Το σχολείο είναι το πρώτο περιβάλλον κοινωνικοποίησης του παιδιού μετά την οικογένεια και οφείλει να βοηθά όλα τα παιδιά να ενταχθούν ομαλά, απρόσκοπτα και με αγάπη.

Τι γίνεται όμως όταν τα ίδια τα παιδιά εξαιρούν, απορρίπτουν ή ακόμα χειρότερα εκφοβίζουν και κακοποιούν άλλα παιδιά, προκειμένου να επιβληθούν;

Στο νηπιαγωγείο προσπαθήσαμε να προσεγγίσουμε αυτό το πολύ ευαίσθητο θέμα τόσο από την πλευρά του θύματος όσο και από την πλευρά του θύτη. Λέξεις που πληγώνουν, συμπεριφορές που πονάνε, προσπαθήσαμε να μπούμε στην θέση του θύματος. Συναισθήματα και σκέψεις.

Προσπαθήσαμε όμως να δούμε και την πλευρά του θύτη. Ποια εσωτερική ανάγκη τον ωθεί να συμπεριφερθεί έτσι; Έλλειψη ορίων και κανόνων ορθής συμπεριφοράς από την οικογένεια ή κάτι βαθύτερο, όπως στέρηση αγάπης και αποδοχής από το περιβάλλον του;

Είδαμε την κλασσική ιστορία του ¨ασχημόπαπου¨ και άλλα εκπαιδευτικά βίντεο. Καταγράψαμε τις ιδέες μας, λέξεις που πληγώνουν και λέξεις που γιατρεύουν, με τη βοήθεια της εφαρμογής wordart τις κάναμε φατσούλες λυπημένες και χαρούμενες αντίστοιχα.

Το πιο σημαντικό βήμα, αναζητήσαμε τρόπους άμυνας απέναντι σε μια κακοποιητική συμπεριφορά. Πώς αντιδρώ; Τι κάνω; Σκύβω το κεφάλι ή διεκδικώ με σθένος το δίκιο μου; Και φυσικά με τις ομαδικές και ατομικές κατασκευές μας θελήσαμε να διαδώσουμε το μήνυμα “Τα χέρια δε χτυπάνε, τα χέρια αγαπάνε!”