Σήμερα ήταν μια τέτοια στιγμή.

Με αφορμή το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών – ένα γεγονός που έχει αγγίξει οδυνηρά και τη δική μας πόλη – επιλέξαμε συνειδητά να μη μείνουμε στη σιωπή, αλλά να διαμαρτυρηθούμε όλοι μαζί, αξιώνοντας δικαιοσύνη.

Δώσαμε χώρο και χρόνο στα παιδιά μας να μιλήσουν.

Να σκεφτούν.

Να προτείνουν.

Να διαφωνήσουν.

Να συνθέσουν.

Να εκφραστούν.

Σε κάθε τμήμα ανοίξαμε συζήτηση.  Ακούσαμε προσεκτικά τι ήθελαν να πουν τα παιδιά, ποια μηνύματα θεωρούσαν σημαντικά, πώς ήθελαν να σταθούν απέναντι στο γεγονός που συγκλόνισε όλη την Ελλάδα.

Οι εκπαιδευτικοί δεν υπαγόρευσαν, αλλά συντόνισαν.  Δεν καθοδήγησαν, αλλά συνεργάστηκαν με τα παιδιά.

Έτσι γεννήθηκαν τα πανό. Από τις σκέψεις των παιδιών. Από τη συλλογική τους απόφαση. Από τη δημοκρατική διαδικασία μέσα στην τάξη.

Σήμερα το πρωί τα κρέμασαν στην είσοδο του σχολείου …

Αργότερα τα τοποθέτησαν στα μπαλκόνια των δύο ορόφων, ώστε το μήνυμα να αγκαλιάζει όλο το σχολείο…

Στην αυλή, με τις τσάντες τους, σχημάτισαν «57 ψυχές». Μια συμβολική πράξη μνήμης, που σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε με ωριμότητα.

Μουσική που γράφτηκε για τη σημερινή ημέρα ακούστηκε στην αυλή. Μαθητές και μαθήτριες, στο ισόγειο και στους ορόφους, με ασύρματα μικρόφωνα, διάβασαν αποσπάσματα από το βιβλίο «Δεν έχουμε οξυγόνο» και δικά τους κείμενα.

Ήταν οι δικές τους λέξεις. Οι δικές τους αγωνίες. Η δική τους κοινωνική φωνή.

Και όταν ζητήθηκε ενός λεπτού σιγή, όλα τα παιδιά σηκώθηκαν όρθια. Απόλυτη σιωπή. Μια σιωπή γεμάτη συνείδηση.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία δεν «χάθηκε» διδακτικός χρόνος. Αντίθετα, καλλιεργήθηκαν οι πιο ουσιαστικές αξίες: σεβασμός, δημοκρατικός διάλογος, συνέπεια, συλλογικότητα. Τα παιδιά έμαθαν ότι η διαμαρτυρία μπορεί να είναι πολιτισμένη, τεκμηριωμένη και βαθιά ανθρώπινη. Ότι η φωνή τους έχει αξία όταν συνοδεύεται από ευθύνη.

Σήμερα δεν μιλήσαμε εμείς για τα παιδιά. Μιλήσανε τα παιδιά και εμείς τα ακούσαμε.

Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ουσιαστικό μάθημα που μπορούσε να δοθεί.

Με συγκίνηση και περηφάνια,