Ο Ποσειδώνας ανέβηκε από τα βάθη της θάλασσας και κοίταξε γύρω του.
Εκεί που άλλοτε τα νερά έλαμπαν και τα ψαράκια χόρευαν χαρούμενα, τώρα έβλεπε σκουπίδια να επιπλέουν και τα ζώα της θάλασσας να κρύβονται λυπημένα. Μικρά ψαράκια είχαν κατεβασμένα τα πτερύγια, τα δελφίνια δεν έπαιζαν πια και όλοι κοιτούσαν με αγωνία το βρόμικο νερό.
Η καρδιά του Ποσειδώνα γέμισε στενοχώρια. «Κάτι πρέπει να κάνω», σκέφτηκε. Κάθισε στον βράχο του, ακούμπησε την τρίαινά του και τότε… μια λαμπρή ιδέα φώτισε το πρόσωπό του! «Τα παιδιά!» είπε χαμογελώντας. «Τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν, γιατί αγαπούν τη θάλασσα».
Έτσι, κάλεσε τα παιδιά από κάθε γωνιά της γης.
Εκείνα ήρθαν με χαρά, φόρεσαν γάντια, πήραν σακούλες και όλοι μαζί άρχισαν να καθαρίζουν τη θάλασσα. Σιγά σιγά, το νερό ξαναέγινε καθαρό και διάφανο.
Η χαρά επέστρεψε στη θάλασσα και ο Ποσειδώνας χαμογέλασε περήφανος.
Από εκείνη τη μέρα, τα παιδιά υποσχέθηκαν να φροντίζουν πάντα τη θάλασσα, γιατί κατάλαβαν πως όταν συνεργαζόμαστε, μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο μας πιο όμορφο.