Αστέρια, πλανήτες, γιγάντιοι και νάνοι, δορυφόροι, κομήτες, μετεωρίτες….Πόσα μυστικά, πόσες γνώσεις κρύβει το διάστημα…. και πόσα ταξίδια μπορεί να κάνει κάποιο, που θέλει να ακουμπήσει τη μαγεία και την ομορφιά τους…
Ελάτε να περπατήσουμε μαζί σε αυτά τα περίεργα μονοπάτια που μας δημιουργούν δέος στο άκουσμα και την εικόνα τους!
Το ταξίδι μας ξεκινάει…..3, 2, 1…..εκτόξευση!!!!! Πατήστε ΕΔΩ
Βρισκόμαστε στην καρδιά του χειμώνα και παρατηρούμε τα χαρακτηριστικά του!!
Οι ηλιόλουστες μέρες της προηγούμενης εβδομάδας μας μπέρδεψαν λίγο αλλά αποτέλεσαν μια θαυμάσια ευκαιρία για να μάθουμε την μύθο της Αλκυόνης!!!
Τα φυλλοβόλα δέντρα της αυλής μας έριξαν τα φύλλα τους!! Ευκαιρία να εκφραστούμε καλλιτεχνικά!!!
Και σιγά σιγά το κρύο δυνάμωσε και σε πολλά μέρη της Ελλάδας έριξε πολύ χιόνι!! Θα θέλαμε πολύ να έριχνε χιόνι και την πόλη μας. Ο χιονοπόλεμος και η κατασκευή χιονάνθρωπων είναι από τα αγαπημένα μας παιχνίδια στην αυλή… Δεν πειράζει όμως … φαντασία έχουμε και οι χιονάνθρωποι μπορούν να γίνουν με πολλούς τρόπους…
Τα περισσότερα ζώα στο δάσος δεν θα έβρισκαν τροφή για το λόγο αυτό η Φύση τους χάρισε μοναδικά χαρακτηριστικά … στο καθένα ξεχωριστά!!
Μαθαίνουμε για τη χειμερία νάρκη και για να εξασκήσουμε την μνήμη μας μπορούμε να παίξουμε όσες φορές θέλουμε το παιχνίδι μνήμης ,,,
Αν μας αρέσει το τραγούδι, μπορούμε να τραγουδήσουμε ξανά το σπουργιτάκι…
https://www.youtube.com/watch?v=10MV9WLKSOA
Μα … και τα παραμύθια μας αρέσουν, κι ένα από τα αγαπημένα μας είναι “Το κόκκινο γιλέκο του Ρόμπιν”
Κι επειδή έχει πολύ κρύο, κι πολύ ώρα μέσα στο σπίτι … επιτρέπεται λίγη παραπάνω ώρα στον υπολογιστή ή στο κινητό με μερικά παιγνίδια από το παραμύθι!!
… κι ένα ακόμη παιχνίδι για να θυμηθούμε τα σχήματα!!
Όμως μπορούμε να παίξουμε και χωρίς υπολογιστή … όλη την οικογένεια μαζί!!
Φτιάχνουμε χιονάνθρωπους με τρόπους πολλούς:
Καλή χιονοδιασκέδαση!!
Πίνακας του Claude Monet
Χιονοπόλεμος
Χιόνισε και κάναμε μια άσπρη στοίβα τόση.
Τέτοιο χιόνι πούπουλο, Θεέ μου, να μη λιώσει.
Ε, με το χιονάνθρωπο τραβηχτείτε πέρα
άναψεν ο πόλεμος πάρτε πρώτη σφαίρα.
Αν βαστάν τα κότσια σας, πιάστε μετερίζι.
Όπου πέσει η μπάλα μας, μύτες κοκκινίζει.
Πως; Γελάτε; Πάρτε τη πάνω στο στομάχι.
Φραπ, και σκιάζει η δεύτερη στου αρχηγού τη ράχη.
Φράπ, κι απ’ τα κεφάλια τους πέφτουν κάτω οι κούκοι.
Φραπ! Και του χιονάνθρωπου σπάζει το τσιμπούκι .
Στέλιος Σπεράντσας
Ο Χειμώνας ήρθε για να μας θυμίσει πως όλα στη ζωή είναι απαραίτητα! Αυτή η μικρή παύση μας βοηθά να πάρουμε δυνάμεις και να ξεκινήσουμε με φόρα, όταν θα έρθει και πάλι η στιγμή….Κάθε εποχή είναι όμορφη και ξεχωριστή γι’ αυτά που μας προσφέρει…Ελάτε λοιπόν να την γνωρίσουμε παρέα πατώντας ΕΔΩ
Χριστούγεννα θα πει αγάπη…κι ΑΓΑΠΗ θα πει μοιράζομαι! Και το μοίρασμα της αγάπης φέρνει χαμόγελα, φέρνει χαρά, φέρνει ευτυχία. Η αγάπη είναι εκείνη που ξεπροβάλλει σαν μια ηλιαχτίδα φωτεινή κι όλα μοιάζουν αλλιώς. Κι όλα γίνονται χρώμα. Και γινόμαστε πιο δυνατοί, πιο σίγουροι για το αύριο…..
Μια όμορφη ιστορία του Μάνου Χατζηδάκι μας θυμίζει όλα όσα εμείς οι άνθρωποι θα πρέπει να θυμόμαστε….γιατί μόνο τότε η ζωή μας αποκτάει νόημα!
“Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει:
«Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Το ταξίδι στη μαγεία των Χριστουγέννων συνεχίζεται εδώ Παραμύθια, παιχνίδια, κάλαντα, τραγούδια, πίνακες ζωγραφικής , θα σας κάνουν παρέα τις ημέρες των διακοπών.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους με αγάπη και υγεία!
Ο κύκλος της “αναγέννησης της φύσης”, όπου τα φυτά γεννιούνται την άνοιξη, βγάζουν καρπούς το καλοκαίρι και έπειτα πεθαίνουν βρίσκει τον απόλυτο συσχετισμό με το μύθο της Περσεφόνης που βγαίνει στη γη κάθε άνοιξη και κρύβεται στα έγκατα της το φθινόπωρο. Ορμώμενοι από αυτό το μύθο αναφερθήκαμε στη σπορά και στην αξία της για την παροχή τροφής στους ανθρώπους αλλά και στα ζώα.
Αγριολούλουδα, βότανα με ιδιαίτερες μυρωδιές βρήκαν τη θέση τους στο νηπιαγωγείο μας. Παρακολουθήσαμε ακόμα και τη γέννηση ενός βασιλικού, καθώς οι ρίζες του εμφανίστηκαν μπροστά μας μετά από κάποιες μέρες που ένα βλασταράκι ήταν μέσα στην τάξη μας.
Έπειτα παρακολουθήσαμε στον υπολογιστή βιντεάκια για τη γέννηση των φυτών
και διαβάσαμε το βιβλίο το σποράκι ταξιδεύει, το οποίο το παρακολουθήσαμε και στον υπολογιστή από το νηπιαγωγείο Βλαχάτων για να αντιληφθούμε ότι όσα μαθαίνουμε εμείς αποτελούν γνώση και για άλλα παιδιά που ζουν σε άλλες περιοχές της Ελλάδας..
Τα παιδιά απεικόνισαν με τους μαρκαδόρους τους το ταξίδι δύο σπόρων και πόσο ο ήλιος και η βροχή τα βοηθάει σε αυτή τη διαδρομή…
Ωστόσο, αρκετοί άνθρωποι δεν έχουν οικολογική συνείδηση. Καταστρέφουν όσα η φύση μας προσφέρει τόσο απλόχερα. Οπότε;;;;;;; Για ποιο λόγο η Περσεφόνη να έρθει στο μπαλκόνι της γης; Προτιμότερο είναι να αποκοιμηθεί στην αγκαλιά της… (Μαρία Φαραντούρη:Ο εφιάλτης της Περσεφόνης” Μάνος Χατζιδάκις – Νίκος Γκάτσος)
Ο συγγραφέας Θοδωρής Παπαϊωάννου στο βιβλίο του “Το μήνυμα του πελαργού”: Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Έδεσσας, 2009, αναφέρει….
“έλα εσύ ουράνιο τόξο,
με τα εφτά τα χρώματά σου,
βάψε πάλι τα λουλούδια,
παρ’ τα μες την αγκαλιά σου…
Και εσύ ήλιε δώσε φως,
άλλη μια φορά στον κόσμο,
δες που σκύβει ο ουρανός, να μυρίσει λίγο δυόσμο…..”
Καλό θα ήταν ο καθένας μας ξεχωριστά αλλά και ως μέρος ενός συνόλου να έστελνε ένα σύμβολο- περιστέρι να ταξιδέψει ως τα πέρατα της γης, προκειμένου να διαδώσει το μήνυμα της αγάπης και της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς, έχοντας ως βασική προϋπόθεση την αίσθηση της ελευθερίας…. Η σημαία μας κυματίζει και τονίζει αυτή την αξία…ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ. Για την ελευθερία πολεμήσαμε στις κορφές της Πίνδου….
Μόνο με την αγάπη και την ειρήνη οι άνθρωποι θα καταφέρουν να έρθουν πιο κοντά, θα ενωθούν, θα δώσουν τα χέρια και θα πορευτούν προς την πρόοδο και τον πολιτισμό. Μόνο όταν σωπάσουν τα κανόνια και σκουριάσουν από την αχρηστία….
Αν μπορούσαμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τη ζωγραφική των παιδιών…. Γιατί τα παιδιά στέκονται πάνω από τις διαφορές και τα μίση που χωρίζουν τους μεγάλους. Παίρνουν τις χρωματιστές μπογιές τους και εκφράζουν με τους μαρκαδόρους και τα πινέλα τους και με όλη την ευαισθησία που τα διακρίνει την άδολη ψυχή τους…
Και αν ο πόλεμος και η ειρήνη είχαν πρόσωπο πως θα ήταν; Πάλι μέσα από τα μάτια των παιδιών… Επίσης, πόσο καίρια και ταυτόχρονα απλά μπορούν να αποτυπώσουν τη βιαιότητα του πολέμου, όπως ο Πικάσο στο έργο του Γκουέρνικα…
Ενώνουμε με τους μικρούς μας μαθητές τη θέλησή μας για ένα καλύτερο κόσμο. Αγαπάμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζώα. Είμαστε όλοι μαζί ο ουρανός και η γη. Αξίζει να υπάρξουμε για να συναντηθούμε
Αξίζει να προσπαθήσουμε για έναν καλύτερο κόσμο, όπου θα απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο, θα τραγουδάμε και το φως θα κελαηδάει στις φλέβες του χόρτου (Εαρινή συμφωνία, Μαρκόπουλος, Ρίτσος)
