(ιστορικές σελίδες του Ελληνισμού) Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος.
Οι δύο Έλληνες αδελφοί γεννήθηκαν στην Θεσσαλονίκη, ( Κύριλλος 826-869) και (Μεθόδιος 815-885). Ο πρώτος ονομαζόταν Κωνσταντίνος, αλλά πήρε το όνομα Κύριλλος όταν έγινε μοναχός στη Ρώμη, λίγο πριν το θάνατό του. Ο Μεθόδιος ονομαζόταν Μιχαήλ και έλαβε το όνομα Μεθόδιος, όταν έγινε μοναχός στον Ολυμπο, κοντά στην Προύσσα το «άγιο όρος» της Βιθυνίας, στην Μικρά Ασία. Ο πατέρας τους ο Λέων, ήταν δρουγγάριος ( στρατιωτικός αξιωματούχος) του βυζαντινού θέματος (διοικητική περιοχή) της Θεσσαλονίκης και μητέρα τους η Μαρία, γνωστή οικογένεια της πόλης, με έντονη θρησκευτικότητα. Στη βιογραφία του ο άγιος Κύριλλος ισχυρίζεται ότι με τον αδελφό του κατάγονται από «βασιλικό γένος». Τα δύο αδέλφια μιλούσαν εκτός από την μητρική τους γλώσσα και σλαβικά, εβραϊκά συριακά και αραβικά. Η γνώση αυτών των γλωσσών τους διευκόλυνε στη μετέπειτα διακονία τους.
Τα δύο αδέλφια έμειναν ορφανά από πατέρα, όταν ο Κύριλλος ήταν δεκατεσσάρων, και ο ισχυρός υπουργός Θεόκτιστος, που ήταν λογοθέτης του δρόμου (επικεφαλής των δημόσιων μεταφορών και ταχυδρομείων), ένας από τους επικεφαλής υπουργούς της αυτοκρατορίας, έγινε προστάτης τους. Δίπλα τους στάθηκε ο ικανός και πολυπράγμων αντιβασιλέας (καίσαρας) Βάρδας.
Ο Κύριλλος σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Μαγναύρας στην Πόλη γεωμετρία, αστρονομία, μουσική, ρητορική (νομικά), φιλοσοφία και φιλολογία. Μάλιστα δίδαξε αργότερα και σε φοιτητές. Ο Μεθόδιος ήταν άνθρωπος της πράξης και είχε ξεκινήσει καριέρα στον πολιτικό στίβο. Διορίστηκε διοικητής της Θεσσαλίας και χειροτονήθηκε μετέπειτα ως διάκονος. Η άριστη γνώση της θεολογίας από τον Κύριλλο καθώς και της Αραβικής και Εβραϊκής γλώσσας τον καθιστούσαν κατάλληλο για την πρώτη κρατική αποστολή του στον Αββασίδη χαλίφη Αλ Μουταβάκιλ για να συζητήσει το δόγμα της Αγίας Τριάδας με τους Άραβες θεολόγους και να βελτιώσει τις σχέσεις μεταξύ του Χαλιφάτου και της Ρωμηοβυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Η δεύτερη αποστολή (860), που του ανέθεσαν ο αυτοκράτορας της Ρωμανίας Μιχαήλ Γ΄ και ο οικουμενικός πατριάρχης Φώτιος (καθηγητής του Κύριλλου στο Πανεπιστήμιο και κατηχητής του τα προηγούμενα χρόνια), ήταν μια ιεραποστολική κίνηση στο Χαγανάτο των Χάζαρων στην Κριμαία (Ταυρική χερσόνησος) προκειμένου να αποφευχθεί η επέκταση του Ιουδαϊσμού εκεί. Η αποστολή του ήταν ανεπιτυχής, καθώς αργότερα ο χαγάνος επέβαλε τον Ιουδαϊσμό στο λαό του ως εθνική θρησκεία.
Στην τρίτη αποστολή (862) οι αδελφοί ξεκίνησαν το έργο, που θα τους χάριζε την ιστορική τους σημασία. Εκείνη τη χρονιά ο πρίγκιπας Ραστισλάβος της Μοραβίας ζήτησε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ και τον ευφυή πατριάρχη Φώτιο να στείλουν ιεραποστόλους για να μεταδώσουν το ευαγγέλιο στους Σλάβους υπηκόους του. Τα κίνητρά του για αυτό ήταν ίσως περισσότερο πολιτικά παρά εκκλησιαστικά.
Ο Ραστισλάβος είχε γίνει βασιλιάς με την υποστήριξη του φράγκου ηγεμόνα Λουδοβίκου του Γερμανικού, αλλά στη συνέχεια προσπάθησε να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του από τους Φράγκους. και σε μια επιστολή του προς τον Μιχαήλ Γ΄ αναφέρει σαφώς ότι ο λαός του “είχε ήδη απορρίψει τον παγανισμό και συμμορφώνονται με το χριστιανικό νόμο”. Μαρτυρίες αναφέρουν ότι ο Ραστισλάβος απέλασε τους Γερμανούς ιεραπόστολους της Εκκλησίας της Ρώμης και αντ ‘αυτού στράφηκε στην Κωνσταντινούπολη για εκκλησιαστικά βοήθεια και, σαφώς σε κάποιο βαθμό, πολιτική υποστήριξη. Ο αυτοκράτορας έσπευσε αμέσως να στείλει τον Κύριλλο, συνοδευόμενο από τον αδελφό του Μεθόδιο. Το αίτημα του έδινε μια βολική ευκαιρία για να επεκτείνει τη βυζαντινή πολιτιστική επιρροή.
Το όλο εγχείρημα είχε τεράστιες δυσκολίες. Πρώτο τους έργο ήταν η εκπαίδευση των βοηθών τους. Το 863 ξεκίνησαν το έργο της μετάφρασης της Αγίας Γραφής στη γλώσσα που είναι σήμερα γνωστή ως παλιά εκκλησιαστική σλαβονική και ταξίδεψαν στη Μεγάλη Μοραβία για να την προωθήσουν. Είχαν σημαντική επιτυχία στην προσπάθεια αυτή. Ωστόσο, ήρθαν σε σύγκρουση με Γερμανούς κληρικούς που επέβαλαν την-μη κατανοητή- λατινική γλώσσα και που αντιτάχθηκαν στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια ειδική λειτουργία. προσαρμοσμένη στην προφορική σλαβική γλώσσας τους.
Για το σκοπό αυτής της αποστολής επινόησαν το γλαγολιτικό αλφάβητο, το πρώτο αλφάβητο που χρησιμοποιήθηκε για Σλαβονικά χειρόγραφα. Αυτό το γλαγολιτικό αλφάβητο προσαρμόστηκε στις ιδιαιτερότητες της σλαβικής γλώσσας. Η γραφή η προερχόμενη από αυτό, η Κυριλλική, όπως ονομάστηκε από τους μαθητές τους, εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από πολλές γλώσσες σήμερα. .
Έγραψαν τον πρώτο Σλαβικό Αστικό Κώδικα που χρησιμοποιήθηκε στη Μεγάλη Μοραβία. Μετάφρασαν την Καινή και Παλαιά Διαθήκη στην νέα γραπτή γλώσσα που επινόησαν. Σε κάθε περίπτωση οι συνθήκες ήταν τέτοιες που οι αδελφοί δεν μπορούσαν να ελπίζουν σε καμία μόνιμη επιτυχία χωρίς να έχουν λάβει την έγκριση της Ρώμης.
Μετά το θάνατό τους οι μαθητές τους συνέχισαν το ιεραποστολικό έργο τους μεταξύ άλλων Σλάβων. Και τα δύο αδέλφια τιμώνται στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως άγιοι, με τον τίτλο των ισαπόστολων και φωτιστών των Σλάβων.
Το 867 ο πάπας της Ρώμης Νικόλαος Α΄ κάλεσε τους 2 αδελφούς στην αιώνια πόλη. Η ευαγγελική τους αποστολή στη Μοραβία είχε ήδη γίνει το επίκεντρο μιας διένεξης με τον Τέοτμαρ, Αρχιεπίσκοπο του Σάλτσμπουργκ που διεκδικούσε τον θρησκευτικό/κοινωνικό έλεγχο της ίδιας επικράτειας και επιθυμούσε να τη δει να χρησιμοποιεί αποκλειστικά τη λατινική λειτουργία. Ταξιδεύοντας με τα λείψανα του αγίου Κλήμεντος και μια ακολουθία μαθητών και περνώντας από την Παννονία (σημερινή Ουγγαρία), όπου έγιναν ευμενώς δεκτοί από τον πρίγκιπα Kότσελ, έφτασαν στη Ρώμη το 868, όπου έτυχαν θερμής υποδοχής. Η θετική επήρεια οφειλόταν, εν μέρει, στο ότι έφερναν μαζί τους τα άγια λείψανα. Η αντιπαράθεση με την Κωνσταντινούπολη ως προς τη δικαιοδοσία επί του εδάφους των Σλάβων θα έκαναν της Ρώμη ευνοϊκή για την εκτίμηση των αδελφών και την επιρροή τους. Η αποστολή τους έλαβε την απαραίτητη ευλογία
Μετά το θάνατο του πάπα οι ιεραπόστολοι αδελφοί αναγκάστηκαν από τον διάδοχό του τον Αδριανό Β΄ να προσέλθουν στη Ρώμη για να απολογηθούν στις κατηγορίες ότι παραβιάζουν το τριγλωσσικό δόγμα, σύμφωνα με το οποίο η χριστιανική ιεροτελεστία μπορεί να τελείται μόνο στις 3 ιερές γλώσσες που ήταν γραμμένες και επάνω στον σταυρό του Χριστού: λατινικά, εβραϊκά και ελληνικά. Εκεί ο Κύριλλος υποστήριξε ότι όλοι οι λαοί, όπως και οι Σλάβοι, δικαιούνται να δοξάζουν τον Θεό και να δημιουργούν την κουλτούρα τους στην μητρική τους γλώσσα. Οι αδελφοί επαινέθηκαν για τα επιχειρήματα και την πολυμάθειά τους.
Τελικά το έργο τους στη Μοραβία έτυχε υποστήριξης από την εκκλησία της Ρώμης, που ενέκρινε επισήμως τη χρήση της νέας σλαβικής λειτουργίας. Στη συνέχεια ο Μεθόδιος χειροτονήθηκε ιερέας από τον ίδιο τον Πάπα, και πέντε Σλάβοι μαθητές χειροτονήθηκαν ιερείς (Γκόραζντ, Κλήμης της Αχρίδας και Ναούμ) και διάκονοι ( Aγγελαρ και Σάββας). Οι νέοι κληρικοί χοροστάτησαν στη δική τους γλώσσα στο ιερό μερικών από τις μεγάλες εκκλησίες της εποχής. Όταν αισθάνθηκε το τέλος του να πλησιάζει, ο Κωνσταντίνος έγινε μοναχός, πήρε το νέο όνομα Κύριλλος και πέθανε στη Ρώμη (14 Φεβρουαρίου 869). Ετάφη με τιμές στον προσωπικό τάφο του πάπα Αδριανού Β΄, ενώ αργότερα μετακινήθηκε στη βασιλική του Αγίου Κλεμεντίνου στη Ρώμη, όπου και σήμερα φυλάσσονται τα λείψανά του.
Ο Μεθόδιος, διωκόμενος, συνέχισε το έργο μεταξύ των Σλάβων μόνος του, όχι στη Μοραβία, αλλά στην Παννονία (πριγκιπάτο του Μπάλατον), λόγω των πολιτικών συνθηκών της προηγούμενης χώρας, όπου ο Ραστισλάβος είχε αιχμαλωτιστεί από τον ανιψιό του Σβάτοπλουκ, στη συνέχεια παραδόθηκε στον Καρλομάγνο και καταδικάστηκε από ένα συμβούλιο της αυτοκρατορίας των Γερμανορωμαίων στο τέλος του 870.
Αυτή η δραστηριότητα στην Παννονία (εδάφη σημερινής Ουγγαρίας) έκανε αναπόφευκτη μια σύγκρουση με τους Γερμανούς επισκόπους και ιδιαίτερα τον επίσκοπο του Σάλτσμπουργκ, στην δικαιοδοσία των οποίων ανήκε η παραπάνω επαρχία για εβδομήντα πέντε χρόνια. Ο Μεθόδιος, ανήσυχος, ζήτησε υποστήριξη από τη Ρώμη. Ο πάπας τιτλοφόρεσε τον Μεθόδιο ως αρχιεπίσκοπο του Σιρμίου (σημερινή πόλη Μητροβίτσα στο Κόσοβο) με δικαιοδοσία επί της Μεγάλης Μοραβίας και της Παννονίας, αντικαθιστώντας έτσι τις αξιώσεις του Σάλτσμπουργκ από παλαιότερο τίτλο. Ο πάπας Ιωάννης Η΄ περιλαμβάνει στη δικαιοδοσία του όχι μόνο τη Μεγάλη Μοραβία και την Παννονία αλλά ακόμη και τη Σερβία.
Οι αρχιεπισκοπικές αξιώσεις του Μεθόδιου θεωρήθηκαν τέτοιο πλήγμα για τα δικαιώματα του Σάλτσμπουργκ, που αναγκάστηκε να απαντήσει για αυτές σε μια σύνοδο που πραγματοποιήθηκε με την παρουσία του βασιλιά Λουδοβίκου. Η σύνοδος, μετά από έντονη συζήτηση, κήρυξε την εκθρόνιση του εισβολέα και διέταξε να σταλεί στη Γερμανία, όπου κρατήθηκε αιχμάλωτος στο Ελβάγκεν για δυόμισι χρόνια. Η Ρώμη πήρε κατηγορηματικά το μέρος του Μεθόδιου και έστειλε έναν επίσκοπο να τον παλινορθώσει και να τιμωρήσει τους εχθρούς του, με την εντολή τα δύο μέρη να εμφανιστούν στη Ρώμη με τον απεσταλμένο.
Η παπική βούληση υπερίσχυσε και ο Μεθόδιος εξασφάλισε την ελευθερία του και την αρχιεπισκοπική του εξουσία τόσο στη Μοραβία όσο και στην Παννονία, αν και η χρήση της Σλαβονικής για τη λειτουργία δεν του επιτρεπόταν ακόμη. Η εξουσία του περιορίστηκε στην Παννονία όταν, το πριγκιπάτο διοικούσαν Γερμανοί ευγενείς. Αλλά ο Σβάτοπλουκ κυβερνούσε τώρα ουσιαστικά με ανεξαρτησία στη Μεγάλη Μοραβία και έδιωξε το γερμανικό κλήρο. Αυτό προφανώς εξασφάλισε ανενόχλητο πεδίο δράσης για το Μεθόδιο. Νέες διώξεις, όμως, περίμεναν τον Μεθόδιο που υποστήριξε την ορθοδοξία του στη Ρώμη, εύκολα καθώς το Πιστεύω απαγγελλόταν ακόμα εκεί χωρίς το Filioque, και υποσχέθηκε να υπακούσει σε σχέση με τη λειτουργία. Ο Ιωάννης Η΄ υποστήριζε σθεναρά το Μεθόδιο αλλά μετά το θάνατό του (Δεκέμβριος 882) η θέση του αρχιεπισκόπου έγινε ανασφαλής και η ανάγκη του για υποστήριξη τον έκανε να πάει στην Κωνσταντινούπολη και να ζητήσει ακρόαση από τον ίδιο τον αυτοκράτορα της Ρωμανίας.
Μετά το θάνατο του Μεθοδίου, η οποία τοποθετείται στις 6 Απριλίου 885, η εχθρότητα ξέσπασε σε ανοιχτή σύγκρουση. Ο Γκόραζντ, που ο Μεθόδιος είχε ορίσει ως διάδοχό του, δεν αναγνωρίστηκε από τον νέο πάπα Στέφανο Ε΄. Ο τελευταίος απαγόρευε τη χρήση της Σλαβονικής λειτουργίας και τοποθέτησε ως διάδοχο του Μεθόδιου τον περίφημο Βίχιγκ, που εξόρισε τους μαθητές των δύο αδελφών από τη Μεγάλη Μοραβία στα 885. Kατέφυγαν στο βουλγαρικό βασίλειο, όπου έγιναν ευπρόσδεκτοι και τους ανατέθηκε η δημιουργία θεολογικών και φιλολογικών σχολών. Εκεί το Κυριλλικό αντικατέστησε σταδιακά το Γλαγολιτικό ως αλφάβητο της Παλαιάς Εκκλησιαστικής Σλαβονικής γλώσσας, που έγινε η επίσημη γλώσσα της Βουλγαρίας και αργότερα εξαπλώθηκε στις Ανατολικές Σλαβικές χώρες των Ρως του Κίεβου και εξαπλώθηκε τελικά στο μεγαλύτερο μέρος του Σλαβικού κόσμου. Ως εκ τούτου οι προσπάθειες του Κύριλλου και του Μεθόδιου άνοιξαν επίσης το δρόμο για την εξάπλωση του Χριστιανισμού και κατ΄ επέκτασιν του πολιτισμού σε όλη την Ανατολική Ευρώπη.
Το σώμα του Μεθόδιου θάφτηκε στο κεντρικό καθεδρικό ναό της Μεγάλης Μοραβίας. αλλά ο ακριβής τόπος της αιώνιας ανάπαυσης του Μεθόδιου παραμένει άγνωστος.
Μετά την υιοθέτηση του Χριστιανισμού στην Βουλγαρία το 865 οι θρησκευτικές τελετές διεξάγονταν στα ελληνικά από κληρικούς που αποστέλλονταν από τη Ρωμιοβυζαντινή Αυτοκρατορία. Φοβούμενος την αύξηση της επιρροής του Βυζαντίου και την αποδυνάμωση του κράτους ο καχύποπτος τσάρος Βόρις θεώρησε την υιοθέτηση της Παλαιάς Σλαβονικής γλώσσας ως ένα τρόπο για να διατηρήσει την πολιτική ανεξαρτησία και τη σταθερότητα της Βουλγαρίας, έτσι ίδρυσε δύο φιλολογικές σχολές (ακαδημίες),
Η διαδικασία αγιοποίησης τους ήταν πολύ αργή. Ο Κύριλλος θεωρήθηκε από τους μαθητές του ως άγιος λίγο μετά το θάνατό του. Οι πιστοί του εξαπλώθηκαν ανάμεσα στους λαούς που μετέδωσε το ευαγγέλιο και στη συνέχεια στην ευρύτερη Χριστιανική εκκλησία και ήταν γνωστός ως άγιος άνθρωπος, μαζί με τον αδελφό του Μεθόδιο. Υπήρξαν εκκλήσεις για αγιοποίηση του Κύριλλου από τα πλήθη που πλαισίωναν τους δρόμους της Ρώμης κατά την επικήδεια πομπή του. Είναι γνωστοί ως “Απόστολοι των Σλάβων” και εξακολουθούν να χαίρουν μεγάλης εκτίμησης τόσο από τους Ρωμαιοκαθολικούς όσο και τους Ορθόδοξους Χριστιανούς.
Η Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τους αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο στις 11 Μαΐου (αν και για τις Ορθόδοξες Εκκλησίες που χρησιμοποιούν το παλιό ημερολόγιο αυτό είναι 24 Μαΐου του νέου ημερολόγιου). Η γιορτή τιμά επίσης την εισαγωγή του αλφαβητισμού και το κήρυγμα των ευαγγελίων στη σλαβική γλώσσα από τους 2 αδελφούς. Η δυτική Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τους γιορτάζει στις 14 Φεβρουαρίου. Το 1980 ο πάπας Ιωάννης-Παύλος Β΄ κήρυξε τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο συμπροστάτες της Ευρώπης μαζί με τον άγιο Βενέδικτο. Άγιοι θεωρούνται επίσης από την Αγγλικανική και Λουθηρανική εκκλησία.
Οι Σλαβικοί λαοί εκδηλώνουν την ευγνωμοσύνη τους τιμώντας την παρουσία τους, τη μνήμη τους, αλλά και την τεράστια προσφορά τους στον εκπολιτισμό των χωρών τους:
Στη Βουλγαρία γιορτάζεται στις 24 Μαΐου και είναι γνωστή ως “Ημέρα Βουλγαρικής Παιδείας, Αλφάβητου, Πολιτισμού και Σλαβονικής Λογοτεχνίας» και είναι εθνική αργία. Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος είναι προστάτες της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Βουλγαρίας και υπάρχει ένα μνημείο τους μπροστά από αυτή. Είναι οι δημοφιλέστεροι άγιοι στην Ορθόδοξη εκκλησία της Βουλγαρίας και εικόνες τους βρίσκονται-σχεδόν-σε κάθε ναό..
Στο κράτος των Σκοπίων (Βόρεια Μακεδονία) γιορτάζεται στις 24 Μαΐου και είναι γνωστή ως “Ημέρα αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου, Σλαβονικών Διαφωτιστών” και εθνική αργία. Η κυβέρνηση θέσπισε ένα διάταγμα της εθνικής εορτής τον Οκτώβριο του 2006 και το κοινοβούλιο πέρασε μια αντίστοιχη νομοθεσία στις αρχές του 2007. Προηγουμένως γιορταζόταν μόνο στα σχολεία. Είναι επίσης γνωστή ως η ημέρα των “Θεσσαλονικέων Αδελφών” .
Στην Τσεχία και Σλοβακία οι δύο αδελφοί γιορτάζονται στις 5 Ιουλίου. Σήμερα οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος τιμώνται εκεί ως εθνικοί άγιοι και η ημέρα της εορτής τους (5 Ιουλίου) είναι εθνική εορτή στην Τσεχία και τη Σλοβακία. Στην Τσεχία γιορτάζεται ως “Ημέρα Σλάβων ιεραπόστολων Κύριλλου και Μεθόδιου” και στη Σλοβακία ως “Ημέρα αγίων Κύριλλου και Mεθόδιου”.
Στη Ρωσία γιορτάζεται στις 24 Μαΐου (Ιουλιανό ημερολόγιο) και είναι γνωστή ως “Ημέρα Σλαβονικής Λογοτεχνίας και Πολιτισμού” γιορτάζοντας το Σλαβονικό πολιτισμό ι τη λογοτεχνία καθώς και το αλφάβητο, χωρίς να αποτελεί –όμως-αργία.
Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί ναοί αφιερωμένοι στην μνήμη τους όπως στην Αλεξάνδρεια, Λαγκαδά, Ξάνθη, Κολυμβάρι Χανίων, Ολυμπιακό Χωριό Αθήνας. Ειδικότερα, στη γενέτειρά τους, την Θεσσαλονίκη υπάρχουν τρείς ναοί. Ο πρώτος ναός που αφιερώθηκε στους Θεσσαλονικείς αγίους βρίσκεται στην συνοικία Ξηροκρήνη της Θεσσαλονίκης (πρώην ναός αγίου Νικόλαου). Επίσης έχουν ανεγερθεί 2 ναοί: στη Νέα Παραλία και στον Εύοσμο.
Η Εθνική βιβλιοθήκη της Βουλγαρίας στη Σόφια, το Πανεπιστήμιο Αγίων Κύριλλου και Μεθόδιου στην πόλη των Σκοπίων, το πανεπιστήμιο Κύριλλου και Μεθόδιου στο Βέλικο Τίρνοβο της Βουλγαρίας και εκείνο στην Tαρνάβα της Σλοβακίας φέρουν το όνομα των δύο αγίων. Η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Πάλατσκι στο Όλομουτς Τσεχίας, φέρει το όνομα “Θεολογική Σχολή Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου”.
Οι Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος είναι οι πολιούχοι της Αρχιεπισκοπής της Λιουμπλιάνας της Σλοβενίας. Ο καθεδρικός ναός της Λιουμπλιάνας βρίσκεται στην πλατεία Κύριλλου και Μεθόδιου. Επίσης είναι πολιούχοι της Ουνιτικής καθολικής μητρόπολης Κόσιτσε της Σλοβακίας και της Σλοβακικής Ουνιτικής Καθολικής Μητρόπολης του Τορόντο.
Με πολιτιστικό πρόγραμμα του σχολείου μας επισκεφτήκαμε στις 23/4/2017 τον ναό των αγίων στον Πύργο (ανατολικής Ρωμυλίας) Βουλγαρία.
Να σημειωθεί ότι η τρίτη γραφή-γλώσσα στα χαρτονομίσματα του Ευρώ είναι γραμμένη στο Κυριλλικό αλφάβητο.
Το σχολείο μας ήδη με σχετική απόφαση στο πρακτικό 27/25-1-2013 του συλλόγου διδασκόντων και σε συνεργασία με τον σύλλογο γονέων/κηδεμόνων, τις τοπικές δημοτικές αρχές, την ΔΔΕ Πέλλας και το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων ζήτησε και ονομάστηκε σε: “2ο Γυμνάσιο Γιαννιτσών Κύριλλος και Μεθόδιος”.
Η δε απόφαση ονοματοδοσίας δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Κυβερνήσεως απ. 206028/Δ2 και επίσημο ΦΕΚ με αρ.41052 /17-12-2014.
