Η Αιγινητών Εορτή (προς τιμή του Ποσειδώνα κάθε χρόνο για 16 μέρες)

Πλούταρχος, Αίτια Ρωμαΐκά και Ελληνικά, d, 10

Τίνες ἐν Αἰγίνῃ οἱ μονοφάγοι;’τῶν ἐπὶ τὴν
Τροίαν στρατευσάντων Αἰγινητῶν πολλοὶ μὲν ἐν ταῖς
μάχαις ἀπώλοντο, πλείονες δὲ κατὰ πλοῦν ὑπὸ τοῦ χει-
μῶνος. ὀλίγους οὖν τοὺς περιλειπομένους οἱ προσήκον-
τες ὑποδεξάμενοι, τοὺς δ’ ἄλλους πολίτας ὁρῶντες ἐν πέν-
θεσι καὶ λύπαις ὄντας, οὔτε χαίρειν ᾤοντο δεῖν φανερῶς
οὔτε θύειν τοῖς θεοῖς, ἀλλὰ κρύφα καὶ κατ’ οἰκίαν ἕκαστοι
τοὺς σεσωσμένους ἀνελάμβανον ἑστιάσεσι καὶ φιλοφρο-
σύναις, αὐτοὶ διακονούμενοι πατράσι καὶ συγγενέσι καὶ
ἀδελφοῖς καὶ οἰκείοις, ἀλλοτρίου μηδενὸς παρεισιόντος.
ταῦτ’ οὖν ἀπομιμούμενοι τῷ Ποσειδῶνι θυσίαν ἄγουσι
τοὺς καλουμένους ‘θιάσους’, ἐν ᾗ καθ’ αὑτοὺς ἐφ’ ἡμέρας
ἑκκαίδεκα μετὰ σιωπῆς ἑστιῶνται, δοῦλος δ’ οὐ πάρεστιν·
εἶτα ποιήσαντες Ἀφροδίσια διαλύουσι τὴν ἑορτήν· ἐκ δὲ
τούτου ‘μονοφάγοι’ καλοῦνται.

Ο Πλούταρχος στο έργο του Αίτια Ελληνικά αναφέρει ότι πολλοί από τους Aιγινήτες που είχαν πάρει μέρος στον Tρωικό πόλεμο είχαν σκοτωθεί στις μάχες, κι ότι οι περισσότεροι είχαν χαθεί κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της επιστροφής τους λόγω της ταραγμένης θάλασσας.

Στην Αίγινα επέστρεψαν μόνο λίγοι, τους οποίους υποδέχτηκαν οι συγγενείς τους. Aλλά τόσο οι διασωθέντες όσο και οι συγγενείς τους βλέποντας τους άλλους πολίτες να είναι στενοχωρημένοι και να πενθούν για τους δικούς τους που είχαν χαθεί, δε θεώρησαν σωστό να εκδηλώσουν τη χαρά τους δημόσια, ούτε να κάνουν φανερές θυσίες στους θεούς.

Γι’ αυτό γιόρτασαν στα σπίτια τους κρυφά την επιστροφή τους, χωρίς την παρουσία υπηρετών και αποφεύγοντας τους δημόσιους χώρους.

Σε αναπαράσταση αυτού του γεγονότος, οι Αιγινήτες τελούσαν θυσία στον Ποσειδώνα, τους ονομαζόμενους “θιάσους” κατά την οποία για δεκαέξι μέρες έτρωγαν μόνοι τους σιωπηλά χωρίς την παρουσία δούλων. Για το λόγο αυτό οι εορτάζοντες ονομάζονταν “μονοφάγοι”. Την τελευταία μέρα αφού τελούσαν τα Αφροδίσια προς τιμή της Αφροδίτης, η γιορτή τελείωνε.

Εκφράσεις: Από το τελετουργικό αυτό, στην αρχαία Ελλάδα οι κάτοικοι των άλλων πόλεων αποκαλούσαν τους Αιγινήτες “Μονοφάγους“.
Από εκείνο τον χαρακτηρισμό έχει διασωθεί σήμερα η δημώδης ελληνική έκφραση “μονοφαγάς” που συνηθίζεται να λέγεται γενικότερα για τους άπληστους ή γι΄ εκείνους που δεν επιτρέπουν τη σύμπραξη άλλων σε δραστηριότητες με οικονομικά οφέλη.

 

Αιάκεια (μεγάλη γιορτή με αγώνες προς τιμή του Αιακού)

Σχολιασμός Πινδάρου

ἐν δὲ Αἰγίνῃ τὰ Αἰάκεια, ὧν τὸ
ἆθλόν ἐστι κρατήρ

ἔστι δὲ ἀγὼν
ἐν Αἰγίνῃ ἀγόμενος τὰ Αἰάκεια, ὅντινα δηλαδὴ ἐνίκησεν ὁ
Πυθέας.

ἡ δὲ Σικυὼν Βοιωτίας
ἐν ᾗ τὰ Πύθια ἄγεται. καὶ ἐν Αἰγίνῃ τὰ Δελφίνια καὶ
Αἰάκεια.

Τα Αιάκεια ήταν αρχαία εορτή που τελούνταν στην Αίγινα προς τιμή του Αιακού.

Τα Αιάκεια περιλάμβαναν σπουδαίους γυμνικούς αγώνες, τους οποίους είχε υμνήσει και ο Πίνδαρος. Βραβείο των αγώνων ήταν ένας κρατήρας. Οι νικητές των Αιακείων στο τέλος της εορτής αναρτούσαν τους νικητήριους στεφάνους των στο καλλιμάρμαρο Αιάκειο (ναός κτισμένος στο κέντρο της ομώνυμης πόλης, πρωτεύουσας της Αίγινας με βωμό, όπου σύμφωνα με τον μύθο υπήρχε ο τάφος του Αιακού).

Στους αγώνες έπαιρναν μέρος αθλητές από πολλά μέρη της Eλλάδας.

Τα Δελφίνια (γιορτή προς τιμή του Δελφίνιου Απόλλωνα, γινόταν κάθε Απρίλιο)

Eτήσια γιορτή προς τιμή του Δελφίνιου Aπόλλωνα ως προστάτη της ναυσιπλοΐας, που γινόταν στην Aθήνα στις 6 του μηνός Mουνιχιώνος (Aπρίλιος – Mάιος), επειδή εκείνη τη μέρα σε αυτόν είχε προσευχηθεί ο Θησέας όταν ξεκινούσε το ταξίδι του για την Κρήτη και τον Mινώταυρο.

O Θησέας είχε πάει στο Δελφίνιο και είχε αφιερώσει υπέρ της σωτηρίας του και των συντρόφων του, στον Aπόλλωνα, την «ικετηρία». H ικετηρία ήταν ένα κλαδί από την ιερή ελιά της Aθηνάς, στεφανωμένο με λευκές μάλλινες ταινίες.

Aπό τότε οι Aθηναίοι, κατά τη διάρκεια της γιορτής, έστελναν στο Δελφίνιο πομπή από κόρες, που προσεύχονταν και κρατούσαν στα χέρια ικετηρίες και τελούσαν εκεί εξιλαστήριες θυσίες. Tα Δελφίνια αναφέρονται και με το όνομα Πομπή.

Mε τη γιορτή εγκαινιαζόταν η επανάληψη των θαλάσσιων ταξιδιών μετά τη χειμερινή διακοπή τους, με την ελπίδα ότι και αυτά θα είχαν ευτυχή αποτελέσματα, όπως το ταξίδι του Θησέα.

Στην Aίγινα η γιορτή πανηγυριζόταν με αγώνες οι οποίοι ονομάζονταν “υδροφόρια” ή “αμφορίτης αγών” και γίνονταν σε ανάμνηση της προσέγγισης των Aργοναυτών στο νησί, και άντλησης από εκεί πόσιμου νερού, για την συνέχιση του ταξιδιού τους.

 

Τα Αττάλεια (γιορτή προς τιμή του Άτταλου Α’)

Τα Αττάλεια ήταν αρχαία εορτή που γινόταν ετήσια, κυρίως στις πόλεις της Ιωνίας προς τιμή του Βασιλέως της Περγάμου του Άτταλου Α’ μετά την αποθέωση του στους νικηφόρους πολέμους του κατά των Γαλατών και της απεξάρτησης της Χώρας του απ΄ αυτούς.

Τα σημαντικότερα Αττάλεια που γιορτάζονταν στην αρχαιότητα ήταν κυρίως στη Πέργαμο, στη Τέο και στην Αίγινα όπου και είχαν ανεγερθεί επί τούτου ιδιαίτεροι ναοί θριάμβου.

1876

Η παραλία το 1882

Η παραλία το 1920

Η παραλία το 1937

Η παραλία το 1939

1948

Η παραλία (Θεοφάνεια 1950)

Η παραλία (1951)

Η παλιά προβλήτα και το quai (1953)

H παραλία (1953)

Από την παραλία προ στο quai ψαράδες καθαρίζουν τα δίχτυα τους (1955)

Το πλοίο “Μαριώ” στην Αίγινα (1961)

Το φανάρι του Μπούζα

Πέρδικα

Αγία Μαρίνα (1957)

Βίντεο, της Κινηματογραφικής Υπηρεσίας του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης “Γ.Υ.Σ.”, από τις εκδηλώσεις που έγιναν στην Αίγινα, στις 5 Νοεμβρίου 1961 με αφορμή την κατάταξη του αγίου Νεκταρίου στο αγιολόγιο της Εκκλησίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.

Η επίσημη κατάταξη έγινε με την υπ’ αριθμ. 260 Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 20 Απριλίου 1961, με την οποία καθορίστηκε ο εορτασμός της μνήμης του στις 9 Νοεμβρίου, δηλαδή την ημερομηνία κατά την οποία ο άγιος Νεκτάριος εκοιμήθη.

Σχετικά εκδόθηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδας η υπ’ αριθμ. 1161 Εγκύκλιος στις 30 Ιουνίου 1961, με την οποία προτρέπεται ο ορθόδοξος λαός να εορτάζει την επέτειο της μνήμης του αγίου Νεκταρίου. Η τελετή της ανακηρύξεως έγινε στην Αίγινα στις 5 Νοεμβρίου 1961 με μεγάλη λαμπρότητα και συρροή πλήθους κόσμου από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, οι οποίοι με συγκινητικές εκδηλώσεις εξέφρασαν την τιμή και τον σεβασμό τους προς τον Άγιο.