όχι μόνο στα υγρά, αλλά και στα αέρια. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το αερόστατο: ο αέρας στο εσωτερικό του μπαλονιού ζεσταίνεται με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ανοδικά ρεύματα και έτσι το αερόστατο ανεβαίνει ψηλά στον ουρανό!

Τέλος, δημιουργήσαμε ένα αυτοσχέδιο χάρτινο αερόστατο.