Υπάρχουν στιγμές που η παράδοση συναντά το σήμερα και η παιδική δημιουργικότητα «ζωντανεύει» τις πιο βαθιές μας αξίες. Μια τέτοια στιγμή έζησε η Σχολική μας Κοινότητα, από τις μικρότερες τάξεις έως τους/τις τελειόφοιτους/ες χάρη στο ταλέντο και το μεράκι του μαθητή της ΣΤ’2 Τάξης, Ιωάννη Κανάκη, που κατάφερε να μας ταξιδέψει στον χρόνο.
Ο μικρός καραγκιοζοπαίχτης δεν είναι απλώς ένας θεατής του Καραγκιόζη, είναι ένας μικρός δημιουργός! Με υπομονή και φαντασία, επιμελήθηκε το κείμενο, σχεδίασε και κατασκεύασε μόνος του τις φιγούρες, δίνοντας μορφή στο χαρτόνι και το φως. Με πολύτιμο αρωγό και «δάσκαλο» τον παππού του –μια γέφυρα ανάμεσα στις γενιές– και με τη σημαντική βοήθεια ενός φίλου και συμμαθητή του στα παρασκήνια, έστησε έναν ολόκληρο κόσμο πίσω από το λευκό πανί.
Η παράσταση, που παρουσίασε, «Το Λάβαρο του 1821», τίμησε την ιστορία μας μέσα από τις ηρωικές μορφές και τους διαλόγους, προσφέροντας, παράλληλα, το δικό του΄΄αντίο’’ στους/τις μαθητές/τριες της ΣΤ’ τάξης , που φέτος αποχαιρετούν το Δημοτικό κι ετοιμάζονται να ανοίξουν τα φτερά τους για το Γυμνάσιο. Μέσα από το φως και τις σκιές, η παράσταση αυτή λειτούργησε ως ένας συμβολικός αποχαιρετισμός, υπενθυμίζοντας σε όλους πως, ακόμη κι αν οι δρόμοι τους χωρίσουν στο Γυμνάσιο, οι κοινές τους αναμνήσεις θα παραμείνουν ανεξίτηλες!
Το θερμό και παρατεταμένο καταχειροκρότημα στο τέλος της παράστασης δεν ήταν μόνο για την τεχνική του αρτιότητα ή τις όμορφες φιγούρες. Ήταν ένα ευχαριστώ για το συναίσθημα, την προσπάθεια και την αγάπη που κατέθεσε πάνω στη σκηνή!
Θερμά συγχαρητήρια, Γιάννη! Να συνεχίσεις να φωτίζεις τις ζωές μας με τις «σκιές» σου και να κρατάς πάντα ψηλά το δικό σου «λάβαρο» δημιουργίας!
