Ο  κύκλος της “αναγέννησης της φύσης”, όπου τα φυτά γεννιούνται την άνοιξη, βγάζουν καρπούς το καλοκαίρι και έπειτα πεθαίνουν βρίσκει τον απόλυτο συσχετισμό με το μύθο της Περσεφόνης που βγαίνει στη γη κάθε άνοιξη και κρύβεται στα έγκατα της το φθινόπωρο. Ορμώμενοι από αυτό το μύθο αναφερθήκαμε στη σπορά και στην αξία της για την παροχή τροφής στους ανθρώπους αλλά και στα ζώα.

Αγριολούλουδα, βότανα με ιδιαίτερες μυρωδιές βρήκαν τη θέση τους στο νηπιαγωγείο μας. Παρακολουθήσαμε ακόμα και τη γέννηση ενός βασιλικού, καθώς οι ρίζες του εμφανίστηκαν μπροστά μας μετά από κάποιες μέρες που ένα βλασταράκι ήταν μέσα στην τάξη μας.

Έπειτα παρακολουθήσαμε στον υπολογιστή βιντεάκια για τη γέννηση των φυτών

και διαβάσαμε το βιβλίο το σποράκι ταξιδεύει, το οποίο το παρακολουθήσαμε και στον υπολογιστή από το νηπιαγωγείο Βλαχάτων για να αντιληφθούμε ότι όσα μαθαίνουμε εμείς αποτελούν γνώση και για άλλα παιδιά που ζουν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας..

Τα παιδιά απεικόνισαν με τους μαρκαδόρους τους το ταξίδι δύο σπόρων και πόσο ο ήλιος και η βροχή τα βοηθάει σε αυτή τη διαδρομή…

Ωστόσο, αρκετοί άνθρωποι δεν έχουν οικολογική συνείδηση. Καταστρέφουν όσα η φύση μας προσφέρει τόσο απλόχερα. Οπότε;;;;;;; Για ποιο λόγο η Περσεφόνη να έρθει στο μπαλκόνι της γης; Προτιμότερο είναι να αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της… (Μαρία Φαραντούρη:Ο εφιάλτης της Περσεφόνης” Μάνος Χατζιδάκις – Νίκος Γκάτσος)

Ο συγγραφέας Θοδωρής Παπαϊωάννου  στο βιβλίο του “Το μήνυμα του πελαργού”: Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Έδεσσας, 2009, αναφέρει….

“έλα εσύ ουράνιο τόξο,

με τα εφτά τα χρώματά σου,

βάψε πάλι τα λουλούδια,

παρ’ τα μες την αγκαλιά σου…

Και εσύ ήλιε δώσε φως,

άλλη μια φορά στον κόσμο,

δες που σκύβει ο ουρανός, να μυρίσει λίγο δυόσμο…..”