Σήμερα βρεθήκαμε ξανά στο Ειδικό Σχολείο Χαλκίδας. Και από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε, νιώσαμε κάτι που δύσκολα περιγράφεται με λόγια: τα παιδιά μας περίμεναν. Με χαμόγελα, με ενθουσιασμό, με εκείνη τη μοναδική αγνότητα που κάνει κάθε επιστροφή να μοιάζει σαν πρώτη φορά. Θυμόντουσαν την προηγούμενη δράση μας, θυμόντουσαν τον Hank, θυμόντουσαν τις στιγμές — και αυτό από μόνο του ήταν ένα δώρο. Ο Hank, αυτή τη φορά… εμφανίστηκε ως “ηθοποιός” με το παπιόν του, όπως στο musical Annie. Και τα παιδιά τον αγκάλιασαν σαν να τον ήξεραν χρόνια. Τον χάιδεψαν, γέλασαν μαζί του, φωτογραφήθηκαν δίπλα του, ενώ μαζί με τη μικρή Ούνα κάναμε μικρές ασκήσεις, βιωματικά παιχνίδια και στιγμές χαλάρωσης. Μέσα από αυτή τη ζεστή επαφή, δουλέψαμε ξανά τις αξίες που θέλουμε να περνούν στα σχολεία: την καλοσύνη, τη μη–βία, την αποδοχή, την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό απέναντι σε κάθε ζωντανό πλάσμα. Και όπως πάντα, τα παιδιά ήταν οι καλύτεροι μας δάσκαλοι. Με τον τρόπο τους, με το βλέμμα τους, με τη χαρά τους, μας θυμίζουν κάθε φορά ότι η δουλειά που κάνουμε δεν είναι πρόγραμμα· είναι αποστολή.
