Το πρόγραμμα “Το παιδί, η πόλη και τα μνημεία” τα τελευταία χρόνια μας βγάζει βόλτες στην πόλη. Επισκεπτόμαστε μουσεία, πλατείες, πάρκα γνωρίζουμε την ιστορία της πόλης μας, τα έργα τέχνης που την κοσμούν, ευαισθητοποιούμαστε στην προστασία του δημόσιου χώρου.
Αγαπάμε την πόλη μας!
Την Κυριακή επισκεφτήκαμε έναν εμβληματικό κήπο καλά κρυμμένο στο κέντρο της Αθήνας. Τον κήπο του προεδρικού Μεγάρου.
Οι Κυριακάτικες βόλτες αποτελούσαν κάποτε συνήθεια των κατοίκων της πρωτεύουσας. Η σταδιακή όμως “μεταμόρφωση”’ της Αθήνας σε τσιμεντένια μεγαλούπολη εξαφάνισε πολλά από τα πάρκα και τους κήπους, που κάποτε πρόσφεραν στιγμές χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς στους Αθηναίους.
Το ραντεβού μας ήταν στην οδό Ηρώδου Αττικού ένας δρόμος που τις Κυριακές σφύζει από ζωή. Οι εύζωνες κάνανε αλλαγή μπροστά από το Προεδρικό Μέγαρο, αγήματα κατευθύνονταν προς το Σύνταγμα, δρομείς τρέχανε με την δάδα, τουρίστες και Αθηναίοι κατευθύνονταν προς τον Εθνικό Κήπο.
Μπήκαμε στον Κήπο. Δεξιά μας είδαμε το Προεδρικό Μέγαρο, που σήμερα στεγάζει την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Το Προεδρικό Μέγαρο είναι ένα νεοκλασικό τριώροφο κτήριο, με λιτή και αυστηρή πρόσοψη. Καταλαμβάνει συνολική έκταση 27 περίπου στρεμμάτων, μεγάλο τμήμα της οποίας κατέχει ο κήπος.
Χτίστηκε το 1891-1897, μετά τους γάμους του Κωνσταντίνου με την πριγκίπισσα Σοφία της Πρωσίας. Οι εργασίες κράτησαν 6 χρόνια.
Αρχιτέκτονας ήταν ο Ερνέστο Τσίλλερ. Σ΄αυτή την θέση βρισκόταν ο βασιλικός λαχανόκηπος. Πριν από την κατάργηση της Βασιλευομένης Δημοκρατίας με το δημοψήφισμα του 1974, το κτήριο αποτελούσε τα επίσημα ανάκτορα των Βασιλέων των Ελλήνων.
Ο κήπος, είναι ταυτόχρονα μία αντιπροσωπευτική δημόσια γλυπτοθήκη, ένα πάρκο γλυπτών Ελλήνων καλλιτεχνών στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας.
Το πρώτο γλυπτό που είδαμε ήταν ο σκύλος που στέκει πλάι στο χώρο στάθμευσης, με το στόμα ανοιχτό και δίνει την αίσθηση ότι μας υποδέχεται στον Κήπο.
Αφού ανεβήκαμε τις πρώτες μαρμάρινες σκάλες συναντήσαμε το έργο “Η ξαπλωμένη” ένα μπρούτζινο γλυπτό του Γιάννη Παπά.
Κατεβαίνοντας τις σκάλες που οδηγούν στον κήπο θαυμάσαμε την ομορφιά του κήπου, τη γαλήνη που αποπνέει και ξεκινήσαμε την εξερεύνηση.
Το πρώτο γλυπτό που συναντήσαμε ήταν ένα Τοτέμ του Θ. Παπαγιάννη. Τα παιδιά αναγνώρισαν τον καλλιτέχνη καθώς πρόσφατα είχαμε δει έργα του στην Εθνική Γλυπτοθήκη.
Το ενδιαφέρον τους κέντρισε “Η γέννα” της Ναταλίας Μελά και άρχισαν να το εξερευνούν.
Στο σιντριβάνι είδαμε ένα γλυπτό Το “TEL-NEANT” του Γιώργου Ζογγολόπουλου.
Ένας Κούρος έστεκε επιβλητικός στον χώρο.
Στην άκρη του Κήπου “Ο Γκάϊντας” του Γιάννη Παπά, ήταν “σαν να έπινε από ποτήρι με ένα καλαμάκι” είπε μια μαθήτρια.
Το τελευταίο γλυπτό ήταν ένα Άτιτλο του Κώστα Βαρότσου. Τα παιδιά δώσανε διάφορους τίτλους, “Μισή σταγόνα”, “Έξι”.
Σε ένα από τα τραπεζάκια μας περίμενε η συγγραφέας Αργυρώ Πιπίνη. Είχε μαζί της το βιβλίο “Είπε ο Κήπος…” και μας χάρισε μια υπέροχη αφήγηση. Τα παιδιά με τη σειρά τους της χάρισαν ιστορίες για αγαπημένα δέντρα και λουλούδια.
Είδαμε σμήνη από πουλιά να πετάνε πάνω στα δέντρα, πολλούς παπαγάλους, χελώνες να κάνουν βόλτες στο γρασίδι…
Ήταν ένα υπέροχο πρωινό, όλοι νιώσαμε ένα αίσθημα συμπερίληψης και δικαιώματος, καθώς δεν κοιτούσαμε πίσω από τα κάγκελα κάπως λαθραία πως είναι ο Κήπος, περπατούσαμε μέσα στον Κήπο. Τα παιδιά σ΄έναν χάρτη του Κήπου που είχαμε ετοιμάσει κόλλησαν τα γλυπτά και ζωγράφισαν τα γλυπτά του κήπου.
Ευχαριστούμε πολύ:
- την κ. Αργυρώ Πιπίνη που ήταν στην παρέα μας μ΄αυτό το υπέροχο βιβλίο.
- την κ. Μαρία Δημοπούλου Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Α΄Αθήνας
- τους γονείς που συμμετέχουν πάντα με χαρά στις δράσεις μας.
