4 Οκτωβρίου 2025: Ένα έτος ορόσημο για την Παγκόσμια ημέρα ζώων
Πριν από ακριβώς έναν αιώνα κάποιος ακτιβιστής οργάνωσε στο Βερολίνο τον πρώτο εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας των Ζώων. Σήμερα, 100 χρόνια μετά, ο εορτασμός της αποδεικνύει πως η οικολογική συνείδηση με δικαιοσύνη και ηθική προς όλα τα είδη δεν αποτελεί μόνο ηθική υποχρέωση, αλλά και αναγκαιότητα για τη διασφάλιση ενός βιώσιμου μέλλοντος για όλους και πως η προστασία των ζώων συνδέεται εγγενώς με την προστασία της ισορροπίας του πλανήτη μας.
Στο νηπιαγωγείο η ενασχόλησή μας με τα ζώα μέσα και έξω από την τάξη είναι με κάποιον τρόπο, μάλλον, καθημερινή και φυσικά τα παιδιά δεν χρειάζονται γιορτές και υπενθυμίσεις. Έχουν μια έμφυτη σχέση θαυμασμού και αγάπης προς τα ζώα. Οι περισσότερες ιστορίες και τα παραμύθια που διαβάζουμε έχουν για ήρωες τους κάποια ζώα. Τα παιδιά μιμούνται τις φωνές τους, τα ζωγραφίζουν και κάνουν στο διάλειμμα πως είναι γατάκια ή πως τρέχουν γρήγορα σαν τα τσιτάχ. Μας φωνάζουν να δούμε τα ορθάνοιχτα στόματά τους που είναι μεγαααάλα σαν των λιονταριών ή στριφογυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους και, ευτυχισμένα, ανοίγουν τα χέρια τους διάπλατα κάνοντας πως πετάνε. Μιλάνε για τα ζώα που έχουν σπίτι τους ή εκείνα που έχει ο παππούς και η γιαγιά στο χωριό. Στην αυλή μένουν αποσβολωμένα στη θέα μιας στρατιάς μυρμηγκιών και, εάν δουν μια πεταλούδα να σταματά σε κάποιο πράσινο φύλλο, τσιρίζουν από χαρά..
Για εμάς όμως είναι μια ωραία ευκαιρία να γιορτάσουμε. Με αφορμή λοιπόν την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων διαβάσαμε την ιστορία του Ούσκο, μιας πραγματικής μικρής αρκούδας που βρέθηκε το 2015 στη Βόρεια Μακεδονία, σοβαρά τραυματισμένη στη σπονδυλική στήλη. Τον Ούσκο περιέθαλψαν με αγάπη οι άνθρωποι του Αρκτούρου και σε συνεργασία με έναν κατασκευαστή αμαξιδίων για ανάπηρα ζωάκια, έφτιαξαν ένα για τον Ούσκο και έτσι έγινε η πρώτη αρκούδα στον κόσμο που χρησιμοποίησε με επιτυχία αναπηρικό αμαξίδιο. Ο Ούσκο μπορούσε πλέον τη μέρα να κινείται με ευκολία, ενώ το βράδυ, χωρίς το αμαξίδιό του, αποσυρόταν στη φωλιά του και κοιμόταν.
Τα παιδιά συγκινήθηκαν από την ιστορία του Ούσκο. Πολλά συναισθήματα γεννήθηκαν. Νιώσανε αγάπη, συγκίνηση αλλά και χαρά και ικανοποίηση που ο Ούσκο τα κατάφερε και δεν έζησε απομονωμένος και μοναχός. Δημιουργήσαμε δύο χαρακτικά με τον Ούσκο, ένα χαρούμενο και ένα θλιμμένο. Τα παιδιά με ρολό βάλανε τέμπερα στην μήτρα και στη συνέχεια εκτύπωσαν το σκίτσο σε απλό χαρτί Α4. Στη συνέχεια διακόσμησαν με τελείες τα καδράκια τους.
Κάνανε τρισδιάστατα αρκουδάκια σαν τον Ούσκο. Χρωμάτισαν το κεφάλι και τα πόδια με τέμπερες. Δίπλωσαν δύο λωρίδες και τις έκανα ακορντεόν για να γίνει το σώμα του Ούσκο. Φτιάξαμε και ένα αμαξίδιο για να παίζει και να είναι χαρούμενος!
Στο ολοήμερο τα παιδιά δημιούργησαν ένα ομαδικό έργο “Το καταφύγιο του Ούσκο”.
Ο Ούσκο, αποτέλεσε έμπνευση για πολλές δραστηριότητες στην τάξη.
Τα παιδιά συλλογικά με προφορική αφήγηση δημιούργησαν μια μικρή, φανταστική ιστορία. Προτείναμε να την κάνουμε ένα Μικρό Βιβλίο. Στη συνέχεια ζωγράφισαν σκηνές από την ιστορία που αφηγήθηκαν.
Ζητήσαμε από τα παιδιά να σκεφτούν πως ήταν η ζωή του Ούσκο στο καταφύγιο του Αρκτούρου και είπαμε τις ιδέες μας για το τι είναι καταφύγιο για τον καθένα μας. Οι πιο ζεστές, πάντως, απαντήσεις ήταν σίγουρα «η αγκαλιά της μαμάς μου», «το σπίτι μου», «το κρεβάτι μου όταν σκεπάζομαι με την κουβερτούλα μου». Υποσχεθήκαμε πως θα φτιάξουμε κι εμείς ένα και στην τάξη μας, να καταφεύγουμε εκεί όταν το έχουμε ανάγκη.
Κι έπειτα, αναρωτηθήκαμε τί να σημαίνει Αρκτούρος. Ένα παιδί είπε πως του θυμίζει τη Μεγάλη Άρκτο στον ουρανό. Κι έτσι, συνεχίσαμε με διήγηση από την ελληνική μυθολογία.
Η Καλλιστώ, κόρη του βασιλιά της Αρκαδίας που το όνομά της σημαίνει η ομορφότερη, ήταν ιέρεια του κυνηγιού και προστατευόμενη της θεάς Άρτεμις. Ο Δίας, ο αρχηγός των θεών του Ολύμπου, μόλις την είδε, την ερωτεύτηκε. Και όπως συνήθιζε να κάνει, μεταμορφώθηκε για να την ξεγελάσει. Η Καλλιστώ γέννησε αργότερα ένα μικρό αγόρι, τον Αρκάδα και όταν η Ήρα το αντιλήφθηκε, τυφλωμένη από τη ζήλια της, την μεταμόρφωσε σε αρκούδα. Και η Καλλιστώ, αρκούδα πια, χρόνια περιπλανιόταν στα δάση με την ελπίδα κάποια να ξαναβρεί το γιο της.
Χρόνια μετά, ο νεαρός Αρκάδας βγήκε στο δάσος για κυνήγι. Η Καλλιστώ, βλέποντάς τον, τρέχει με λαχτάρα καταπάνω του για να τον σφίξει στην αγκαλιά της και ο Αρκάδας, βλέποντας την αρκούδα να τρέχει όρθια προς το μέρος του και μη γνωρίζοντας πως είναι η μητέρα του, ετοιμάζεται να τη σκοτώσει με το δόρυ του.
Ο Δίας τους λυπήθηκε και τους μεταμόρφωσε σε αστερισμούς, βάζοντας τον έναν κοντά στον άλλο να χαίρονται αιώνια ο ένας τη συντροφιά του άλλου. Θυμωμένη η Ήρα που κατάλαβε πως κι αυτό το έκανε ο Δίας, ζήτησε από τον Ωκεανό, το ποτάμι που περιβάλλει τη γη, να μην τους αφήσει ποτέ να λουστούν στα νερά του. Γι αυτό και δεν δύουν ποτέ αυτοί οι δύο αστερισμοί. Και ο Δίας, για να τους γλυτώσει για πάντα από τη ζήλια της Ήρας, έβαλε κοντά τους ένα αστέρι, τον Αρκτούρο, το όνομα του οποίου σημαίνει φύλακας της Άρκτου για να τους προστατεύει στην αιωνιότητα
Αναφερθήκαμε στους δύο από τους πιο αναγνωρίσιμους αστερισμούς του Βορείου ημισφαιρίου, τη Μικρή και τη Μεγάλη Άρκτο, αλλά και στον Αρκτούρο, το φύλακά τους που είναι το πιο φωτεινό αστέρι του ημισφαιρίου. Τέλος, αναζητήσαμε τον πολικό αστέρα που βρίσκεται στην ουρά της μικρής Άρκτου και μας δείχνει πάντα το Βορρά. Και αφού τα είδαμε σε φωτογραφίες, φτιάξαμε τον δικό μας αυτοσχέδιο προτζέκτορα με ρόλο από χαρτί κουζίνας, χαρτοταινία και το σχέδιο της Μεγάλης Άρκτου τρυπημένο στα πιο φωτεινά «αστέρια» – σημεία του.
Αφού πήραμε μια μεγάλη αγκαλιά το αρκουδάκι που μας διηγήθηκε το μύθο…
…μιλήσαμε για τη διατροφή του: ζώο παμφάγο και πολύ λαίμαργο, τρελαίνεται για λιχουδιές όπως μέλι, μούρα, μύρτιλα, αγριοφράουλες, μανιτάρια, αλλά και ψάρια, έντομα ή μικρά ζώα.
Στη συνέχεια εκτυπώσαμε μερικά από τα αγαπημένα του εδέσματα κ ύστερα τα απλώσαμε πάνω στο μουσαμά που χρησιμοποιούμε για τη ρομποτική. Προσαρμόσαμε το καροτσάκι πάνω στο beebot της τάξης μας και βάζοντας το αρκουδάκι πάνω του, προσπαθήσαμε να κάνουμε τις πρώτες μας απόπειρες προγραμματισμού. Κι έτσι το αρκουδάκι μας, πλέον χαρούμενο που είχε αμαξίδιο και μπορούσε να κινηθεί, βγήκε μια βόλτα για να φάει….
Πρώτα, έκανε μια βόλτα στην τάξη μας…
Ύστερα πήγε να μαζέψει με το καροτσάκι του τις λιχουδιές του δάσους…
και το σημαντικότερο, βρήκε καινούργιους φίλους…
Φτιάξαμε και μια αφίσα για να στολίσουμε την πόρτα μας, ώστε να υποδεχτούμε τη συγγραφέα του βιβλίου, κ. Μαίρη Τσόγκα.
Μαζί της η κ. Τσόγκα έφερε και τον Ούσκο, μια υπέροχη τεράστια κούκλα ίδια με τον Ούσκο του βιβλίου. Παρέα αφηγήθηκαν διαδραστικά όλη την ιστορία του και ύστερα μας έμαθαν και το τραγούδι του.
Θέλοντας να γνωρίσουν τα παιδιά καλύτερα τη συγγραφέα της κάνανε μερικές ερωτήσεις.
Στην συνέντευξη η κ. Τσόγκα μας είπε, πως η ιδέα να γράψει το βιβλίο γεννήθηκε όταν επισκέφτηκε το περιβαλλοντικό κέντρο Αρκτούρος και έμαθε την ιστορία του Ούσκο. Μα είπε πως στην Βόρεια Μακεδονία. μιλάνε σλάβικα και πως στη γλώσσα τους Ούσκο σημαίνει μικρό αρκουδάκι.
Μας περιέγραψε αναλυτικά πως γίνονται τα βιβλία. Εκτός από τον/την συγγραφέα ο/η εικονογράφος κάνει τις εικόνες, μετά ένας εκδοτικός οίκος αναλαμβάνει να το τυπώσει ώστε να το πάρουμε εμείς από τα βιβλιοπωλεία ή τις βιβλιοθήκες.
Μάθαμε επίσης πως αγαπημένο της παραμύθι είναι η Κοκκινοσκουφίτσα, το αγαπημένο της χρώμα είναι το μπλε, αγαπημένο της φαγητό είναι τα μακαρόνια και της αρέσουν δύο παραλίες μία στην Μυτιλήνη και η Καστροσυκιά στην Πρέβεζα.
Ευχαριστούμε πολύ την κ. Τσόγκα!!!
Περάσαμε άλλη μια υπέροχη μέρα!!!
