Η εφημερίδα του 1ου Γενικού Λυκείου Κιάτου

Μια σπουδαία  διάκριση κατέκτησε το 1ο ΓΕΛ Κιάτου, κατακτώντας το 1ο Βραβείο στην κατηγορία των Λυκείων στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Εθελοντικής Αιμοδοσίας «Σχολεία-Γέφυρες Ζωής», που διοργάνωσε ο Εκπαιδευτικός Οργανισμός «Ορίζοντες» σε συνεργασία με την «Ερευνητική Μονάδα “Μοριακής & Εφαρμοσμένης Φυσιολογίας της Άσκησης” του Εργαστηρίου Φυσιολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ».

Η διάκριση αυτή δεν προέκυψε τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα της άρτια οργανωμένης εθελοντικής δράσης του σχολείου μας, που κατάφερε να κινητοποιήσει την τοπική κοινωνία, τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές, μεταδίδοντας το πιο δυνατό μήνυμα αλληλεγγύης και αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Οι μαθήτριες και μαθητές της εθελοντικής ομάδας του σχολείου ΓΕΦΥΡΕΣ ΖΩΗΣ, με την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών κ. Μπούζιου Μαρίας και κ. Τρουμπέτα Χριστίνας δημιούργησαν ενημερωτικό υλικό (Αφίσες, Σποτ, ενημερωτικά έντυπα, ενημερωτικά βίντεο, ταινίες μικρού μήκους, ποιήματα, ιστορίες) και μετέφεραν το μήνυμα  για   κοινωνική προσφορά.

Η μαζική προσέλευση και η προσφορά αίματος απέδειξαν περίτρανα ότι η νέα γενιά διαθέτει βαθιά κοινωνική συνείδηση και ενσυναίσθηση.

Η επίσημη τελετή βράβευσης πραγματοποιήθηκε  τη Δευτέρα, 4 Μαΐου, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας (ΣΕΦ). Εκεί, η εθελοντική ομάδα μαθητριών, μαθητών του σχολείου μας “ΓΕΦΥΡΕΣ ΖΩΗΣ” παρουσίασαν το υλικό που δημιούργησαν και παρέλαβαν το 1ο  βραβείο υπό το χειροκρότημα του κοινού, εκπροσωπώντας επάξια ολόκληρη την πόλη του Κιάτου. Η επιτυχία αυτή μας γεμίζει χαρά αλλά και ευθύνη να συνεχίσουμε να στηρίζουμε έμπρακτα τέτοιες δράσεις κοινωνικής προσφοράς και αλληλεγγύης.

Ένα τεράστιο «μπράβο» στους μαθητές μας, τους καθηγητές που συντόνισαν αυτήν την προσπάθεια και σε όλους τους εθελοντές που άνοιξαν την αγκαλιά τους, αποδεικνύοντας ότι το χαμόγελο και η ζωή είναι στο αίμα μας!

Συνεχίζουμε να απλώνουμε ΓΕΦΥΡΕΣ ΖΩΗΣ!

 Η εθελοντική ομάδα μαθητών 1ου ΓΕΛ Κιάτου “ΓΕΦΥΡΕΣ ΖΩΗΣ”

Γκέρκης Ηλίας

Ζάρκου Γεωργία

Καραμούτσου Νεφέλη

Κόγια Νάγια

Μπισμπίκη Μαριαλένα

Πάνου Αλεξία

Παπουτσής Σπύρος

Πατριανάκου Ήβη

Τσίγκου Κατερίνα

Υποθέσεις του μέλλοντος

Ίσως το μέλλον να είναι πιο κοντά από όσο φανταζόμαστε.

Ίσως, στην τάξη του 2326 τα πράγματα να είναι…διαφορετικά.

Μπορεί, καθηγητές και μαθητές να έχουν την δυνατότητα να πετάξουν, κυριολεκτικά, μέχρι το σχολείο και να μην χρειάζεται να ρυθμίσουν μία ώρα πριν το ξυπνητήρι. Έτσι δεν θα λέμε «είχε κίνηση στον δρόμο» αλλά «είχε κίνηση στον ουρανό»

            Η ανταμοιβή μας να μην είναι οι βαθμοί, ίσως να μην είναι ούτε οι γνώσεις. Μπορεί μέχρι τότε να αποθηκεύουμε όλες τις πληροφορίες σε αόρατα φλασάκια στο μυαλό μας, και αντί να επιλέγουμε τί ρούχα θα φορέσουμε, να ψάχνουμε ποιο είναι το κατάλληλο φλασάκι να συνδέσουμε.

Εκείνο που έχει αποστηθίσει την ιστορία όλων των βιβλίων; Εκείνο που έχει οργανωμένους όλους τους τύπους των θετικών επιστημών; Εκείνο που ξέρει τα πάντα σχετικά με την ψυχολογία των ανθρώπων; Εκείνο που ξέρει να αναγνωρίζει το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο; Ίσως να υπάρχει και κάποιο που να τα περιέχει όλα αυτά, αλλά να πρέπει να δώσεις την ψυχή σου για να το αποκτήσεις.

Θα μπορούσε, στην τάξη του μέλλοντος να μην υπάρχει (ιδανικά) μπούλινγκ, ρατσισμός, διάκριση, υποτίμηση. Ίσως το κάθε επίτηδες, προσβλητικό αστείο, να αφαιρούσε αυτόματα μία μπάρα από το ίντερνετ. Ή να κόστιζε την δυνατότητα να πετάει κάποιος για μία ημέρα. Τότε οι μαθητές, θα πλήγωναν το ίδιο εύκολα τους ανθρώπους γύρω τους;

Ίσως στην μελλοντική τάξη να μην το έκαναν…

Ήβη Πατριανάκου μαθήτρια της Γ΄Λυκείου

Υπήρχε κάποτε, σε έναν τόπο όχι τόσο μακρινό, αλλά ούτε και τόσο γνωστό, πέρα από τις μεγάλες πόλεις, την ηχορύπανση και τα καυσαέρια, ένα μικρό, ανοιξιάτικο λιβάδι. Εκεί βρίσκονταν φυτεμένα κάθε λογής λουλούδια, σπάνια για την περιοχή αυτή, που κανείς δεν γνώριζε ποιος είχε καλλιεργήσει. Μωβ και κίτρινες Ίριδες, παράξενα Ωραιόφυλλα, πολύχρωμες Ανεμώνες, πυκνές Ντάλιες, μικρά Νυχτολούλουδα, ευωδιαστές Αζελέες…

Λίγο παραδίπλα υπήρχε ένα ψηλό δέντρο και από κάτω του, πιο απόμακρο από όλα τα άλλα λουλούδια έστεκε ένα διαφορετικό είδος, μία αγνή, λευκή Μαργαρίτα. Ήταν μικρούλα αλλά το φως του ήλιου που έπεφτε μαλακά επάνω της, την έκανε να λάμπει και να ξεχωρίζει σε όλο το λιβάδι. Ξαφνικά, ακούγονται από μακρινή απόσταση γέλια, βήματα που γίνονταν όλο και πιο δυνατά. Η Μαργαρίτα κοίταξε και είδε πάλι εκείνο το παιδάκι που ερχόταν κάθε μέρα, της μιλούσε και της κρατούσε συντροφιά. Αυτοί οι δύο είχαν κάτι κοινό: δεν είχαν πολλούς φίλους και μπορεί στα μάτια των άλλων να έμοιαζαν κλειστοί όμως με την κατάλληλη παρέα γίνονταν οι πιο ζωντανοί ολόκληρου του κόσμου. Το παιδάκι έμενε για πολλές ώρες μαζί της, της τραγουδούσε, μιλούσε για τα προβλήματά του χωρίς να φοβάται ότι το λουλούδι του θα το κρίνει. «Ξέρεις, μου αρέσει πολύ να κάθομαι μαζί σου, ακόμα και αν δεν μπορείς να μου μιλήσεις νιώθω πως πάντα με ακούς, και σε ευχαριστώ για αυτό»

Οι μέρες περνούσαν, τα φύλλα του δέντρου από ανοιχτό πράσινο έπαιρναν ένα βαθύ πορτοκαλί χρώμα και μετά από καιρό ένα ένα έπεφταν αθόρυβα στο χώμα. Η Μαργαρίτα έβλεπε για πρώτη φορά όλη αυτή την αλλαγή. Δεν ήταν μόνο το δέντρο που άλλαζε. Ο αέρας ήταν πιο κρύος, οι πεταλούδες έφευγαν και τα υπόλοιπα λουλούδια προετοιμάζονταν για την αλλαγή της εποχής. Ακόμα και η ίδια ένιωθε μέσα της κάτι να αλλάζει, όχι απαραίτητα κάτι κακό, αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει τί ακριβώς ήταν. Ευτυχώς που την επισκεπτόταν ακόμα το παιδάκι. Μια μέρα, όταν δεν είχαν προλάβει να πέσουν όλα τα φύλλα του δέντρου, το παιδάκι έτρεξε και πάλι προς το λιβάδι, προς το λουλούδι του. Έφτασε και κοίταξε κάτω από το δέντρο. Στο ίδιο σημείο που βρισκόταν πριν η Μαργαρίτα, τώρα ανέπνεε ένας Ηλίανθος. Το παιδί ταράχτηκε, σκέφτηκε να τρέξει να ψάξει την Μαργαρίτα του, όμως τα πόδια του παρέμεναν καρφωμένα στο χώμα, σαν κάτι να του έλεγε πως αυτό που έψαχνε βρισκόταν ακριβώς μπροστά του. Ο Ηλίανθος είδε το πληγωμένο βλέμμα του παιδιού και κατάλαβε ότι δεν τον είχε αναγνωρίσει.

«Εγώ είμαι, απλά άλλαξα μορφή» προσπάθησε να του πει. «Έπρεπε να αλλάξω, όπως έκανε και όλη η φύση. Όμως είμαι ακόμα εγώ, κοίτα με».  Για μια στιγμή, θαρρεί κανείς πως το σύμπαν μετέφερε τα λόγια του λουλουδιού στο αυτί του παιδιού. «Εσύ είσαι! Είσαι το λουλούδι μου. Λάμπεις, πάντα λάμπεις, μα άλλαξες, έγινες πιο ανθεκτικό στο κρύο»

Το πλέον όχι και τόσο μικρό λουλούδι, χάρηκε που το παιδί το αναγνώρισε. Όπως πάντα, ερχόταν κάθε μέρα για να του κρατήσει συντροφιά και να του διηγηθεί ιστορίες. Μια φορά εξήγησε κιόλας ότι φοβόταν πως στο μέλλον δεν θα έβρισκε να κάνει κάτι που αγαπάει. «Τα άλλα παιδιά ξέρουν ήδη τί θέλουν να γίνουν όμως εγώ δεν έχω βρει κάτι που να μου αρέσει. Επίσης πολλοί έχουν ταλέντο σε κάτι, αλλά εγώ δεν έχω βρει ακόμα ποιο είναι το δικό μου. Μήπως δεν έχω κάποιο;» Ο Ηλίανθος κοίταζε το παιδί και γελούσε. «Ξέρεις, και εγώ όταν άλλαζε η φύση γύρω μου, και δεν είχα τα άλλα λουλούδια να με βοηθήσουν, δεν ήξερα τί να κάνω όμως βρήκα την λύση». «Εσύ κίτρινε Ηλίανθε βοήθησες εμένα όταν δεν είχα φίλους, χωρίς να το καταλαβαίνεις μου προσφέρεις την πολύτιμη φιλία σου και πολλές φορές σκέφτομαι ότι έχω εσένα, έτσι σταματάω να φοβάμαι  το άγνωστο μέλλον»

Ο χρόνος άρχισε και πάλι να κυλάει πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελε κανείς, αφήνοντας πίσω αναμνήσεις. Ο αέρας ήταν τσουχτερός, τα ζωάκια κρύβονταν στις φωλιές τους, τα άλλα λουλούδια στο λιβάδι είχαν αφήσει σπόρους στο χώμα ώστε να ξαναέρθουν την άνοιξη, και σιγά-σιγά λιγόστευαν. Όταν το τελευταίο φύλλο του δέντρου ξέφυγε από το κλαδί του και έπεσε μπροστά από τον Ηλίανθο, το τοπίο ήταν άδειο. Υπήρχε μόνο το γυμνό δέντρο και ο λαμπερός Ηλίανθος που έστεκε ανενόχλητος. Εκείνη την ημέρα έπεσε το πρώτο χιόνι και το λουλούδι είδε μικρές χιονονιφάδες για πρώτη του φορά. Σύντομα όμως καλύφθηκε από πάγο, δεν έβλεπε τίποτα παρά μόνο το άσπρο χιόνι  πάνω του…Για αρκετές εβδομάδες ο Ηλίανθος δεν είχε δει το παιδάκι και τώρα ένιωθε πιο μόνος από ποτέ. Πέρασε ακόμα ένας μήνας και το λουλούδι νόμιζε πως είχε χάσει το παιδί για πάντα. Ένιωσε κάτι να αλλάζει μέσα του για μία ακόμα φορά. Την επόμενη ημέρα που ξύπνησε δεν ήταν Ηλίανθος. Είχε μεταμορφωθεί σε έναν ευαίσθητο Κρίνο, το χρώμα του ίδιο με το χιόνι. Δεν ήθελε να το δει κανείς έτσι, σε μία αδύναμη κατάσταση, παλεύοντας την απώλεια που ένιωσε χάνοντας το παιδάκι, έτσι έμεινε ακίνητο…

Η βαριά σιωπή του χειμώνα έκλεινε τις πόρτες στο πέρασμά της, ο αέρας μύριζε και πάλι φρεσκάδα, το δέντρο είχε ανθίσει μικρά μπουμπουκάκια και τα λουλούδια είχαν αρχίσει να αναγεννιούνται στο λιβάδι. Ο Κρίνος παρέμενε θλιμμένος, είχε αγαπήσει πραγματικά το παιδάκι, όμως βαθιά μέσα του είχε ελπίδες ότι θα το ξαναέβλεπε. Άρχισε έτσι να διώχνει το χιόνι από πάνω του, κοιτάζοντας τριγύρω και θαυμάζοντας τις ομορφιές της φύσης. Όσο ο ήλιος εμφανιζόταν περισσότερο στον ουρανό, το κρύο απομακρυνόταν, όπως και η θλίψη του Κρίνου. Όταν έφτασε η πρώτη ημέρα της άνοιξης, το λουλούδι ξύπνησε, κοίταξε δίπλα του, αντίκρισε το παιδάκι.  «Είσαι πλέον ένα πορτοκαλί Χρυσάνθεμο. Πανέμορφο. Δεν μαράθηκες από το χιόνι, δεν έφυγες. Έμεινες και τώρα είσαι πιο δυνατό από ποτέ. Πάντα ήσουν άλλωστε, απλώς δεν το φανέρωσες, κράτησες την δύναμη μέσα σου»

Ήβη Πατριανάκου μαθήτρια της Γ΄Λυκείου

Οι κρυφές υπερδυνάμεις των μαθητών

είναι αλήθεια πως υπάρχουν.

Δεν είναι πάντα φανερές,

μην περιμένεις να φωνάξουν.

Υπάρχει κάποιος που με μια ματιά

καταλαβαίνει τα προβλήματά σου,

με δέκα λέξεις, ο καλύτερος ψυχολόγος γίνεται,

και σε κάνει να αναρωτιέσαι ποια είν’ τ’ αισθήματά σου.

Υπάρχει κάποιος που  μουσική κυλά στο αίμα του

με λίγες νότες, λίγες λέξεις σε κάνει να δακρύσεις.

Βόλεϊ, σκοποβολή, αναρρίχηση, τένις, πάλη, χόκεϋ πάγου,

κάποια μέρα μπορεί χρυσό μετάλλιο να διεκδικήσει.

Ύστερα, εκείνος που μοιάζει με Πικάσο,

εκείνη που η φαντασία είν΄ το όπλο της.

Εκείνος ο ταλαντούχος στα ανέκδοτα,

που λες «μα πώς να μην γελάσω;»

Εκείνη που κάποτε παίρνει τον ρόλο του καθηγητή,

που μπορεί να μιλάει με όλους, χωρίς ίχνος άγχους.

Κάποιος που ξέρει όλα τα ψηφία του “π” ή αστροφυσική,

που ξέρει ν’ ανταγωνιστεί, όλους τους φωτογράφους.

Υπάρχει κάποιος που όλους θέλει να βοηθήσει,

κάποια, που γλώσσες όλου του κόσμου μιλά,

άλλος, που τόμους ολόκληρους μπορεί ν’ αποστηθίσει,

και κάποια άλλη που ξέρει τα πάντα από ραπτικά.

Εκείνος που βαπτίζεται ως «ο πολιτικός»,

εκείνη που κάλλιστα θα γινόταν επιχειρηματίας,

ίσως και κάποιος της συγγραφής φανατικός,

εκείνη που στην κουζίνα είναι σωστή επαγγελματίας.

Έπειτα, άλλος που ζει με την τεχνολογία,

ίσως και «χάκερ» μπορεί να ονομαστεί

ή μία άλλη που γνωρίζει κάθε χορογραφία,

με γλωσσοδέτες, μυστήρια και γρίφους να  ενθουσιαστεί.

Υπάρχουν αμέτρητες ακόμα που κανείς δεν γνωρίζει,

απ’ τις καρδιές του καθενός αναμφίβολα πηγάζουν.

Οι κρυφές υπερδυνάμεις των μαθητών

είναι αλήθεια πως υπάρχουν.

Ήβη Πατριανάκου μαθήτρια της Γ΄Λυκείου

Λίγο μετά τις 14:20 έχει φύγει και ο τελευταίος μαθητής, ο τελευταίος καθηγητής. Τα παράθυρα κλείνουν, όλες οι πόρτες κλειδώνουν. Το τελευταίο αυτοκίνητο ξεπαρκάρει με μανία από το “πάρκινγκ” και χάνεται μαζί με όλα τα υπόλοιπα στους επαρχιακούς δρόμους. Αφήνουν να περάσει λίγη ωρίτσα ακόμη για να βεβαιωθούν πως δεν θα επιστρέψει κανένας, και ύστερα δίνουν το σινιάλο: όλα εντάξει.

Θα πρέπει όμως να περιμένουν υπομονετικά μέχρι να κρυφτεί ο ήλιος, ώστε να μην μπορεί ούτε να τους δει, ούτε να τους ακούσει κάποιος…Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα κυλούν και η κατάλληλη στιγμή πλησιάζει.

Ο ήλιος γέρνει προς την Δύση, γλιστρά πίσω από τα σύννεφα, πίσω από τα βουνά και τα λαγκάδια, ζωγραφίζοντας εκείνο το χαρακτηριστικό πορτοκαλο-ρόζ χρώμα, ώσπου η τελευταία ακτίνα φωτός σβήνει, και την θέση του ζεστού ήλιου παίρνει το ψυχρό φεγγάρι. Ήρθε επιτέλους η στιγμή!

Ξαφνικά, το σχολείο ζωντανεύει. Οι φαρδιές σκάλες και τα πλακάκια χοροπηδούν προσπαθώντας να διώξουν τις πατημασιές της ημέρας από πάνω τους, τα γραφεία των καθηγητών συγκεντρώνονται και παραπονιούνται για το βάρος από τις μεγάλες (κυρίως γυναικείες) τσάντες που κουβάλησαν επάνω τους. Τα συρτάρια ανοίγουν και δείχνουν το ένα στο άλλο, προσέχοντας να μην ακουστεί παραπέρα, τους βαθμούς των διαγωνισμάτων που γράφτηκαν σήμερα, ενώ τα στυλό και τα μολύβια στήνουν αυτί. Για μία ακόμα φορά, οι καρέκλες καυχιούνται ότι έχουν την πιο σημαντική δουλειά να κάνουν. «Δεν συμφωνούμε» απαντούν τα θρανία και οι διαδραστικοί πίνακες βάζουν λειτουργία «mute», γιατί ξέρουν ότι θα υπάρξει μεγάλος καυγάς.

Τα πολλαπλά βιβλία κάτω από τα θρανία αγανακτούν, δεν έχουν μπει σε τσάντα, δεν έχουν δει ακόμα το σπίτι των κατόχων τους. Τα σκονισμένα βιβλία της βιβλιοθήκης βρίσκουν ευκαιρία τώρα που δεν τους ακούει κανείς να φτερνιστούν. Έπειτα οι τοίχοι, οι οποίοι γνωρίζουν όλα τα μυστικά που έχουν ακουστεί κατά καιρούς, κουτσομπολεύουν μεταξύ τους με όρεξη, καθώς δεν υπάρχει κάποιος να τους κάνει παρατήρηση. Τα δέντρα στο προαύλιο χαχανίζουν, και με την βοήθεια του δυνατού αέρα έρχονται πιο κοντά, ανταλλάσσοντας εικόνες: μαθητές που σκόνταψαν σε λακούβες, που τρόμαξαν για χιλιοστή φορά από μία μελισσούλα, που δάκρυσαν από τα γέλια στο παγκάκι, που “έσκισαν” στο τεστ, που μίλησαν στο κρυφό τους «crush».

Το σχολείο θα έκανε “επικό” πάρτι σήμερα, ήταν Παρασκευή, που σημαίνει ότι ακολουθεί Σαββατοκύριακο. Θα είχαν, λοιπόν, την πολυτέλεια να μείνουν ξύπνιοι μέχρι  αργά και να απολαύσουν την πανέμορφη πανσέληνο. Τα αστέρια ήξεραν και εκείνα το μυστικό του σχολείου, (πώς να μην το ξέρουν άλλωστε;) αλλά δεν ήθελαν να το αποκαλύψουν σε κανέναν, και κυρίως  στους ανθρώπους, για να μην χαθεί η μαγεία…

Ήβη Πατριανάκου μαθήτρια της Γ΄Λυκείου

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες  της λαχτάρας

της ζωής για τη ζωή … Μπορείς  να δώσεις

μια στέγη στο σώμα τους,

όχι  όμως και στην ψυχή τους

Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι  του

αύριο που εσύ δεν μπορείς να επισκεφθείς

ούτε στα όνειρά σου .

Χαλίλ Γκιμπράν, ο προφήτης