Όλοι ίσοι, όλοι διαφορετικοί!
Η μέρα μας ξεκίνησε με συζήτηση στην ολομέλεια της τάξης, ενώ το σχολείο μας επισκέφτηκε ένας δάσκαλος πολύ ξεχωριστός και διαφορετικός! Ο κύριος Λεμόνης! Μαζί του μας έφερε ένα γράμμα και ένα βιβλίο που ήθελε να διαβάσουμε και να διαδώσουμε το μήνυμα με όποιο τρόπο εμείς μπορούμε και επιθυμούμε! Το βιβλίο δεν ήταν άλλο από το “Μήλα γύρω γύρω στη μέση πορτοκάλι” του Γ. Σακελλαρίδη! Για να κρατηθεί το ενδιαφέρον των παιδιών ζωντανέψαμε τους ήρωες της ιστορίας παράλληλα με την ανάγνωση με πραγματικά φρούτα!

Στη συνέχεια ακούσαμε και τη μουσική εκδοχή της!
http://youtube.com/watch?reload=9&feature=share&v=sANf_UzOe5c
Η χαρά μας ήταν τέτοια που εκτός από τη δραματοποίηση, μπαίνοντας στους αντίστοιχους ρόλους θελήσαμε να φτιάξουμε και τις δικές μας κούκλες μαρότες για να παίξουμε την ιστορία κουκλοθέατρο!

Μετά από μια μέρα όλο συζήτηση, εστιάσαμε στα συναισθήματα του πορτοκαλιού! Συμπλήρωσε το αντίστοιχο φύλλο εργασίας καταγράφοντας τα…

Ενώ δεν παραλείψαμε να συζητήσουμε ποιος θα μπορούσε να είναι στη θέση του “Μήλου”, μα και του “πορτοκαλιού”.. η απάντηση ήταν σε όλες τις θέσεις το “Εγώ”! Και τότε ήταν που καταλάβαμε ότι ο καθένας μας θα μπορούσε να βρεθεί στη μία ή στην άλλη πλευρά! Στο τέλος όλοι συμφωνήσαμε πως το σημαντικότερο μήνυμα ήταν να βρισκόμαστε όταν το βλέπουμε να συμβαίνει μπροστά μας, στη θέση του του Μήλου που άπλωσε το χέρι φιλίας στο πορτοκάλι!
Σε δεύτερο χρόνο, έπρεπε να διαδοθεί το μήνυμα! Πριν από αυτό όμως, αναρωτηθήκαμε αν η βία είναι μόνο σωματική! Τα παιδιά δυσκολεύτηκαν να δώσουν απάντηση στο ερώτημα αυτό! Δεν υπήρχε πιο κατάλληλη στιγμή να κάνουμε το πείραμα με τα δύο μήλα!
Στο πρώτο λέγαμε όμορφα λόγια…
Στο δεύτερο άσχημα…
Όλα τα παραπάνω όπως τα παιδιά τα αντιλαμβάνονταν , χρησιμοποιώντας λέξεις που μπορεί να έχουν πει ή δεχτεί, χωρίς να μπορούν μέχρι τώρα να φανταστούν τις επιπτώσεις! Στη συνέχεια αναρωτηθήκαμε για άλλη μια φορά πως μπορεί να αισθάνονται; Πως είναι η καρδιά τους; Έτσι, κόψαμε τα δύο μήλα στη μέση! Η έκπληξη των παιδιών τεράστια!

Η αντίδραση άμεση! Να ζητήσουμε συγνώμη!
Εδώ ήρθε η και έδεσε η συζήτηση για την αξία της συγνώμης! Για να δούμε… Είναι αρκετή μερικές φορές για να αλλάξει τα βαθιά συναισθήματα;
Έτσι φέραμε μπροστά στα παιδιά ένα σωληνάριο με μαύρη οδοντόκρεμα! Το σωληνάριο ήταν το στόμα μας και η μαύρη οδοντόκρεμα, τα άσχημα λόγια και λέξεις! Κάθε φορά που λέγαμε κάτι άσχημο, πιέζαμε την οδοντόκρεμα για βγάζαμε μια ποσότητα της… Στη συνέχεια ζητήσαμε συγγνώμη για όσα είχαν ειπωθεί. Δεν άλλαξε κάτι.. Προσπαθήσαμε να βάλουμε πίσω στο σωληνάριο την οδοντόκρεμα- λόγια- λέξεις που είχαν ειπωθεί , μάταια! Το μόνο που καταφέραμε ήταν να μουτζουρωσουμε το άσπρο πιάτο – ψυχή – καρδιά του παιδιού που απευθυνόμασταν!



Καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως τελικά, πρέπει να προσέχουμε τι λέμε και πως φερόμαστε στους άλλους, γιατί τις περισσότερες φορές μια συγγνώμη δεν αρκεί να διορθώσει τη ζημιά που προκαλέσαμε!
Και τι συμβαίνει όταν βρισκόμαστε στην πλευρά του θύματος;
Να Μιλάμε! ΜΙΛΑ ΤΩΡΑ! Το μήνυμα ξεκάθαρο!
Η μέρα μας έκλεισε με το τι είναι εκφοβισμός και τι τσακωμός – αστείο – πείραγμα?

Ενώ παίξαμε και ένα παιχνίδι ερωτήσεων σε ομάδες με υποθετικά σενάρια, όπου τα παιδιά καλούνταν να ξεχωρίσουν σε ποια κατηγορία ανήκουν!
Το μήνυμα της ημέρας ήταν :
ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ, ΝΑΙ ΣΤΗ ΦΙΛΙΑ
και δώσαμε την υπόσχεση να το διαθέσουμε με κάθε ευκαιρία!
Γιατί είναι ωραίο να ξέρεις ότι κάποιος σ’ αγαπάει!

Φυσικά, μέσα σε ένα νηπιαγωγείο τα θέματα “μπλέκονται” το ένα με το άλλο και τις επόμενες μέρες θα αδράξουμε την ευκαιρία να συνεχίσουμε το θέμα δημιουργώντας μια διαφορετική Κυρά – Σαρακοστή, την Κυρά – Μαχητική. Με αυτόν τον τρόπο κάθε εβδομάδα μέχρι τις διακοπές του Πάσχα, θα ασχολούμαστε με ένα υποθετικό σενάριο “παρενόχλησης – βίας” μεταξύ των μαθητών και θα ψάξουμε παρέα τρόπους επίλυσης του προβλήματος. Μπαίνοντας στη θέση τόσο του θήτη, όσο και του θύματος και εξετάζοντας τα σενάρια κυρίως μέσα από τα συναισθήματα που γεννούν!
