19ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΧΑΝΙΩΝ

ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΝΤΑ ΒΙΝΤΣΙ!!!

Άραγε αρκεί κάποιος να είναι μεγάλος ζωγράφος για να μετατραπεί σε μύθο; Είναι αρκετό, να έχει ζωγραφίσει κανείς ένα θρυλικό πίνακα για να μετατραπεί σε θρύλο; Μάλλον όχι! Για να γίνει κανείς θρύλος, δεν αρκεί να είναι εξαιρετικός ζωγράφος, να φιλοτεχνεί εξαιρετικά έργα.

Χρειάζεται να έχει μια μοναδική εντελώς ξεχωριστή ζωή ή τουλάχιστον μια ζωή που να θεωρείται και το κυριότερο να εξιστορείται ως μοναδική!

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι υπήρξε ζωγράφος, γλύπτης, εφευρέτης, μηχανικός, αρχιτέκτονας, ανατόμος και επιστήμονας!!!

Παιδί του συμβολαιογράφου Πιέρο ντα Βίντσι και της χωρικής Κατερίνας, πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στο σπίτι της μητέρας του και αργότερα στο σπίτι του πατέρα του και του παππού του, καθώς οι γονείς του δεν είχαν παντρευτεί. Έμαθε γραφή και μαθηματικά αλλά από μικρός υπήρξε πολυτάλαντο παιδί. Από τα 15 του ως τα 20 του χρόνια θήτευσε στο εργαστήριο του γνωστού ζωγράφου και γλύπτη της εποχής Αντρέα ντελ Βερρόκιο, στη Φλωρεντία. Έζησε ακόμη στη Ρώμη, τη Μπολόνια, τη Βενετία και πέθανε στη Γαλλία το Μάιο του 1519, σε ηλικία 67 ετών, πιθανότατα από εγκεφαλικό. Χορτοφάγος, με τρομακτική αγάπη για τα ζώα, μοναχικός (κρατούσε την προσωπική του ζωή μυστική) και ακούραστος συλλέκτης γνώσεων θεωρείται ακόμη και σήμερα το τέλειο δείγμα μιας καθολικής ιδιοφυίας!

Η ίδια η Αυτοπροσωπογραφία του, στην οποία παρουσιάζεται σαν ένας άνδρας προχωρημένης ηλικίας, με γένια, μακριά μαλλιά και πρόσωπο αυλακωμένο από τις ρυτίδες, είναι μια εικόνα εξίσου σημαντική με την Τζοκόντα. Ο καθένας, χωρίς να χρειάζεται να είναι ειδικός, αναγνωρίζει αυτή την εικόνα ως κομμάτι της κοινής μας εικαστικής κληρονομιάς. Θα αναγνωρίζαμε τον Λεονάρντο ακόμα κι αν δεν γνωρίζαμε… τον Λεονάρντο!

Αφήνοντας τους πίνακες του Ντα Βίντσι να μιλήσουν από μόνοι τους, εστιάσαμε στο έργο του ως ανατόμου και χαρτογραφήσαμε κι εμείς το ανθρώπινο σώμα! Χωριστήκαμε σε ζευγάρια και αποτυπώσαμε πάνω στο ανθρώπινο περίγραμμα τις προϋπάρχουσες γνώσεις μας για αυτό!

Στη συνέχεια, ασχοληθήκαμε με τα σημειωματάρια του Ντα Βίντσι και ειδικότερα με σχέδια από κατασκευές του (τροχαλία και καταπέλτη). Χωριστήκαμε σε δυάδες και τριάδες, επιλέξαμε τη κατασκευή και την αποτυπώσαμε με τον μοναδικό μας τρόπο!

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι θα ήταν περήφανος για την φαντασία και τη δημιουργικότητα μας!!

Ένας μουσικός επισκέπτεται το σχολείο μας!!

Στις 8 Απριλίου, στο πλαίσιο της έκπληξης της Δευτέρας, είχαμε τη χαρά να υποδεχτούμε στην τάξη μας τον Γιώργο Πογιατζή! Ο Γιώργος είναι μουσικός, παίζει βιολί, ενώ είναι και δάσκαλος μουσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εκτός όμως από αυτά, κάνει παραστάσεις και είναι ιδρυτικό μέλος της μουσικοθεατρικής ομάδας passe-partout- δράσεις μετά μουσικής από το 2012! Κυρίως όμως, ο Γιώργος είναι ένας σεμνός καλλιτέχνης, με πολλή αγάπη για τη μουσική και τα παιδιά! Έπαιξε μουσική για εμάς, παιδικά τραγουδάκια,κλασσική μουσική, ακόμα και φωνές ζώων!!! Μας άφησε να περιεργαστούμε το βιολί του, μας εξήγησε πώς φτιάχνεται ένα καλό βιολί και πώς παράγεται ο ήχος του! Ενθουσιάστηκε και εκείνος από εμάς, την προσοχή που δείξαμε σε όσα έλεγε και φυσικά από τις γνώσεις μας για τους καλλιτέχνες!

Κι εμείς όμως μαγευτήκαμε από το βιολί του, την ικανότητά του να μιμείται φωνές και την σεμνή του παρουσία!

Γιώργο σε ευχαριστούμε πολύ!!!

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες περάσαμε υπέροχα!!!

Ο Νίκος Ξυλούρης στο νηπιαγωγείο μας!!

Ο Νίκος Ξυλούρης γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1936 στα Ανώγεια της Κρήτης, από οικογένεια με μουσική παράδοση, ο πατέρας του έχει ένα καφενείο στην πλατεία του χωριού και μία στάνη. Σε νεαρή ηλικία, με τη βοήθεια του δασκάλου του Μενέλαου Δραμουντάνη πείθει τον πατέρα του να του αγοράσει την πρώτη του λύρα! Κι επειδή όπως έλεγε ο ιδιος: “ Η λύρα μαθαίνεται μόνη της!” σταματάει το σχολείο κι αρχίζει να παίζει σε γάμους και πανηγύρια σε όλη την Κρήτη!

Το 1958 κλέβει τη γυναίκα του Ουρανία (εκείνος φτωχός, εκείνη από πλούσια οικογένεια) και παντρεύονται στις 21 Μαίου στα Ανώγεια. Τα πρώτα χρόνια ζουν στο Ηράκλειο της Κρήτης και αποκτούν δύο παιδιά, τον Γιώργο και την Ρηνιώ.

Μετά το 1969 μετακομίζουν στην Αθήνα.

Στα χρόνια της Χούντας συμμετέχει παρά τις αρχικές αναστολές του, στη θεατρική παράσταση της Τζένης Καρέζη και του Κώστα Καζάκου: ¨Το μεγάλο μας τσίρκο.¨ Με την κρητική του φορεσιά τραγουδάει και αποθεώνεται από τον κόσμο, ανάμεσα στο κοινό, κάθε βράδυ δεκάδες χωροφύλακες,που δεν έχαναν με τίποτα την παράσταση!!! Η Τζένη Καρέζη ονόμασε τον Ξυλούρη, Αρχάγγελο της Κρήτης!

Η παράσταση κρίθηκε εξόχως ενοχλητική, οι πρωταγωνιστές οδηγήθηκαν στην ασφάλεια και η Τζένη Καρέζη έμεινε 3 μήνες στη φυλακή! Σε λίγο ξέσπασε η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ο Ξυλούρης, βαθύτατα δημοκρατικός άνθρωπος, δηλώνει Βενιζελικός, σπεύδει στο πλευρό των φοιτητών! Τραγουδάει “Πότε θα κάμει ξαστεριά’’ και ξεσηκώνει τον κόσμο! Όπως θα δηλώσει αργότερα ο ίδιος: “Τίποτα δεν πρόσφερα εγώ. Άλλοι έδωσαν τα ¨πολλά¨στην επταετία και λυπάμαι που δεν ακούστηκαν ποτέ. Δυστυχώς δεν τους συζητάνε αυτούς τους ήρωες. Γιατί; Αντιθέτως πόσοι άλλοι εκμεταλλεύτηκαν μια κατάσταση κι έκαναν αυτοί τους ήρωες”. Μετά την μεταπολίτευση η καριέρα του Νίκου Ξυλούρη απογειώνεται και η παραδοσιακή κρητική μουσική αναδεικνύεται μέσα από το έργο του. Στην ακμή της καριέρας του, τον Μάιο του 1979, ο καρκίνος “χτυπά” τον Ξυλούρη. Λίγους μήνες μετά, τον Φεφρουάριο του 1980, σε ηλικία μόλις 44 χρονών, ο Νίκος Ξυλούρης πεθαίνει…

Με τη φωνή και το ήθος του σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά, ενώ παραμένει ακόμα “βασιλιάς” στις καρδιές των Κρητικών…

“Εγώ ξέρω ότι είμαι τραγουδιστής. Δεν ξέρω να μιλάω πρωτευουσιάνικα! Τα κρητικά τα έχω μέσα μου! Δεν μπορώ να αλλάξω.”

“Καθένας έχει την καρέκλα του, κι άμα φύγει είναι κενή… Δεν κάθεται κανένας άλλος…” Ουρανία Ξυλούρη.

Στην τάξη παρακολουθήσαμε το αφιέρωμα στον Νίκο Ξυλούρη, απο τη “Μηχανή του Χρόνου”, συζητήσαμε και αναλύσαμε πτυχές από τη ζωή του!

Με αφορμή την εργατική Πρωτομαγιά, φτιάξαμε όλοι μαζί ένα δέντρο και καταγράψαμε τι μας έκανε εντύπωση από τη ζωή του αγωνιστή Νίκου Ξυλούρη!

Τα νήπιά μας, μας είπαν:

• “Κάποιος τον βοήθησε να βγάλει δίσκο”, Αγγελική.
• “Πήγε στην παράσταση (Το μεγάλο μας τσίρκο)”, Αργυρή.
• “Παραλίγο να πάει φυλακή”, Δήμητρα.
• “Η παράσταση που συμμετείχε”, Αχιλλέας Αν.
• “Δεν ήξεραν στην αρχή ότι ήταν καλός τραγουδιστής”, Αριάδνη Σ.
• “Τίποτα”, Μανώλης Σ.
• “Τραγουδούσε”, Σοφοκλής.
• “Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν φτωχός”, Νίκος Π.
• “Παντρεύτηκε την Ουρανία”, Κάτια.
• “Έκλεψε την γυναίκα του”, Ίριδα.
• “Τραγουδούσε ωραία τραγούδια”, Αχιλλέας Αχ.
• “Συμμετείχε στο Πολυτεχνείο και ο Παπαδόπουλος θύμωσε”, Αριάδνη Κ.
• “Ο δάσκαλός του είπε στους γονείς του να του πάρουν λύρα”, Μανώλης Π.
• “Δεν επιτρεπόταν φτωχοί και πλούσιοι να παντρεύονται”, Μαρία.

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ επισκέπτεται το σχολείο μας!

Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ είναι χωρίς αμφιβολία ένας από τους διασημότερους παγκοσμίως καλλιτέχνες! Η ζωγραφική του, τόσο ξεχωριστή και συγκινησιακά φορτισμένη, τον καθιστά αναγνωρίσιμο ακόμη και σε όσους δεν έχουν ιδιαίτερες γνώσεις περί τέχνης. Η ταραγμένη ζωή του και το τραγικό τέλος, τον ανέδειξαν, μεταξύ άλλων, και σε αυθεντικό εκπρόσωπο της σύγχρονης αντίληψης για τον κόσμο σε σύμβολο της υπαρξιακής αγωνίας που κατατρύχει τον άνθρωπο από την Βιομηχανική Επανάσταση και μετά, με τη ζωή να καθορίζεται από ολοένα και πιο φρενήρεις ρυθμούς και από ολοένα αυξανόμενη αλλοτρίωση.

Το κείμενο πάρθηκε από τον τόμο ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ, ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΕΧΝΗΣ.

“Πιστεύω πώς η νύχτα έχει πιο έντονα και πλούσια χρώματα από τη μέρα.”

Το μοναδικό έργο που πούλησε το κόκκινο αμπέλι.

“Πόσο δύσκολο είναι να είσαι απλός.”

“Όποιος αγαπάει πολύ, προσπαθεί πολύ και κατορθώνει πολλά. Και ότι γίνεται με αγάπη, γίνεται καλά.”

“Έβαλα την καρδιά και την ψυχή μου στη δουλειά μου και στην πορεία έχασα το μυαλό μου.”

Αφού γνωρίσαμε και εντυπωσιαστήκαμε από τη ζωή και τα έργα του Βαν Γκογκ, φτιάξαμε και εμείς τα δικά μας Ηλιοτρόπια!

Επιπλέον, δημιουργήσαμε τις δικές μας Έναστρες Νύχτες!!!

Παίρνοντας παράδειγμα από την Βούλα Παπαϊωάννου! Φανταστήκαμε ότι έχουμε μια φωτογραφική μηχανή και τραβήξαμε

τις δικές μας φωτογραφίες!

ΉΡΩΕΣ

Στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας Ήρωες και επηρεασμένοι από τη δουλειά της Βούλας Παπαϊωάννου αποφασίσαμε, από μια ιδέα μιας μαθήτριας της τάξης μας και με τη σύμφωνη γνώμη όλων, να γίνουμε κι εμείς μικροί, απλοί, καθημερινοί ήρωες προσφέροντας απλόχερα κάτι πολύ δικό μας, την αγκαλιά μας! Μια αγκαλιά για όποιον/ όποια την έχει πραγματικά ανάγκη και τη χρειάζεται!

Χωριστήκαμε λοιπόν σε ομάδες, πρώτα όσοι/όσες ήθελαν να ενημερώσουν τι μάθαμε για τους ήρωες κι έπειτα όσοι/όσες ήθελαν να προσφέρουν εθελοντικά την αγκαλιά τους. Δημιουργήσαμε καρτέλες με τα ονόματά μας, κάνοντας πρόβες για το πως θα μιλήσουμε, εξηγήσαμε πως όσοι προσφέρουν την αγκαλιά τους, δεν θα μπορέσουν να την αρνηθούν σε όποιον/όποια τη ζητήσει, στο πλαίσιο φυσικά της επίσκεψης μας στη τάξη της τετάρτης τάξης δημοτικού. Και κάπως έτσι με πολύ ενθουσιασμό και ανυπομονησία χτυπήσαμε την πόρτα της τάξης απέναντι από τη δική μας! Διστακτικοί εκείνοι, λίγο ντροπαλοί κι εμείς , μπήκαμε μέσα και η Αργυρή, η Αριάδνη Κ., η Αριάδνη Σ., παρουσίασαν τους σούπερ ήρωες, τους τετράποδους ήρωες, τους ήρωες της Επανάστασης του 1821, τους καθημερινούς ήρωες!

Έπειτα οι εθελοντές: Μαρία, Αγγελική, Αχιλλέας Αν., Νίκος Π., Αχιλλέας Αχ., Κάτια, Μανώλης Στ., Δήμητρα, Σοφοκλής και Μανώλης Π., πρόσφεραν την αγκαλία τους σε όποιον/όποια δεν δίστασε να τη ζητήσει! Και ίσως δεν μπορείτε να δείτε τα συναισθήματά των παιδιών στα προσωπά τους, σίγουρα όμως αντιλαμβάνεστε τη δυναμική και τον αντίκτυπο της προσφοράς τους!

Όταν επιστρέψαμε στην τάξη μας απαντήσαμε στο ερώτημα: Πώς αισθανόμαστε, τι συναισθήματα νιώσαμε εκείνη τη στιγμή;

• Χαρα!
• Μου άρεσε!
• Φροντίδα!
• Ζεστή αγκαλιά!
• Ένοιωσα την καρδιά μου να ζεσταίνεται!
• Αγάπη!
• Ντροπή!
• Σαν όνειρο!
• Φόβο! Δεν ήξερα πως θα είναι η αγκαλιά με κάποιον άλλο που δεν είναι η οικογένειά μου.

ΒΟΥΛΑ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Η Βούλα Παπαϊωάννου (1898- 1990) υπήρξε μια γυναίκα που αγαπούσε τη ζωγραφική, την αρχαιολογία, τη φιλολογία, τη μουσική και τα ταξίδια. Η ίδια χαρακτήριζε τον εαυτό της ως ερασιτέχνη φωτογράφο και όλη της τη ζωή εργάστηκε στο πλαίσιο της χώρας σιωπηλά, με συνέπεια και συγκεκριμένη άποψη γύρω από την επιλογή και την αισθητική των φωτογραφικών της θεμάτων.

“Τη φωτογραφία δεν την έκανα ποτέ επάγγελμα. Ποτέ δεν ήθελα και έλεγα πάντοτε ότι δόξα τω Θεώ, δεν έχω την ανάγκη να κάνω τη φωτογραφία βιοποριστικό επάγγελμα. Η τέχνη δεν μπαίνει στον βιοπορισμό. Να κάνω οτιδήποτε για να παίρνω ένα μισθό αλλά όχι από την τέχνη!”

Όταν η Βούλα Παπαϊωάννου πρότεινε το 1978, στο Μουσείο Μπενάκη τη δωρεά του έργου της (13500 αρνητικά, 4000 εκτυπώσεις, 720 φωτογραφίες μικρών διαστάσεων, εννέα χειροποίητα λευκώματα, καρτ ποστάλ, επιστολές, έγγραφα και διακρίσεις) ηλικιωμένη και κουρασμένη από μια χρόνια πάθηση των ματιών, ελάχιστοι μπορούσαν να ταυτίσουν στο πρόσωπό της, τη μικρόσωμη γυναίκα που την περίοδο της Κατοχής εισχωρούσε κρυφά στα νοσοκομεία για να αποθανατίσει με τη μηχανή της το φριχτό θέαμα των αποσκελετωμένων παιδιών ή τη φωτογράφο που μετά την Απελευθέρωση έφτανε στα πλέον απομακρυσμένα ελληνικά χωριά, εκεί όπου ο πόλεμος είχε σπείρει θάνατο, καταστροφή και άκρα ένδεια στους επιζήσαντες.

Στο νηπιαγωγείο ήρθαμε σε επαφή με το έργο της Βούλας Παπαϊωάννου, στο πλαίσιο της θεματικής ενότητας ΄΄Ηρωες” και συγκλονιστήκαμε από τη δύναμη και τη σκληρή αλήθεια των φωτογραφιών της!

Τελικά, ο πόλεμος δεν είναι παιχνίδι ούτε τόσο ελκυστικός όσο στις οθόνες (τηλεόραση, παιχνίδια, κινητό κ.α.), έχει συνέπειες προσωρινές ή μόνιμες στους ανθρώπους και κυρίως στα μικρά παιδια!

Αποφασίσαμε κι εμείς να ¨φωτογραφίσουμε¨ όπως η Βούλα Παπαϊωάννου τους ¨ ήρωες¨της δικής μας καθημερινότητας!

Ρωτήσαμε τα παιδιά ¨Τι χρειάζεται να κάνει κάποιος για να θεωρείται ήρωας;¨.

• Μας είπαν
• Χρειάζεται στολή.
• Να σώζει τους ανθρώπους.
• Να είναι δυνατός, έξυπνος, να διορθώνει μηχανήματα, να κάνει επανάσταση.
• Να αγαπάει τους φίλους τους.
• Να σώζει τη Γη, τα πράγματα, να είναι αστυνομικός ή πυροσβέστης, να ξεσηκώνει τους Έλληνες για επανάσταση.
• Να αγαπάει τον κόσμο, να πεθαίνουν για να κάνουν κάτι.
• Να προστατεύει τους άλλους, να έχει δυνάμεις, να μην είναι κακός, να βοηθάει τους φτωχούς.
• Να σώζει τα ζώα.

Έπειτα ρωτήσαμε τα παιδιά: ¨ Τι μπορεί να κάνει ένας σούπερ ήρωας;¨

Μας είπαν:

• Μερικές φορές μπορεί να νικήσει τους κακούς.
• Περπατάνε ψηλά στα κτήρια και μπορούν να πανε ανάποδα στο ταβάνι.
• Βγάζουν laser από τα μάτια τους.
• Σπάνε τοίχους.
• Έχουν ασπίδες.
• Είναι δυνατοί, σούπερ γρήγοροι, μπορούν να πετάξουν, κανουν pause και σταματάνε οι κακοί. 

  Στη συνέχεια μιλήσαμε και για άλλους ήρωες, τις ομάδες διάσωσης που επεμβαίνουν σε σεισμούς και φυσικές καταστροφές. Τους πυροσβέστες, τους γιατρούς, τους ναυαγοσώστες, τους σκύλους διασώστες.

Επιπλέον, τα παιδιά ζωγράφισαν όσο περισσότερους ήρωες γνωρίζουν.

Ο Μάριος Δρακάκης, pastry chef σε επιχειρήσεις εστίασης, ξενοδοχεία, ιδιωτικές εκδηλώσεις και εκπαιδευτής στα Σ.Α.Ε.Κ. και ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ 360, μας επισκέφτηκε στο νηπιαγωγείο τη Δευτέρα! Αρχικά, μας μίλησε για την αγάπη που είχε από μικρός στα γλυκά και στη ζαχαροπλαστική!

Στη συνέχεια, τον ¨ανακρίναμε¨σχετικά με την ενασχόληση του με τη ζαχαροπλαστική: τον ρωτήσαμε αν ήξερε από μικρός τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει (ΝΑΙ!!!), αν πήγε σχολείο για να μάθει να φτιάχνει γλυκά (ΝΑΙ! – για δύο χρόνια και παρακολουθεί διαρκώς σεμινάρια ) και αν τον κουράζουν οι τόσες πολλές ώρες που ασχολείται με τα γλυκά (και όπως κάθε γνήσιος καλλιτέχνης μας απάντησε, πως φυσικά κουράζεται αλλά δεν τον πειράζει γιατί του αρέσει πολύ η ζαχαροπλαστική! Μας προέτρεψε κι εμάς να επιλέξουμε να κάνουμε κάτι που όταν μεγαλώσουμε θα το λατρεύουμε για να αντέχουμε και τις δυσκολίες του!

Αργότερα ¨καλλιτεχνήσαμε¨μαζί με το Μάριο τρουφάκια χωρίς γλουτένη! Και μόλις πάγωσαν, τα απολαύσαμε!!!

Στο τέλος ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενοι και ενθουσιαστήκαμε ακόμη περισσότερο όταν ο Μάριος μας προσκάλεσε στο χώρο εργασίας του , για να τον παρακολουθήσουμε και φυσικά να δοκιμάσουμε τη γλυκιά του δουλειά!

Κι επειδή ενός καλού μύρια έπονται … ήρθε η ώρα να επισκεφτούμε τον κύριο Μάριο στο δικό του ¨σχολείο¨ αυτή τη φορά, στις εγκαταστάσεις του ΙΕΚ Δέλτα στη Λεωφόρο Καραμανλή!

Εκεί μας ξενάγησε στους χώρους του και στο τέλος μαζευτήκαμε στη τάξη της ζαχαροπλαστικής!

Πλάσαμε μαλακά μπισκοτάκια, τα ψήσαμε και τα φάγαμε!!!

Πριν φύγουμε ζωγραφίσαμε τι μας άρεσε περισσότερο από την επίσκεψή μας !

Φυσικά χαρίσαμε τις ζωγραφιές μας στον κύριο Μάριο!!

Και για όσους θέλουν να δοκιμάσουν στο σπίτι ότι δοκιμάσαμε στο νηπιαγωγείο ο Μάριος μας άφησε τη συνταγή του!

ΤΡΟΥΦΑΚΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ

• ΠΤΙ ΜΠΕΡ 1 ΠΑΚΕΤΟ
• ΖΑΧΑΡΟΥΧΟ ΓΑΛΑ 1 ΣΥΣΚΕΥΑΣΙΑ
• ΚΑΚΑΟ 4 ΚΟΥΤΑΛΑΚΙΑ ΣΟΥΠΑΣ
• ΒΟΥΤΥΡΟ ΑΓΕΛΑΔΙΝΟ 3 ΚΟΥΤΑΛΑΚΙΑ ΣΟΥΠΑΣ
• ΤΡΟΥΦΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ 200 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ

• Θρυμματίζουμε τα μπισκότα.
• Λιώνουμε το βούτυρο.
• Ανακατεύουμε μαζί το ζαχαρούχο με το κακάο και το βούτυρο.
• Έπειτα τα μπισκότα.
• Αφήνουμε να κρυώσει 15 λεπτά και πλάθουμε.
• Περνάμε από την τρούφα.

Yayoi Kusama

Η Yayoi Kusama γεννήθηκε στο Matsumoto της Ιαπωνίας το 1929. Ξεκίνησε να ζωγραφίζει από παιδί, στην επιχείρηση με σπόρους που είχαν οι γονείς της, ανάμεσα σε κολοκύθες και λουλούδια! Ωστόσο οι γονείς της ήταν αντίθετοι στην επιθυμία της να γίνει καλλιτέχνης, η μητέρα της ήθελε να παντρευτεί κάποιον ευκατάστατο άνδρα και να γίνει νοικοκυρά. Η επιθυμία της όμως να γίνει καλλιτέχνης την οδήγησε το 1957 στη Νέα Υόρκη, αφού πρώτα κατέστρεψε κάποιους πρώιμους πίνακες της που είχε ζωγραφίσει στην Ιαπωνία. Στη Νέα Υόρκη, σε ένα επίσης ανδροκρατούμενο χώρο, η Yayoi κατάφερε όχι απλώς να διαπρέψει αλλά να αποτελέσει κεντρική φιγούρα ανάμεσα σε καλλιτέχνες όπως ο Andy Warhol, ο Donald Judd, η Georgia o Keeffe. Πέρα από τη ζωγραφική, ασχολήθηκε με την γλυπτική, την εγκατάσταση ( installation) και την τέχνη της performance, περνώντας από το κίνημα του μινιμαλισμού, στο κίνημα της pop art και της performane art. Η ίδια χαρακτηρίζει στα 95 της, τον εαυτό της ως περιβαλλοντικό καλλιτέχνη (environmental artist) μιας και τα έργα της ξεπερνούν τα εσωτερικά όρια και ¨απλώνονται¨παντού…

Αγαπημένο μοτίβο της Yayoi οι τελείες (dots)! Εμπνευστήκαμε κι εμείς από το ¨Δωμάτιο της Εξάλειψης¨και αποφασίσαμε να σχεδιάσουμε κι εμείς μια δράση για να αλληλεπιδράσουμε μεταξύ μας αλλά και με τα παιδιά του Δημοτικού, τους δασκάλους, το προσωπικό του σχολείου, τους γονείς και τους επισκέπτες!

Ετοιμαστήκαμε, λοιπόν, πήραμε μαζί μας ένα άσπρο canson και μαρκαδόρους και ζητήσαμε από όλους μικρούς-μεγάλους να μας σχεδιάσουν τη δική τους, μοναδική τελεία!!! Στο τέλος παρατηρήσαμε το διαδραστικό-ομαδικό μας έργο και….

• ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
•  Μοιάζει με ουράνιο τόξο!
• Ωραία χρώματα!
• Μεγάλο!
• Ωραία η βούλα της κυρίας Ιωάννας!
• Η δικιά μου μοιάζει με τυρόμπαλα!
• Παρατηρώ το κίτρινο, το πορτοκαλί, το κόκκινο και το πράσινο!
• Διαφορετικά χρώματα, τελίτσες που είχαν πάνω κι άλλες τελίτσες!
• Έκανε και η miss Piggy!
• Κάποιες μικρές, κάποιες μεσαίες, κάποιες μεγάλες!
• Έχουν κάνει τα παιδιά του σχολείου και οι κυρίες!
• Η δικιά μου τελίτσα!

Διαβάσαμε και το παραμύθι ¨Μια μικρή τελεία¨ και συζητήσαμε για τη διαφορετικότητα, το σεβασμό και την αποδοχή των άλλων.

https://blogs.sch.gr/19nipchan/files/2024/06/ΑΡΘΡΟ-ΜΙΚΗς.docx