Οι τελευταίες μέρες του Ιούνη κρύβουν πάντα μια μελαγχολία. Έχουμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε εκπαιδευτικοί και αποχαιρετούμε μαθητές που προχωράνε στη ζωή τους και για τρία χρόνια… κάτι τους δώσαμε και κάτι μας έδωσαν. Αποχαιρετούμε όμως και συναδέλφους. Άλλοι φεύγουν  προς το “λιμάνι” τους μετά από μικρό ή μεγάλο πέρασμα από το σχολείο, το νησί, τις ζωές μας. άλλοι συνεχίζουν το ταξίδι τους ανα την Ελλάδα καλύπτοντας ως αναπληρωτές κενά, που η πολιτεία θεωρεί “έκτακτα ή προσωρινά” και  κάποιοι ολοκληρώνουν την μακρόχρονη πορεία τους στην εκπαίδευση.

Έφτασε λοιπόν η στιγμή να πούμε ένα ζεστό αντίο σε μια καθηγήτρια που για χρόνια κόσμησε  το σχολείο μας. Θα μας λείψει αφάνταστα η γλυκιά της παρουσία, η αγάπη με την οποία αντιμετώπιζε τα παιδιά και τους συναδέλφους. Δεκαετίες τώρα.. ποτέ δεν είδαμε την Μπέκη θυμωμένη, κουρασμένη. Πάντα χαρούμενη, πάντα δυναμική, πάντα έτοιμη να ακούσει, να συμβουλεύσει, να στηρίξει μικρούς και μεγάλους, να δώσει μαθήματα σεβασμού και αγάπης. Αιώνια έφηβη ξεκινάει από τον Σεπτέμβρη νέο κύκλο στη ζωή της μακρά πλέον από τις τάξεις.

Μπέκη σ’ευχαριστούμε και σου ευχόμαστε τα καλύτερα για το μέλλον!

Για εμάς… να ευχηθούμε… να γνωρίσουμε κι άλλες Μπέκες στη ζωή μας!