“Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα,στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι και ένα καράβι.Που σημαίνει:με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις”.
Οδυσσέας Ελύτης

Η αφόρμηση της ενασχόλησής μας με το θέμα ήταν η παρουσίαση έργων ζωγραφικής

 

μιλήσαμε για την ελιά ,για τα μέρη της ,το καρπό της , και τα προϊόντα της.

Έπειτα μιλήσαμε για το τρόπο συγκομιδής και είδαμε και βίντεο

βγήκαμε στην αυλή του σχολείου και ραβδίσαμε- μαζέψαμε και εμείς ελιές

Είδαμε με προσοχή το λάδι ,σχολιάσαμε το χρώμα του , την υφή του, το μυρίσαμε και αναφέραμε τρόπους χρήσης του .Έπειτα κάναμε το γνωστό πείραμα ανάμιξης με το νερό και το λάδι και παρατηρήσαμε ότι το λάδι μένει στην επιφάνεια του νερού όπως στο καντηλάκι

Είπαμε για το τρόπο αποθήκευσης λαδιού στα αρχαία χρόνια και φτιάξαμε και τους δικούς μας αμφορείς

Είδαμε τα διαφορετικά ειδή ελιάς και την χρήση του λαδιού και είδαμε τον τρόπο που βγαίνει το λάδι στο ελαιοτριβείο.

Ακούσαμε το τραγούδι της ελιάς

Διαβάσαμε το μύθο για το όνομα της πόλης της Αθηνάς και είδαμε την ιστορία.

Η διαμάχη Αθηνάς- Ποσειδώνα

Σύμφωνα με την αττική παράδοση, η Αθηνά και ο Ποσειδώνας μάλωσαν γιατί καθένας τους επιθυμούσε να κάνει δικιά του την πόλη της Αθήνας. Έτσι, οι δύο αντίπαλοι, με τη συνοδεία των υπόλοιπων θεών, ανέβηκαν στο βράχο της Ακρόπολης για να μονομαχήσουν. Μαζί τους παρίστατο και ο τότε βασιλιάς της Αθήνας, ο Κέκροπας, που παρακολουθούσε τον αγώνα. Μετά το πέρας του, οι θεοί θα αποφάσιζαν ποιος ήταν ο ικανότερος να αναλάβει υπό την προστασία του την πόλη.

Ο Πσειδώνας, λοιπόν, γεμάτος αυτοπεποίθηση, αποφάσισε να κάνει ο ίδιος την αρχή αφού ήταν σίγουρος για τη νίκη του. Έτσι, χτύπησε με την τρίαινά του το έδαφος και αμέσως ξεχύθηκε νερό. Ευχαριστημένος όπως ήταν από το αποτέλεσμα, στράφηκε στην Αθηνά περιμένοντας να δει τι θα έκανε εκείνη.

Η Αθηνά τότε, χτύπησε δυνατά με το πόδι της, κοντά στα σημάδια που είχε αφήσει η τρίαινα του Ποσειδώνα και αμέσως ξεπρόβαλε μια ελιά γεμάτη καρπούς. Ήταν η πρώτη ελιά του κόσμου!
Το αποτέλεσμα της διαμάχης

Κάπως έτσι τελείωσε η διαμάχη και ο Δίας έδωσε διαταγή στους θεούς να συγκρίνουν τα δυο δώρα και να αποφασίσουν το καλύτερο. Σημαντικός ήταν βέβαια ο ρόλος του βασιλιά Κέκροπα, ο οποίος, κοιτάζοντας γύρω του, παρατήρησε πως υπήρχε άφθονο νερό από τη θάλασσα που περικύκλωνε την πόλη. Κατάλαβε λοιπόν πως το δώρο του Ποσειδώνα δεν ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο. Αντίθετα, η ελιά της Αθηνάς ήταν η πρώτη που φύτρωσε ποτέ στη χώρα και θα μπορούσε να θρέψει τους κατοίκους. Έτσι, νίκησε η Αθηνά και η πόλη ονομάστηκε Αθήνα προς τιμήν της.

Κάναμε το γραμμα΄Ε της ελιάς !

Το σύννεφο έβρεξε λεξούλες με το γραμμα Ε και εμείς τις εντοπίσαμε.

ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΕΕΓΑΣΙΑΣ

τέλος είπαμε    για την ελιά.

ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ , ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ , ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ , ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

παροιμίες

• Αν δε σφίξεις την ελιά δεν βγάζει λάδι .
• Ξεφόρτωσέ την ελιά , να σε φορτώσει λάδι .
• Αυτός είναι σαν το νερό στο λάδι .
• Πρώτα θεμέλια του σπιτιού : ψωμί , κρασί και λάδι .
• Πάρε λάδι από την κορφή και μέλι από τον πάτο .

εκφράσεις

• Μου έβγαλαν το λάδι .
• Μην ρίχνεις λάδι στη φωτιά .
• Έκανε λαδιά .
• Η θάλασσα είναι λάδι .

αινίγματα

Δεν πεθαίνει κι αν περάσουν

χρόνια εκατό και χίλια .

Μας χορταίνει μας φροντίζει

μας ανάβει τα καντήλια.

Τι είναι;

Στα δέντρα πάνω κρέμεται

στις εκκλησιές κοιμάται

και τα χρυσά της κόκαλα

μες στη φωτιά τα βάζω.

Τι είναι ;

Από κλαδάκι κρέμεται

στην αγορά πουλιέται

το εξωτερικό της τρώγεται

το μέσα της πετιέται .

Τ ι είναι ;

ποιήμα

Η ελιά              Κωστής Παλαμάς

Εἶμαι τοῦ ἥλιου ἡ θυγατέρα
ἡ πιὸ ἀπ᾿ ὅλες χαϊδευτή,
κι ἡ τόση ἀγάπη τοῦ πατέρα
σ᾿ αὐτὸν τὸν κόσμο μὲ κρατεῖ.
Ὅσο νὰ γύρω νεκρωμένη
αὐτὸν τὸ μάτι μου ζητεῖ.
Εἶμαι ἡ ἐληὰ ἡ τιμημένη.

Ὅπου κι ἂν λάχω κατοικία
δὲ μοῦ ἀπολείπουν οἱ καρποὶ
ὡς τὰ βαθιά μου γηρατεῖα
δὲν βρίσκω στὴ δουλειὰ ντροπή.
Μ᾿ ἔχει ὁ Θεὸς εὐλογημένη
κι εἶμαι γεμάτη προκοπή.
Εἶμαι ἡ ἐληά ἡ τιμημένη.

Φρίκη κι ἐρμιά, νερὰ καὶ σκότη
τὴν γὴν ἐθάψαν μιὰ φορά…
Πράσινη αὐγὴ μὲ φέρνει πρώτη
στὸ Νῶε ἡ περιστερά.
Ὅλης τῆς γῆς εἶχα γραμμένη
τὴν ἐμορφάδα καὶ χαρά.
Εἶμαι ἡ ἐληὰ ἡ τιμημένη.

Ἐδῶ στὸν ἥσκιο μ᾿ ἀποκάτου
ἦρθ᾿ ὁ Χριστὸς ν᾿ ἀναπαυθεῖ,
κι ἀκούστηκε ἡ γλυκειὰ λαλιά του
λίγο προτοῦ νὰ σταυρωθεῖ.
Τὸ δάκρυ του, δροσιὰ ἁγιασμένη,
ἔχει στὴ ρίζα μου χυθεῖ.
Εἶμαι ἡ ἐληά ἡ τιμημένη.

Καὶ φῶς πραότατο χαρίζω
ἐγὼ στὴν ἄγρια νυχτιά,
τὸν πλοῦτο πιὰ δὲν τὸ φωτίζω,
σὺ μ᾿ εὐλογεῖς φτωχολογιά.
Κι ἂν ἀπ᾿ τὸν ἄνθρωπο διωγμένη,
μὰ φέγγω ἐμπρὸς στὴν Παναγιά.
Εἶμαι ἡ ἐληὰ ἡ τιμημένη.

 

 

 

συνεχίζεται ………………